Ultimus Rōmānōrum

Fābula nostra nārrāta est; sed fīla eius adhūc pendent, et tū, quī tria volūmina mēcum cōnfēcistī, merēris ut omnia dēligāta videās. Prīmum igitur: quis post Ioviānum? Nīcaeae, initiō annī īnsequentis, exercitus et procerēs tribūnum quendam scholae secundae Scūtāriōrum ēlēgērunt: VALENTĪNIĀNUM. Sistite, memorēs: hic est ille ipse quem proximō capitulō vīdistī, trepidum et quō cōnfugeret ambigentem, ā Prīmitīvō hospite occultātum. Quī herī in cellā caupōnis latēbat, hodiē orbī imperat: sīc Fortūna, cui Ammiānus apud Nisibin maledīxit, lūdōs suōs agit. Ille frātrem suum Valentem in societātem imperiī adscīvit, et orbis inter duōs dīvīsus est — occidēns Valentīniānō, oriēns Valentī obtigit; nec diū posteā imperium saepius ūnum fuit quam dīvīsum. Iūliānī nōmen intereā in ōre omnium erat, in titulīs nusquam. Sed ūnus adhūc supererat quī purpuram eius sēcum ferēbat — memineris hominem quī corpore Tarsī sepultō ēvānuit. Annō alterō Valentis, Cōnstantīnopolī, Procopius ille — ut prōmīsimus — “subitō purpurātus” appāruit: imperātōrem sē prōnūntiāvit, urbem rēgiam occupāvit, legiōnēs trāxit; et per mēnsēs octō oriēns bellō cīvīlī arsit. Quōmodo fīnītum sit, Ammiānus librō sextō et vīcēnsimō ita refert:

• dēligō -āre nōdō firmō, colligō
• adscīscō -ere, -scīvī in societātem assūmō
• obtingō -ere, -tigī sorte contingō
• occupō -āre vī capiō et teneō