Philēmōn et Baucis

Casam pauperem tibi prōmīsimus, lēctor, mēnsamque parvam et duōs senēs. Omnia habēbis. Sed haec fābula aliter incipit quam cēterae: nōn in silvā, nōn in caelō — AD MĒNSAM. Fābula enim in fābulā est: nārrātur ab hospite inter pōcula. Audī, quōmodo. THĒSEUS — iuvenis ille Athēniēnsis, quī Mīnōtaurum in labyrinthō occīdit: eum in capitulō priōre vīdistī — per Graeciam iter faciēbat. Sed flūmen, magnīs aquīs auctum, viam clausit. Deus ipse flūminis, ACHELŌUS, ex undīs caput sustulit et iuvenem benignē vocāvit: “Intrā tēcta mea, clāre Thēseu, dum aquae cadant: tūtius est exspectāre quam trānsīre!” Intrāvit Thēseus cum comitibus; accubuērunt; nymphae cibum vīnumque posuērunt. Et quid faciunt hominēs — et deī — post cēnam? Fābulās nārrant. Deus flūminis dē mīrīs mūtātiōnibus nārrābat: dē nymphīs, quae in īnsulās mūtātae essent, dē fōrmīs datīs et ademptīs.