adjectivefirst/second-declension adjective
maritimus
maritimus (feminine maritima, neuter maritimum)
Classical[maˈrɪ.tɪ.mʊs]Ecclesiastical[maˈriː.ti.mus]
Meaning
- adjectiveOf or pertaining to the sea; marine, maritime.
- adjectivefigurativelychangeable, inconstant
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | maritimus | maritima marituma | maritimum maritumum |
| genitive | maritimī maritumī | maritimae maritumae | maritimī maritumī |
| dative | maritimō maritumō | maritimae maritumae | maritimō maritumō |
| accusative | maritimum maritumum | maritimam maritumam | maritimum maritumum |
| ablative | maritimō maritumō | maritimā maritumā | maritimō maritumō |
| vocative | maritime maritume | maritima marituma | maritimum maritumum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | maritimī maritumī | maritimae maritumae | maritima marituma |
| genitive | maritimōrum maritumōrum | maritimārum maritumārum | maritimōrum maritumōrum |
| dative | maritimīs maritumīs | maritimīs maritumīs | maritimīs maritumīs |
| accusative | maritimōs maritumōs | maritimās maritumās | maritima marituma |
| ablative | maritimīs maritumīs | maritimīs maritumīs | maritimīs maritumīs |
| vocative | maritimī maritumī | maritimae maritumae | maritima marituma |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- oppidum maritimum
- a seaport town.
- rebus maritimis multum valere
- to have a powerful navy.
- regionum terrestrium aut maritimarum scientia
- geographical knowledge.
- aestus maritimi mutuo accedentes et recedentes (N. D. 2. 53. 132)
- the alternation of tides.
mărĭtĭmus (mărĭtŭmus), a, um, adj. mare,
I. of or belonging to the sea, sea-, maritime (class.).
I. Lit.:
fluctus movi maritumos, Plaut. Rud. prol. 69: homines maritimi, seamen, mariners, Cic. Verr. 2, 5, 27, § 69; cf. absol.: e barbaris ipsis nulli erant antea maritimi praeter Etruscos et Poenos, id. Rep. 2, 4, 9: maritimus et navalis hostis, id. ib. 2, 3, 6: loci maritimi, an remoti a mari, id. Part. Or. 10, 36: urbes, on the seacoast, lying on the sea, id. Rep. 2, 3, 5; 2, 3, 6: civitas, Caes. B. G. 2, 34: portus, Plin. 6, 27, 31, § 139: agri, Liv. 29, 28: provincia, id. 37, 2: ora, Cic. Tusc. 5, 14, 40; Caes. B. C. 3, 5: cursus, a voyage, Cic. Planc. 40: res, maritime affairs, Cic. Verr. 2, 5, 27, § 70: naves, sea-going, Liv. 21, 63: officium, Caes. B. C. 3, 5: ecfugere a vita marituma, Plaut. Bacch. 2, 3, 108: bellum, with the pirates, Sall. C. 39, 1: portus, navibus ab maritima vi tutus, Liv. 37, 16: sal, sea-salt, Varr. R. R. 1, 7, 8: silvae, on the sea-coast, Cic. Rep. 2, 18, 33: nuptiae, i. e. those of Peleus with Thetis (opp. terrenae nuptiae, i. e. with Musa), id. ib.: usurae, from maritime speculations, Dig. 22, 3, 6.—Subst.: mărĭtĭma, ōrum, n., maritime parts or places: in maritimis sum, Cic. Fam. 2, 16, 2; so with gen.: maritima Aetoliae vastare, Liv. 38, 7: maritima Africae, Plin. 6, 34, 39, § 212: Tarraconis, Flor. 4, 12, 5.—* Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
maritimus or maritumus adj.
mare, of the sea, sea-, marine, maritime : ora, S.: homines, mariners : hostis: urbes, on the sea-coast : civitas, Cs.: agri, L.: cursūs, voyages : res, maritime affairs : naves, sea-going , L.: bellum, with pirates , S.: silvae, on the coast : nuptiae, i. e. of Peleus with Thetis.—Plur. n . as subst, maritime parts, places on the sea : in maritimis sum: marituma Aetoliae vastare, L.
Origins
Derived from mare (“sea”) + -timus (also spelled -tumus), from Proto-Indo-European *-(t)m̥mos. Compare fīnitimus, lēgitimus.
Descendants
- Catalanmarítim
- Catalanmaresme
- Catalanmaresma
- Italianmarittimo
- Italianmaremma
- Frenchmaritimefrom Middle French maritime
- Englishmaritimefrom Middle French maritime
- Occitanmaritim
- Portuguesemarítimo
- Portuguesemarisma
In English words that came into English from maritimus
- maritimemaritimus
- martingalemaritima