verbfirst conjugation
invītō
invītō (present infinitive invītāre, perfect active invītāvī, supine invītātum)
Classical[ɪnˈwiː.toː]Ecclesiastical[iɱˈviː.to]
Meaning
- to invite, summon
Saepe amīcōs bonōs invītō
I often invite good friends - to lure
Invitent croceis [apes] halantes floribus horti Et custos furum atque avium cum falce saligna
May gardens bright, fragrant with flower, lure them [the bees] and Hellespontian Priap with his willow scythe the robbing bee and the birds keep away.c. 37 BCE – 30 BCE, Vergilius, Georgicon 4.109–111 - to challenge
Latīnē defined in Latin in our graded readers
ad convīvium vocōinvītō -āre — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 20
invite
invītō -āre — in De Bello Gallico II and De Bello Gallico III
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | invītō | invītābam | invītābō | invītāvī | invītāveram | invītāverō invītārō |
| 2nd sg. | invītās | invītābās | invītābis | invītāvistī invītāstī | invītāverās invītārās | invītāveris |
| 3rd sg. | invītat | invītābat | invītābit | invītāvit | invītāverat invītārat | invītāverit invītārit |
| 1st pl. | invītāmus | invītābāmus | invītābimus | invītāvimus | invītāverāmus | invītāverimus invītārimus |
| 2nd pl. | invītātis | invītābātis | invītābitis | invītāvistis invītāstis | invītāverātis invītārātis | invītāveritis invītāritis |
| 3rd pl. | invītant | invītābant | invītābunt | invītāvērunt invītāvēre, invītārunt | invītāverant invītārant | invītāverint invītārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | invītem | invītārem | invītāverim invītārim | invītāvissem invītāssem |
| 2nd sg. | invītēs | invītārēs | invītāverīs | invītāvissēs invītāssēs |
| 3rd sg. | invītet | invītāret | invītāverit invītārit | invītāvisset invītāsset |
| 1st pl. | invītēmus | invītārēmus | invītāverīmus invītārīmus | invītāvissēmus invītāssēmus |
| 2nd pl. | invītētis | invītārētis | invītāverītis invītārītis | invītāvissētis invītāssētis |
| 3rd pl. | invītent | invītārent | invītāverint invītārint | invītāvissent invītāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | invītor | invītābar | invītābor |
| 2nd sg. | invītāris invītāre | invītābāris invītābāre | invītāberis invītābere |
| 3rd sg. | invītātur | invītābātur | invītābitur |
| 1st pl. | invītāmur | invītābāmur | invītābimur |
| 2nd pl. | invītāminī | invītābāminī | invītābiminī |
| 3rd pl. | invītantur | invītābantur | invītābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | invīter | invītārer |
| 2nd sg. | invītēris invītēre | invītārēris invītārēre |
| 3rd sg. | invītētur | invītārētur |
| 1st pl. | invītēmur | invītārēmur |
| 2nd pl. | invītēminī | invītārēminī |
| 3rd pl. | invītentur | invītārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | invītā | invītāre |
| pres. 2nd pl. | invītāte | invītāminī |
| fut. 2nd sg. | invītātō | invītātor |
| fut. 3rd sg. | invītātō | invītātor |
| fut. 2nd pl. | invītātōte | — |
| fut. 3rd pl. | invītantō | invītantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | invītāre | invītārī |
| perfect infinitive | invītāvisse invītāsse | invītātum esse |
| future infinitive | invītātūrum esse | invītātum īrī |
| present participle | invītāns | — |
| perfect participle | — | invītātus invītāta, invītātā, invītātae, invītātam, invītātārum, invītātās, invītātī, invītātōrum, invītātōs |
| future participle | invītātūrus invītātūra, invītātūrā, invītātūrae, invītātūram, invītātūrārum, invītātūrās, invītātūre, invītātūrī, invītātūrīs, invītātūrō, invītātūrōrum, invītātūrōs, invītātūrum | invītandus invītanda, invītandā, invītandae, invītandam, invītandārum, invītandās, invītande, invītandīs, invītandōrum, invītandōs |
gerundinvītandī, invītandō, invītandumsupineinvītātum, invītātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- aliquem vocare, invitare ad cenam
- to invite some one to dinner.
