LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

mediocris

mediocris (neuter mediocre, comparative mediocrior, superlative medioximus, adverb mediocriter)
Classical[mɛˈdi.ɔ.krɪs]Ecclesiastical[meˈdiː.o.kris]

Meaning

  1. two terminationmiddling, moderate, medium
  2. two terminationtolerable, ordinary, normal
  3. two terminationmediocre, indifferent

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemediocrismediocrismediocre
genitivemediocrismediocrismediocris
dativemediocrīmediocrīmediocrī
accusativemediocremmediocremmediocre
ablativemediocrīmediocrīmediocrī
vocativemediocrismediocrismediocre
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemediocrēsmediocrēsmediocria
genitivemediocriummediocriummediocrium
dativemediocribusmediocribusmediocribus
accusativemediocrīs
mediocrēs
mediocrīs
mediocrēs
mediocria
ablativemediocribusmediocribusmediocribus
vocativemediocrēsmediocrēsmediocria

Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879

mĕdĭō^cris, e (ō usually; rarely ŏ), adj. medius,
I. in a middle state between too much and too little, middling, moderate, tolerable, ordinary; sometimes also, not remarkable, indifferent, mediocre.
I. In gen. (class.).
A. Lit., of size, quantity, degree, etc., in material things: castellum, Sall. J. 92, 5: spatium, Caes. B. G. 5, 43: agmen, Hirt. B. G. 8, 9: intervallum, id. B. Alex. 30.—
B. Of mind, character, ability, acts, achievements, etc.: C. L. Memmii fuerunt oratores mediocres, Cic. Brut. 36, 136: L. Cotta in mediocrium oratorum numero, id. ib. 36, 137: non mediocres viri, sed maximi et docti, id. Rep. 3, 11, 19: homines, id. de Or. 1, 21, 94: vir, Just. 1, 4, 4: poëta, Hor. A. P. 372: in mediocribus vel studiis vel officiis, Cic. Rep. 1, 3, 4: amicitia, id. Lael. 6, 10: malum, id. Tusc. 3, 10, 22: artes, id. de Or. 1, 2, 6: eloquentia, id. ib. 1, 29, 133: ingenium, id. ib. 2, 27, 119: excusare ... mediocris est animi, narrow, small, Caes. B. C. 3, 20: ut mediocris jacturae te mergat onus, Juv. 13, 7.—
II. Esp.
A. Per litoten, with non (haud, nec), not insignificant, not common or trivial: Jugurthae non mediocrem animum pollicitando accendebant, i. e. ardent, ambitious, Sall. J. 8, 1: non mediocris hominis haec sunt officia, Ter. Ad. 5, 9, 9: haud mediocris hic, ut ego quidem intellego, vir fuit, Cic. Rep. 2, 31, 55: nec mediocre telum ad res gerendas, id. Lael. 17, 61: non mediocrem sibi diligentiam adhibendam intellegebat, uncommon, extraordinary, Caes. B. G. 3, 20: praemium non mediocre, Suet. Vesp. 18: non mediocris dissensio, Quint. 9, 1, 10 et saep.—*
B. With syllaba, common = anceps: syllabarum longarum et brevium et mediocrium junctura, Gell. 16, 18, 5.—Hence, adv.: mĕdĭō^crĭ-ter.
1. Moderately, tolerably, ordinarily, not particularly, not very, not remarkably, not much (class.): ordo annalium mediocriter nos retinet, Cic. Fam. 5, 12, 5: corpus mediocriter aegrum, id. Tusc. 3, 10, 22.—
(b). By litotes, with haud, ne, non (cf.: supra, mediocris, II. A.): flagitium, et damnum haud mediocriter, Plaut. Merc. 2, 1, 13: non mediocriter, in no moderate degree, Caes. B. G. 1, 39: reprehensus est non mediocriter, i. e. greatly, exceedingly, very much, Quint. 11, 1, 17; so id. 8, 2, 2; 9; 11, 1, 57 al.—
(g). Very little: ne mediocriter quidem disertus, not in the least, Cic. de Or. 1, 20, 91.—
2. With moderation, calmly, tranquilly = modice (rare, and perh. only in Cic.): quod mihi non mediocriter ferendum videtur, Cic. Verr. 2, 3, 41, § 95.— Comp.: hoc vellem mediocrius, Cic. Att. 1, 20, 5.

Origins

From medius and maybe ocris (“rugged mountain”), as if "halfway up".

Descendants
  • Catalanmediocre
  • Frenchmédiocre
  • Englishmediocrefrom French médiocre
  • Romanianmediocrufrom French médiocre
  • Italianmediocre
  • Portuguesemedíocre
  • Spanishmediocre