LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

maledictiō

maledictiō f (genitive maledictiōnis)
Classical[ma.ɫɛˈdɪk.ti.oː]Ecclesiastical[ma.leˈdik.t͡si.o]

Meaning

  1. curse, evil speech
  2. condemnation
  3. slander

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Aeneis cover
verba dīra imprecantis
maledictiō -ōnis (f) — in Aeneis, ch. 12

Declension

declension
formsingularplural
nominativemaledictiōmaledictiōnēs
genitivemaledictiōnismaledictiōnum
dativemaledictiōnīmaledictiōnibus
accusativemaledictiōnemmaledictiōnēs
ablativemaledictiōnemaledictiōnibus
vocativemaledictiōmaledictiōnēs

Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879

mălĕdictĭo, ōnis, f. maledico,
I. an evil-speaking, reviling, abuse (very rare): maledictio nihil habet propositi praeter contumeliam, Cic. Cael. 3, 6; Arn. 4, 147. —
II. Esp., the act of cursing, a curse, malediction (freq. in eccl. Lat.): alicui benedictionem et maledictionem proponere, Vulg. Deut. 30, 19: bonum pro maledictione, id. 2 Reg. 16, 12; id. Jer. 24, 9.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin maledictiō From maledīcō (“to speak ill of”) + -tiō.

Descendants
  • Catalanmaledicció
  • Englishmalediction
  • Frenchmalédictionfrom Middle French malédiction
  • Romanianmaledicțiefrom Middle French malédiction
  • Englishmalisonfrom Old French maleiçon
  • Italianmaledizione
  • Portuguesemaldição
  • Spanishmaldición
  • Middle Cornishmollathfrom Proto-Brythonic *mėlldiθ
  • Middle Cornishmollethfrom Proto-Brythonic *mėlldiθ