LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

maritimus

maritimus (feminine maritima, neuter maritimum)
Classical[maˈrɪ.tɪ.mʊs]Ecclesiastical[maˈriː.ti.mus]

Meaning

  1. adjectiveOf or pertaining to the sea; marine, maritime.
  2. adjectivefigurativelychangeable, inconstant

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemaritimusmaritima
marituma
maritimum
maritumum
genitivemaritimī
maritumī
maritimae
maritumae
maritimī
maritumī
dativemaritimō
maritumō
maritimae
maritumae
maritimō
maritumō
accusativemaritimum
maritumum
maritimam
maritumam
maritimum
maritumum
ablativemaritimō
maritumō
maritimā
maritumā
maritimō
maritumō
vocativemaritime
maritume
maritima
marituma
maritimum
maritumum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemaritimī
maritumī
maritimae
maritumae
maritima
marituma
genitivemaritimōrum
maritumōrum
maritimārum
maritumārum
maritimōrum
maritumōrum
dativemaritimīs
maritumīs
maritimīs
maritumīs
maritimīs
maritumīs
accusativemaritimōs
maritumōs
maritimās
maritumās
maritima
marituma
ablativemaritimīs
maritumīs
maritimīs
maritumīs
maritimīs
maritumīs
vocativemaritimī
maritumī
maritimae
maritumae
maritima
marituma

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

oppidum maritimum
a seaport town.
rebus maritimis multum valere
to have a powerful navy.
regionum terrestrium aut maritimarum scientia
geographical knowledge.
aestus maritimi mutuo accedentes et recedentes (N. D. 2. 53. 132)
the alternation of tides.

mărĭtĭmus (mărĭtŭmus), a, um, adj. mare,
I. of or belonging to the sea, sea-, maritime (class.).
I. Lit.: fluctus movi maritumos, Plaut. Rud. prol. 69: homines maritimi, seamen, mariners, Cic. Verr. 2, 5, 27, § 69; cf. absol.: e barbaris ipsis nulli erant antea maritimi praeter Etruscos et Poenos, id. Rep. 2, 4, 9: maritimus et navalis hostis, id. ib. 2, 3, 6: loci maritimi, an remoti a mari, id. Part. Or. 10, 36: urbes, on the seacoast, lying on the sea, id. Rep. 2, 3, 5; 2, 3, 6: civitas, Caes. B. G. 2, 34: portus, Plin. 6, 27, 31, § 139: agri, Liv. 29, 28: provincia, id. 37, 2: ora, Cic. Tusc. 5, 14, 40; Caes. B. C. 3, 5: cursus, a voyage, Cic. Planc. 40: res, maritime affairs, Cic. Verr. 2, 5, 27, § 70: naves, sea-going, Liv. 21, 63: officium, Caes. B. C. 3, 5: ecfugere a vita marituma, Plaut. Bacch. 2, 3, 108: bellum, with the pirates, Sall. C. 39, 1: portus, navibus ab maritima vi tutus, Liv. 37, 16: sal, sea-salt, Varr. R. R. 1, 7, 8: silvae, on the sea-coast, Cic. Rep. 2, 18, 33: nuptiae, i. e. those of Peleus with Thetis (opp. terrenae nuptiae, i. e. with Musa), id. ib.: usurae, from maritime speculations, Dig. 22, 3, 6.—Subst.: mărĭtĭma, ōrum, n., maritime parts or places: in maritimis sum, Cic. Fam. 2, 16, 2; so with gen.: maritima Aetoliae vastare, Liv. 38, 7: maritima Africae, Plin. 6, 34, 39, § 212: Tarraconis, Flor. 4, 12, 5.—*
II. Transf., changeable, inconstant, like the sea: mores, Plaut. Cist. 2, 1, 11.

Origins

Derived from mare (“sea”) + -timus (also spelled -tumus), from Proto-Indo-European *-(t)m̥mos. Compare fīnitimus, lēgitimus.

Descendants
  • Catalanmarítim
  • Catalanmaresme
  • Catalanmaresma
  • Italianmarittimo
  • Italianmaremma
  • Frenchmaritimefrom Middle French maritime
  • Englishmaritimefrom Middle French maritime
  • Occitanmaritim
  • Portuguesemarítimo
  • Portuguesemarisma

In English words that came into English from maritimus

  • maritimemaritimus
  • martingalemaritima

Quick answers

What does maritimus mean in Latin?
maritimus, a adjective, means “Of or pertaining to the sea; marine, maritime.; changeable, inconstant”.
How do you pronounce maritimus?
In classical Latin, [maˈrɪ.tɪ.mʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [maˈriː.ti.mus].