noun · masculinesecond declension
mandūcus
mandūcus m (genitive mandūcī)
Classical[manˈduː.kʊs]Ecclesiastical[manˈduː.kus]
Meaning
- glutton
- a ludicrous masked figure representing a person chewing in processions and comedies
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mandūcus | mandūcī |
| genitive | mandūcī | mandūcōrum |
| dative | mandūcō | mandūcīs |
| accusative | mandūcum | mandūcōs |
| ablative | mandūcō | mandūcīs |
| vocative | mandūce | mandūcī |
mandūcus, i, m. 1. manduco,
I. a glutton (ante-class.).
I. Lit., Pompon. ap. Non. 17, 15.—
II. Transf., a ludicrous masked figure representing a person chewing, used in processions and in comedies to excite merriment: manduci effigies in pompa antiquorum inter ceteras ridiculas formidolosasque ire solebat magnis malis ac late dehiscens et ingentem dentibus sonitum faciens, de qua Plautus (Rud. 2, 6, 51), etc., Paul. ex Fest. p. 128 Müll.; cf. Varr. L. L. 7, § 95; and E. Munk. de Fab. Atell. p. 39 sq.
Origins
From mandō (“to chew”) + -ūcus.
In English words that came into English from mandūcus
- mangemanduco
- manducatemandūcātus
- manducationmandūcātiō
- mangariemandūcō