LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

mendāciloquus

mendāciloquus (feminine mendāciloqua, neuter mendāciloquum)
Classical[mɛn.daːˈkɪ.ɫɔ.kʊs]Ecclesiastical[men.daˈt͡ʃiː.lo.kʷus]

Meaning

  1. adjectivefalse-speaking; lying; mendacious

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemendāciloquusmendāciloquamendāciloquum
genitivemendāciloquīmendāciloquaemendāciloquī
dativemendāciloquōmendāciloquaemendāciloquō
accusativemendāciloquummendāciloquammendāciloquum
ablativemendāciloquōmendāciloquāmendāciloquō
vocativemendāciloquemendāciloquamendāciloquum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemendāciloquīmendāciloquaemendāciloqua
genitivemendāciloquōrummendāciloquārummendāciloquōrum
dativemendāciloquīsmendāciloquīsmendāciloquīs
accusativemendāciloquōsmendāciloquāsmendāciloqua
ablativemendāciloquīsmendāciloquīsmendāciloquīs
vocativemendāciloquīmendāciloquaemendāciloqua

mendācĭlŏquus, a, um, adj. mendacium-loquor,
I. false-speaking, lying, mendacious (ante- and post-class.): nihil est stolidius, Neque mendaciloquius, Plaut. Trin. 1, 2, 163.—As subst.: mendācĭlŏquus, i, m., a liar: mendaciloquorum doctrinae, Tert. adv. Psych. 2.

Origins

From mendācium (“a lie”) + -loquus (“-speaking, -talking”).

Quick answers

What does mendāciloquus mean in Latin?
mendāciloquus, a adjective, means “false-speaking; lying; mendacious”.
How do you pronounce mendāciloquus?
In classical Latin, [mɛn.daːˈkɪ.ɫɔ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [men.daˈt͡ʃiː.lo.kʷus].