LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

languidus

languidus (feminine languida, neuter languidum, comparative languidior)
Classical[ˈɫaŋ.ɡʷɪ.dʊs]Ecclesiastical[ˈlaŋ.ɡʷi.dus]

Meaning

  1. adjectivefaint, weak
  2. adjectivedull, languid
  3. adjectivesluggish, slow
  4. adjectiveill, sick, unwell
  5. adjectivefigurativelyinactive, inert, listless

Latīnē defined in Latin in our graded readers

sine vīribus, quasi aeger
languidus -a -um — in Epistulae, ch. 6

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativelanguiduslanguidalanguidum
genitivelanguidīlanguidaelanguidī
dativelanguidōlanguidaelanguidō
accusativelanguidumlanguidamlanguidum
ablativelanguidōlanguidālanguidō
vocativelanguidelanguidalanguidum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativelanguidīlanguidaelanguida
genitivelanguidōrumlanguidārumlanguidōrum
dativelanguidīslanguidīslanguidīs
accusativelanguidōslanguidāslanguida
ablativelanguidīslanguidīslanguidīs
vocativelanguidīlanguidaelanguida

languĭdus, a, um, adj. langueo,
I. faint, weak, dull, sluggish, languid (class.; cf.: lassus, fessus, fatigatus, defessus).
I. Lit.
A. In gen.: homines vino languidi, Cic. Cat. 2, 5, 10; cf.: vino vigiliisque languidus, Cic. Verr. 2, 3, 12, § 31: pecus, id. Fin. 2, 13, 39: boves Collo trahentes languido, Hor. Epod. 2, 64.—Transf., of things: (oculi) languidi et torpentes, dull, Quint. 11, 3, 76; cf.: vultus non languidus, id. 11, 3, 159: flumen, sluggish, Hor. C. 2, 14, 17; so, aqua, Liv. 1, 4: ventus, gentle, mild; Ov. P. 2, 1, 2; cf. carbasa, hanging loose, not swelled out, Luc. 5, 421: color, pale, Plin. 12, 12, 26, § 43: ignis, id. 34, 8, 17, § 79: ictus venarum, id. 11, 37, 88, § 219: arbor piri, Pall. Febr. 25, 4; id. Novem. 7, 14.—Comp.: languidioribus nostris vallum scindere (hostes), Caes. B. G. 3, 5: folia languidiora, Plin. 22, 20, 24, § 50: vina, i. e. more mellow, Hor. C. 3, 21, 8.—
B. In partic., faint, weak, languid from sickness, languishing, ill (poet. and in postAug. prose): lumina, Laurea Tullius poët. ap. Plin. 31, 2, 3, § 8: languidior noster si quando est Paulus, Mart. 9, 86: uxor, Juv. 1, 122.—Subst.: languĭdus, i, m., the sick man, invalid, Vulg. Johan. 5, 7; id. Matt. 14, 14 al.—
II. Trop., faint, feeble, powerless, inactive, listless, of persons and things: senectus languida atque iners, Cic. de Sen. 8, 26: philosophus mollis, languidus, enervatus, id. de Or. 1, 52, 226: si qui antea aut alieniores fuerant aut languidiores, more sluggish, id. Q. Fr. 1, 2, 5, § 16; cf.: nos etiam languidiores postea facti sumus, id. Phil. 8, 7, 21: illi beati, quos nullae futtiles laetitiae exultantes languidis liquefaciunt voluptatibus, id. Tusc. 5, 6, 16; Caes. B. G. 3, 5: esse remisso ac languido animo, id. B. C. 1, 21: languidiore credo studio in causa fuistis, Cic. Lig. 9, 28: oratio languidior, Quint. 4, 1, 67: auctoritas patrum, weak, Plin. 15, 29, 36, § 121: Romani ... fessi lassique erant: tamen instructi intentique obviam procedebant. Nam dolus Numidarum nihil languidi neque remissi patiebatur, Sall. J. 53, 6: oculos ubi languida pressit quies, producing languor, Verg. A. 12, 908.—Sup. seems not to occur. —Hence, adv.: languĭdē, in a languid manner, faintly, feebly, slowly, languidly (class.): procedere, Col. 11, 1, 17: nutare, Plin. 18, 7, 10, § 53: agere, Petr. 98: palmae languide dulces, slightly, Plin. 13, 4, 7, § 34. —Comp.: languidius in opere versari, Caes. B. G. 7, 27: dictum languidius, more faintheartedly, spiritlessly, Cic. Tusc. 5, 9, 25.— Sup. seems not to occur.

Origins

Proto-Indo-European *(s)leg-der. Latin langueō Proto-Indo-European *dʰeh₁-der. Proto-Italic *-iðos Latin -idus Latin languidus From langueō (“to be tired, sluggish”) + -idus.

Descendants
  • Romanianlânced
  • Sardinianlàmbidu
  • Sardinianlàmpidu
  • Catalanlànguid
  • Englishlanguid
  • Frenchlanguide
  • Italianlanguido
  • Portugueselânguido
  • Spanishlánguido
  • Aromanianlãndzit

In English words that came into English from languidus

  • languidlanguidus

Quick answers

What does languidus mean in Latin?
languidus, a adjective, means “faint, weak; dull, languid; sluggish, slow”.
How do you pronounce languidus?
In classical Latin, [ˈɫaŋ.ɡʷɪ.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈlaŋ.ɡʷi.dus].