noun · masculinethird declension
ioculātor
ioculātor m (genitive ioculātōris)
Classical[jɔ.kʊˈɫaː.tɔr]Ecclesiastical[jo.kuˈlaː.tor]
Meaning
- one who jokes; a joker, jester
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ioculātor | ioculātōrēs |
| genitive | ioculātōris | ioculātōrum |
| dative | ioculātōrī | ioculātōribus |
| accusative | ioculātōrem | ioculātōrēs |
| ablative | ioculātōre | ioculātōribus |
| vocative | ioculātor | ioculātōrēs |
jŏcŭlātor, ōris, m. id.,
I. a jester, joker (rare but class.):
huic joculatorem senem illum interesse sane nolui, Cic. Att. 4, 16, 3. —Plur.: scenici, Firm. Math. 8, 22.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ioculātor ōris, m
ioculor, a jester, joker: senex.
Origins
From ioculor (“to jest, joke”) + -tor, from ioculus, diminutive of iocus (“a joke, jest”).