noun · masculinesecond declension
magus1
magus m (genitive magī)
Classical[ˈma.ɡʊs]Ecclesiastical[ˈmaː.ɡus]
Meaning
- masculinemagus (Zoroastrian priest)
- figurativelymasculinemagician, wizard, (derogatory) sorcerer, trickster, conjurer, charlatan
Latīnē defined in Latin in our graded readers
vir sapiēns oriēntismagus -ī (m) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 1
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | magus | magī |
| genitive | magī | magōrum |
| dative | magō | magīs |
| accusative | magum | magōs |
| ablative | magō | magīs |
| vocative | mage | magī |
măgus, i, m., and măga, ae, f., = μάγος.
I. In the masc., a Magian, a learned man and magician among the Persians:
ei magos dixisse, quod genus sapientum et doctorum habebatur in Persis, Cic. Div. 1, 23, 46; 1, 41, 90; id. Leg. 2, 10, 26; id. N. D. 1, 16, 43 al.: Augur, schoenobates, medicus, magus, omnia novit, Juv. 3, 77; App. d. Dog. 1, 3, p. 186: nam si (quod ego apud plurimos lego), Persarum linguā magus est, qui nostrā sacerdos, etc., id. Mag. 25, p. 290, 20.—II. In the fem., a female magician, enchantress: cantusque artesque magarum, v. l. Ov. M. 7, 195 (al. leg. magorum): Circe maga famosissima, Aug. Civ. Dei, 18, 17.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
magus ī, m
, μάγος, a Magian, learned man and magician (among the Persians), C.: artes magorum, of magicians, O., H., Iu.
Origins
From Ancient Greek μάγος (mágos, “magician”), from Μάγος (Mágos, “Magian”), of an indeterminate Old Iranian origin (see Μάγος (Mágos) for details).
Descendants
- EnglishMagi
- Englishmage
- Englishmagus
- Catalanmag
- Frenchmage
- Italianmago
- Portuguesemago
- Romanianmag
- Spanishmago
- Dutchmagiër