LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

mīles

mīles m or f (genitive mīlitis)
Classical[ˈmiː.ɫɛs]Ecclesiastical[ˈmiː.les]
№ 161 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. A soldier.
    mīles gregāriusa private (lit., a "common soldier")
  2. Medieval LatinA knight.
  3. A man in boardgames such as ludus latrunculi and chess.

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī in exercitū servit et pugnat.
mīles -itis m — in Mille Verba, Bellum et Arma
a soldier
mīles — in Seneca, ch. XX

Declension

declension
formsingularplural
nominativemīlesmīlitēs
genitivemīlitismīlitum
dativemīlitīmīlitibus
accusativemīlitemmīlitēs
ablativemīlitemīlitibus
vocativemīlesmīlitēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

milites levis armaturae
light infantry.
animos militum accendere
to fire with courage.
milites disciplina coercere
to keep good discipline amongst one's men.
vetus miles, veteranus miles
veterans; experienced troops.
imperare milites civitatibus
to compel communities to provide troops.
contionem habere apud milites
to harangue the soldiers.
expeditus (opp. impeditus) miles
a soldier lightly armed, ready for battle.
milites sacramento rogare, adigere
to make soldiers take the military oath.
11 more phrases
milites in terram, in terra exponere
to disembark troops.
praesidio castris milites relinquere
to leave troops to guard the camp.
contionari apud milites (B. C. 1. 7)
to harangue the soldiers.
commeatum militibus dare (opp. petere)
to give furlough, leave of absence to soldiers.
animos militum confirmare (B. G. 5. 49)
to encourage, embolden the soldiery.
milites (exercitum) scribere, conscribere
to levy troops.
milites mercennarii or exercitus conducticius
mercenary troops.
stipendium dare, numerare, persolvere militibus
to pay the troops.
milites in hibernis collocare, in hiberna deducere
to take the troops to their winter-quarters.
milites tumultuarii (opp. exercitus iustus) (Liv. 35. 2)
soldiers collected in haste; irregulars.
milites coercere et in officio continere (B. C. 1. 67. 4)
to keep good discipline amongst one's men.

mīlĕs (MEILES, Inscr. Mur. 582; late form, milex, Gromat. Vet. p. 246, 19), ĭtis, comm. Sanscr root mil-, to unite, combine; cf.: mille, milites, quod trium millium primo legio fiebat, ac singulae tribus Titiensium, Ramnium, Lucerum milia singula militum mittebant, Varr. L. L. 5, § 89 Müll.,
I. a soldier.
I. Lit.
A. In gen.: miles, qui locum non tenuit, Cic. Clu. 46, 128: legere milites, to levy, raise, Pompei, ap. Cic. Att. 8, 12 a, 3: scribere, to enlist, enroll, Sall. J. 43, 3: deligere, Liv. 29, 1: ordinare, to form into companies, id. ib.: mercede conducere, to hire, take into one's pay, id. ib. 29, 5: dimittere, to dismiss, Cic. Fam. 3, 3, 2: miles tremulus, i. e. Priam, Juv. 10, 267: miles cum die, qui prodictus sit, aberat, neque excusatus erat, infrequens dabatur, Gell. 16, 4, 5.—
B. In partic., of foot-soldiers, infantry, in opp. to eques: tripartito milites equitesque in expeditionem inisit, Caes. B. G. 5, 10: v. eques.—Opp. to the general: miles gregarius, or miles alone, a common soldier, private: strenui militis et boni imperatoris officia simul exsequebatur, Sall. C. 60, 4; id. J. 62; Vell. 2, 18, 1 volgus militum, Liv. 22, 30, 7: maritim as, a soldier in sea-service, marine, Plaut. Capt. 1, 2, 61.—
II. Transf.
A. Collect., the soldiery, the army (esp. freq. in the postAug. per.), Liv. 22, 57 fin.; Verg. A. 2, 495; Vell. 1, 15, 1; 2, 78, 2; Tac. A. 1, 2; 24; 2, 16; Juv. 10, 155; 16, 18 et saep.—
B. Under the emperors, an armed servant of the emperor, court-official, Cod. Th. 11, 1, 34; Dig. 4, 6, 10.—
C. A chessman, pawn, in the game of chess: discolor ut recto grassetur limite miles, Ov. Tr. 2, 477.—
D. Fem., of a woman who is in childbed for the first time: et rudis ad partūs et nova miles eram, Ov. H. 11, 48.—Of a nymph in the train of Diana: miles erat Phoebes, Ov. M. 2, 415.—
E. (Eccl. Lat.) Of a servant of God or of Christ, struggling against sin, etc.: bonus Christi, Vulg. 2 Tim. 2, 3.

Origins

Unknown; possibly of Etruscan origin. The suffix seems similar to that of comes, eques, pedes, and veles, but the origin of the mīl- is obscure. A connection to mīlia (“thousands”), perhaps as "person going by the thousand(s)", is difficult to confidently motivate semantically.

Descendants
  • Italianmilite
  • Portuguesemílite
  • Romanianmire
  • Spanishmílite
  • Piedmontesemìlit
  • Welshmilwr

Quick answers

What does mīles mean in Latin?
mīles, a noun, means “A soldier.; A knight.; A man in boardgames such as ludus latrunculi and chess.”.
What is the genitive of mīles?
The genitive singular is mīlitis. mīles is masculine, third declension.
How do you pronounce mīles?
In classical Latin, [ˈmiː.ɫɛs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmiː.les].