noun · femininethird declension
benedictiō
benedictiō f (genitive benedictiōnis)
Classical[bɛ.nɛˈdɪk.ti.oː]Ecclesiastical[be.neˈdik.t͡si.o]
Meaning
- EcclesiasticalLatinblessing
- EcclesiasticalLatinbenediction
- extolling, praising, lauding
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | benedictiō | benedictiōnēs |
| genitive | benedictiōnis | benedictiōnum |
| dative | benedictiōnī | benedictiōnibus |
| accusative | benedictiōnem | benedictiōnēs |
| ablative | benedictiōne | benedictiōnibus |
| vocative | benedictiō | benedictiōnēs |
Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879
bĕnĕdictĭo, ōnis, f. benedico, II. (eccl. Lat.),
I. an extolling, praising, lauding, App. Trism. p. 82, 11; Vulg. Deut. 16, 10; Tert. Test. Anim. 2.—
B. Meton., a consecrated, sacred object:
benedictio crucis = frustum sanctae crucis, Paul. Nol. Ep. 32, c. 8.—Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin benedictiō From benedicō + -tiō.
Descendants
- Englishbenisonfrom Old French beneison
- Portuguesebênçãofrom Old Galician-Portuguese bẽeiçon
- Portuguesebençãofrom Old Galician-Portuguese bẽeiçon
- Portuguesebençafrom Old Galician-Portuguese bẽeiçon
- Portuguesebençomfrom Old Galician-Portuguese bẽeiçon
- Portuguesebeiçomfrom Old Galician-Portuguese bẽeiçon
- Catalanbenedicció
- Englishbenediction
- Frenchbénédiction
- Italianbenedizione