LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation, suppletive

languefaciō

languefaciō (present infinitive languefacere, perfect active languefēcī, supine languefactum)
Classical[ɫaŋ.ɡʷɛˈfa.ki.oː]Ecclesiastical[laŋ.ɡʷeˈfaː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. suppletiveto make weary, faint or languid

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.languefaciōlanguefaciēbamlanguefaciamlanguefēcīlanguefēceramlanguefēcerō
2nd sg.languefacislanguefaciēbāslanguefaciēslanguefēcistīlanguefēcerāslanguefēceris
3rd sg.languefacitlanguefaciēbatlanguefacietlanguefēcitlanguefēceratlanguefēcerit
1st pl.languefacimuslanguefaciēbāmuslanguefaciēmuslanguefēcimuslanguefēcerāmuslanguefēcerimus
2nd pl.languefacitislanguefaciēbātislanguefaciētislanguefēcistislanguefēcerātislanguefēceritis
3rd pl.languefaciuntlanguefaciēbantlanguefacientlanguefēcērunt
languefēcēre
languefēcerantlanguefēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.languefaciamlanguefaceremlanguefēcerimlanguefēcissem
2nd sg.languefaciāslanguefacerēslanguefēcerīslanguefēcissēs
3rd sg.languefaciatlanguefaceretlanguefēceritlanguefēcisset
1st pl.languefaciāmuslanguefacerēmuslanguefēcerīmuslanguefēcissēmus
2nd pl.languefaciātislanguefacerētislanguefēcerītislanguefēcissētis
3rd pl.languefaciantlanguefacerentlanguefēcerintlanguefēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.languefīōlanguefīēbamlanguefīam
2nd sg.languefīslanguefīēbāslanguefīēs
3rd sg.languefitlanguefīēbatlanguefīet
1st pl.languefīmuslanguefīēbāmuslanguefīēmus
2nd pl.languefītislanguefīēbātislanguefīētis
3rd pl.languefīuntlanguefīēbantlanguefīent
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.languefīamlanguefierem
2nd sg.languefīāslanguefierēs
3rd sg.languefīatlanguefieret
1st pl.languefīāmuslanguefierēmus
2nd pl.languefīātislanguefierētis
3rd pl.languefīantlanguefierent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.languefacelanguefī
pres. 2nd pl.languefacitelanguefīte
fut. 2nd sg.languefacitōlanguefītō
fut. 3rd sg.languefacitōlanguefītō
fut. 2nd pl.languefacitōtelanguefītōte
fut. 3rd pl.languefaciuntōlanguefīuntō
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivelanguefacerelanguefierī
perfect infinitivelanguefēcisselanguefactum esse
future infinitivelanguefactūrum esselanguefactum īrī
present participlelanguefaciēns—
perfect participle—languefactus
future participlelanguefactūruslanguefaciendus
languefaciundus
gerundlanguefaciendī, languefaciendō, languefaciendumsupinelanguefactum, languefactū

languĕfăcĭo, fēci, factum, 3, v. a. langueo-facio,
I. to make faint, weary, languid: incitare languentes et languefacere excitatos, Cic. Leg. 2, 15, 38.

Origins

Proto-Indo-European *(s)leg-der. Latin langueō Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰeh₁k- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti Proto-Italic *θakjō Proto-Italic *fakjō Latin faciō Latin languefaciō From langueō + faciō.

Quick answers

What does languefaciō mean in Latin?
languefaciō, a verb, means “to make weary, faint or languid”.
What are the principal parts of languefaciō?
languefaciō, languefacere, languefēcī (third (-iō variant) conjugation, suppletive).
How do you pronounce languefaciō?
In classical Latin, [ɫaŋ.ɡʷɛˈfa.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [laŋ.ɡʷeˈfaː.t͡ʃi.o].