Mors Cōnstantiī

Cōnstantius Antiochīā profectus ad bellum cīvīle properābat — ut Iūliānum, “perduellem suum,” opprimeret antequam vīrēs eius crēscerent. Sed iam tum fortūna eius “haerēns et subsistēns” — quasi in viā titubāns — signīs paene loquentibus cāsum vītae difficilem mōnstrābat. Nocturnīs imāginibus terrēbātur. Et ūnum somnium prae cēterīs refert Ammiānus: vīdit umbram patris suī — Cōnstantīnī illīus Magnī — offerentem sibi īnfantem pulchrum; et cum eum suscēpisset et in gremiō suō locāvisset, īnfāns sphaeram, quam ipse dexterā manū gestābat, excussam longius prōiēcit. Interpretāre ipse, veterāne, antequam interpretēs audiās: quis est īnfāns ille sanguinis suī, pulcher et ā patre oblātus? Et quid est sphaera in dextrā imperātōris nisi orbis terrārum ipse? Interpretēs quidem rēgī “placentia respondērunt” — dulcia, nōn vēra. Sed somnium “permūtātiōnem temporum indicābat”: tempora mūtātum īrī.

perduellis -is (m) hostis pūblicus
titubō -āre incertō gradū labō
gremium -ī (n) sinus sedentis
sphaera -ae (f) globus, pila mundī
excutiō -ere, -cussus vī ēiciō
placēns -entis quod placet (nōn quod vērum)