noun · neutersecond declension
mendācium
mendācium n (genitive mendāciī or mendācī)
Classical[mɛnˈdaː.ki.ũː]Ecclesiastical[menˈdaː.t͡ʃi.um]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- A lie, untruth, falsehood, fiction.
‘addis’ ait ‘culpae mendācia,’ Phoebus ‘et audēs
‘‘So saying, [do] you add lies to your fault?’’ says Phoebus. ‘‘And [do] you dare wish to deceive the god of prophecy with words?’’8 CE, Ovidius, Fasti 2.261–262quī nītitur mendāciīs hic pāscit ventōs: idem autem ipse sequitur avēs volantēs He that trusteth to lies feedeth the winds: and the same runneth after birds that fly away. (Douay-Rheims trans., Challoner rev.; 1752 CE)
c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.10.4 - An illusion, counterfeit.
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quod falsum dīcitur; mendācia nārrāre.mendācium -ī n — in Mille Verba, Theātrum
falsum dictummendācium -ī (n) — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 5
verbum falsummendācium -ī (n) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 13
dictum falsummendācium -ī (n) — in Metamorphoses I, ch. 18
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mendācium mendāciolum, mendāciunculum | mendācia mendāciola, mendāciuncula |
| genitive | mendāciī mendācī, mendāciolī, mendāciunculī | mendāciōrum mendāciolōrum, mendāciunculōrum |
| dative | mendāciō mendāciolō, mendāciunculō | mendāciīs mendāciolīs, mendāciunculīs |
| accusative | mendācium mendāciolum, mendāciunculum | mendācia mendāciola, mendāciuncula |
| ablative | mendāciō mendāciolō, mendāciunculō | mendāciīs mendāciolīs, mendāciunculīs |
| vocative | mendācium mendāciolum, mendāciunculum | mendācia mendāciola, mendāciuncula |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- mendacium dicere
- to tell lies.
mendācĭum, ii, n. mendax,
I. a lie, untruth, falsehood.
I. Lit. (class.):
dicere alicui mendacium de re aliquā, Plaut. Bacch. 4, 9, 33: mendacio fallere, Cic. Mur. 30, 62: vatum, Ov. F. 6, 253: famae, id. ib. 4, 311: immensa spirant mendacia, Juv. 7, 111: Titiae meae, cum quā sine mendacio vixi, i. e. honestly, without hypocrisy, Dig. 34, 2, 36: prophetāsti mendacium, Vulg. Jer. 20, 6; cf. id. ib. 27, 10: credere mendacio, to believe a lie, id. 2 Thess. 2, 11.—B. Esp., a fable, fiction (opp. historic truth):
poëtarum, Curt. 3, 1, 4.—II. Transf., of things, a counterfeit (post-Aug.):
neque est imitabilior alia mendacio vitri, Plin. 37, 8, 33, § 112; 35, 6, 29, § 48.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
mendācium ī, n
mendax, a lie, untruth, falsehood, fiction : nulla mendaci religione obstrictus, Cs.: impudens: mendacio fallere: inmensa spirant mendacia, Iu.: piā mendacia fraude latebant, O.: poëtarum, Cu.
Origins
From mendāc- (“lying”, “untruthful”, oblique stem of mendāx) + -ium (nominal suffix).
Descendants
- Italianmendacio
In English words that came into English from mendācium
- mendaciousmendācium