LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

iocor

iocor (present infinitive iocārī, perfect active iocātus sum)
Classical[ˈjɔ.kɔr]Ecclesiastical[ˈjɔː.kor]

Meaning

  1. deponentto joke, jest
  2. deponentto play

Latīnē defined in Latin in our graded readers

per lūsum dīcō
iocor -ārī — in Aeneis, ch. 17

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.iocoriocābariocābor———
2nd sg.iocāris
iocāre
iocābāris
iocābāre
iocāberis
iocābere
———
3rd sg.iocāturiocābāturiocābitur———
1st pl.iocāmuriocābāmuriocābimur———
2nd pl.iocāminīiocābāminīiocābiminī———
3rd pl.iocanturiocābanturiocābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ioceriocārer——
2nd sg.iocēris
iocēre
iocārēris
iocārēre
——
3rd sg.iocēturiocārētur——
1st pl.iocēmuriocārēmur——
2nd pl.iocēminīiocārēminī——
3rd pl.iocenturiocārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.iocāre—
pres. 2nd pl.iocāminī—
fut. 2nd sg.iocātor—
fut. 3rd sg.iocātor—
fut. 3rd pl.iocantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveiocārī—
perfect infinitiveiocātum esse—
future infinitiveiocātūrum esse—
present participleiocāns—
perfect participleiocātus
iocāta, iocātā, iocātae, iocātam, iocātārum, iocātās, iocāte, iocātī, iocātīs, iocātō, iocātōrum, iocātōs
—
future participleiocātūrus
iocātūra, iocātūrā, iocātūrae, iocātūram, iocātūrārum, iocātūrās, iocātūre, iocātūrī, iocātūrīs, iocātūrō, iocātūrōrum, iocātūrōs, iocātūrum
iocandus
gerundiocandī, iocandō, iocandumsupineiocātum, iocātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

lepos in iocando
humour.
animo prompto esse ad iocandum
to be humorously inclined.
haec iocatus sum, per iocum dixi
I said it in jest.

jŏcor, ātus, 1,
I. v. dep. n. and a. [jocus], to jest, joke (class.): tu hanc jocari credis? faciet, nisi caveo, Ter. Heaut. 4, 4, 7: duplex jocandi genus, Cic. Off. 1, 29, 104; cf.: voluit Fortuna jocari, Juv. 3, 40.—
II. In partic., to say in jest: haec jocatus sum, Cic. Fam. 9, 14, 4: in aliquid permulta, Hor. S. 1, 5, 62: multum de aliqua re, Sen. Suas. 1, 6; Cat. 2, 6: obscaena, Ov. Tr. 2, 497; Quint. 5, 13, 46.—Act. collat. form jŏco, āre: quasi jocabo, Plaut. Cas. 4, 4, 20 (al. jocabor).

Origins

  1. Proto-Indo-European*yek-
  2. Proto-Indo-European*yókos
  3. Proto-Italic*jokos
  4. Latiniocor

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin iocor From iocus (“joke, jest”) + -ō (denominal verbal suffix).

Gallo-Romance
  • Occitanjogar
  • Occitanjugar
  • Catalanjugarfrom Old Catalan jugar
  • Frenchjouerfrom Old French joer
  • Franco-Provençaljouyér
  • Vivaro-Alpinejuarfrom Occitan jogar
  • Normanjouerfrom Old French joer
  • Picardjouerfrom Old French joer
  • Walloondjouwerfrom Old French joer
Ibero-Romance
  • Portuguesejogarfrom Old Galician-Portuguese jogar
  • Spanishjugarfrom Old Spanish jogar
  • Aragonesechugar
  • Asturianxugar
  • Galicianxogarfrom Old Galician-Portuguese jogar
  • Ladinojugarfrom Old Spanish jogar
  • Ladinodjugarfrom Old Spanish jogar
  • Ladinodjuguarfrom Old Spanish jogar
  • Basquejokatu
Balkano-Romance
  • Romanianjuca
  • Aromaniangioc
Italo-Dalmatian
  • Italiangiocare
  • Sassaresegiuggàfrom Corsican ghjucà
  • Neapolitanjocare
  • Sicilianjucari
  • Venetanxugar
  • Venetanzugar
  • Venetanxogar
  • Venetanzogar
Rhaeto-Romance
  • Friulianzuiâ
  • Ladinjughé
  • Romanshgiugar
Gallo-Italic
  • Emilianzugà
  • Emilianzughè
  • Ligurianzugâ
  • Lombardgiugà
  • Piedmontesezové
  • Piedmontesezoé
  • Piedmontesegieughe
  • Piedmontesegiughé
  • Romagnolzughêr
  • Romagnolzughê

In English words that came into English from iocor

  • juggleiocor

Quick answers

What does iocor mean in Latin?
iocor, a verb, means “to joke, jest; to play”.
What are the principal parts of iocor?
iocor, iocārī, iocātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce iocor?
In classical Latin, [ˈjɔ.kɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈjɔː.kor].
Where does iocor come from?
Proto-Indo-European *yek- → Proto-Indo-European *yókos → Proto-Italic *jokos → Latin iocor.