LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

mendāx1

mendāx (genitive mendācis, comparative mendācior, superlative mendācissimus, adverb mendāciter)
Classical[ˈmɛn.daːks]Ecclesiastical[ˈmɛn.daks]

Meaning

  1. one terminationmendacious (lying, untruthful, dishonest)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemendāxmendāxmendāx
genitivemendācismendācismendācis
dativemendācīmendācīmendācī
accusativemendācemmendācemmendāx
ablativemendācī
mendāce
mendācī
mendāce
mendācī
mendāce
vocativemendāxmendāxmendāx
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemendācēsmendācēsmendācia
genitivemendāciummendāciummendācium
dativemendācibusmendācibusmendācibus
accusativemendācīs
mendācēs
mendācīs
mendācēs
mendācia
ablativemendācibusmendācibusmendācibus
vocativemendācēsmendācēsmendācia

mendax, dācis, adj. mentior,
I. given to lying, mendacious; subst., a liar.
I. Lit.: mendacem esse adversus aliquem, Plaut. Poen. 1, 2, 188: cum mendaci homini, ne verum quidem dicenti, credere soleamus, Cic. Div. 2, 71, 146: Carthaginienses fraudulenti et mendaces, id. Agr. 2, 35, 95: aretalogus, Juv. 15, 16.—As subst.: mendax, dācis, m., a liar.—Prov.: mendacem memorem esse oportet, a liar should have a good memory, Quint. 4, 2, 91.— Comp.: Parthis mendacior, Hor. Ep 2, 1, 112.—Sup.: mendacissimus, the greatest liar, Plaut. Rud. 3, 4, 48.—With gen.: si hujus rei me mendacem esse inveneris, Plaut. As. 5, 2, 4.—With dat.: saepe fui mendax pro te mihi, Ov. H. 2, 11.—With in and acc.: in parentem, Hor. C. 3, 11, 35; for which adversum, Plaut. Poen. 1, 2, 188.— With in and abl.: in tenui farragine, Pers. 5, 77.—
II. Transf., of inanim, and abstr. things, lying, false, deceptive; feigned, fictitious, counterfeit, not real, etc. (mostly poet.): mendacia visa, Cic. Div. 2, 62, 127: speculum, Ov. Tr. 3, 7, 38: fundus, that does not yield the expected fruits, Hor. C. 3, 1, 30: damnum, Ov. A. A. 1, 431: infamia, Hor. Ep. 1, 16, 39: os, Tib. 3, 6, 35: pennae, Ov. M. 10, 159: quidquid Graecia mendax audet in historia, Juv. 10, 174.—Hence, adv.: mendācĭter, falsely, mendaciously (post-class.): praedicare, Sol. 1, 87.— Sup.: mendacissime dicere, Aug. Mor. Eccl. 1, 17.

Origins

Derived from Proto-Indo-European *mend- (“to fault”), whence also mendum and menda, plus -āx. Original meaning was "faulty" and was shifted towards "deceitful" under the influence of mentior (“to lie”).

Descendants
  • Englishmendacious
  • Italianmendace
  • Portuguesemendace
  • Portuguesemendaz
  • Spanishmendaz
noun · masculinethird declension
mendāx2
mendāx m (genitive mendācis)
Classical[ˈmɛn.daːks]Ecclesiastical[ˈmɛn.daks]

Meaning

  1. liar

Declension

declension
formsingularplural
nominativemendāxmendācēs
genitivemendācismendācium
dativemendācīmendācibus
accusativemendācemmendācēs
mendācīs
ablativemendācemendācibus
vocativemendāxmendācēs

Origins

Derived from Proto-Indo-European *mend- (“to fault”), whence also mendum and menda, plus -āx. Original meaning was "faulty" and was shifted towards "deceitful" under the influence of mentior (“to lie”).

Quick answers

What does mendāx mean in Latin?
mendāx, a adjective, means “mendacious (lying, untruthful, dishonest)”.
How do you pronounce mendāx?
In classical Latin, [ˈmɛn.daːks]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmɛn.daks].