noun · femininethird declension
mediocritās
mediocritās f (genitive mediocritātis)
Classical[mɛ.diˈɔ.krɪ.taːs]Ecclesiastical[me.diˈɔː.kri.tas]
Meaning
- a middle state
- medium, mean
- moderation
- mediocrity
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mediocritās | mediocritātēs |
| genitive | mediocritātis | mediocritātum |
| dative | mediocritātī | mediocritātibus |
| accusative | mediocritātem | mediocritātēs |
| ablative | mediocritāte | mediocritātibus |
| vocative | mediocritās | mediocritātēs |
Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879
mĕdĭō^crĭtas, ātis, f. mediocris.
I. A middle state, a medium, mean; moderateness, moderation (class.):
mediocritatem illam tenere, quae est inter nimium et parum, Cic. Off. 1, 25, 89; 1, 39, 140: in dicendo, mediocrity, id. de Or. 1, 25, 117: dicendi, id. Brut. 66, 235: vultus, i. e. a medium between excessive gayety and over-seriousness, Auct. Her. 3, 15, 26: auream quisquis mediocritatem Diligit, Hor. C. 2, 10, 5. —Of style: cum omnis virtus sit mediocritas, Cic. Brut. 40, 149: mediocritatis (exemplum esse) Terentium, Varr. ap. Gell. 6, 14, 6.—In plur.: mediocritates illi probabant, moderate passions, Cic. Ac. 2, 44, 135: mediocritates vel perturbationum vel morborum animi, id. Tusc. 3, 10, 22.—II. Meanness, insignificance, littleness, inferiority (rare but class.):
hominum, Vell. 2, 130, 3: quod meae mediocritati conveniret, my insignificance, Gell. 14, 2, 25; cf.: mediocritas nostra, my modest self, Vell. 2, 111, 3: ingenii, Cic. Phil. 2, 1, 2: memoriae, Quint. 11, 2, 39.Origins
Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin mediocritās From mediocris (“moderate, medium”) + -tās.
Descendants
- Englishmediocrity
- Frenchmédiocrité
- Italianmediocrità
- Portuguesemediocridade
- Romanianmediocritate
- Spanishmediocridad