- invitare aliquem tecto ac domo or domum suam (Liv. 3. 14. 5)
- to invite some one to one's house.
- adversante et repugnante natura or invitā Minervā (ut aiunt) aliquid facere (Off. 1. 31. 110)
- to do a thing which is not one's vocation, which goes against the grain.
invīto, āvi, ātum, 1 (invitassitis for invitaveritis, Plaut. Rud. 3, 5, 31), v. a. perh. for invicito; root vec-; Sanscr. vak-, speak; vak'as, word; cf.: vox, convicium; Gr. ϝεπ- in εἶπον, ὄψ,
I. to invite, treat, feast, entertain (cf. illicio; class.).
I. Lit., constr. with ad or in and acc., with simple acc. or abl., or with ut.
(a). With ad:
aliquem ad prandium, Cic. Mur. 35, 73: ad cenam, Val. Max. 2, 1, 2; Cic. Fam. 7, 9, 2; Suet. Aug. 34; ad consulem, Liv. 45, 8 fin.— (b). With in and acc.:
aliquem in hospitium, Liv. 28, 18; cf. Val. Max. 2, 10, ext. 1: ad cenam in hortos in posterum diem, Cic. Off. 3, 14, 58. — (g). With simple acc.: aliquem domum suam ut animum ejus in Sthenium inflammarent (cf. ε infra), Cic. Verr. 2, 2, 36, § 89; Liv. 3, 14:
alius alium domos suas invitant, Sall. J. 66. 3; Nep. Att. 13, 6.—(d). With abl.:
aliquem tecto ac domo, Cic. Verr. 2, 4, 11, § 25; cf.: hospitio invitabit, id. Phil. 12, 9, 23.— (ε) With ut: invito eum, ut apud me diversetur, Cic. Att. 13, 2; ut cenem invitor? Mart. 4, 68, 2.— Absol., to entertain: alii suos in castra, invitandi causā adducunt, Caes. B. C. 1, 74: aliquem poculis, to challenge to drink, Plaut. Rud. 2, 3, 31. — With se, to treat one's self, drink one's own health: sese in cena plusculum, Plaut. Am. 1, 1, 127: se cibo vinoque largius, Sall. Fragm. ap. Non. 321, 25 (Hist. 4, 4 Dietsch). —Comic.: gladio, to treat to the sword, i. e. to want to kill, Plaut. Cas. 3, 6, 21; cf.: aliquem clavā, id. Rud. 3, 5, 31.—II. Transf.
A. To invite, summon, challenge:
a Caesare liberaliter invitor in legationem illam, Cic. Att. 2, 18, 3: Cosconio mortuo, in ejus locum invitor, id. ib. 1, 19, 4: hostes ad deditionem, Hirt. B. G. 8, 19: aliquem ad audiendum, Suet. Calig. 53: ad spectaculum, id. Ner. 12: praemiis ad quippiam agendum, Cic. Lig. 4: in libidinem, Suet. Calig. 41.— B. To incite, allure, attract:
ni id me invitet ut faciam fides, Plaut. Trin. 1, 1, 5: invitat hiemps curasque resolvit, Verg. G. 1, 302: invitent croceis halantes floribus horti, id. ib. 4, 109: ad agrum fruendum invitat atque allectat senectus, Cic. de Sen. 16; so, assentationem, to encourage flattery, id. Lael. 26: invitare et allicere appetitum animi, id. Fin. 5, 6: somnos, to attract, Ov. M. 11, 604: culpam, to allure to transgression, id. H. 17, 183: invitatur vino appetentia ciborum, Plin. 23, 1, 22, § 38: fossis invitavit mare, i. e. conducted, Sol. 2. — Trop., of things: invitat somnos crepitantibus unda lapillis, Ov. M. 11, 604; cf. Hor. Epod. 2, 28. — With inf.: vicina invitet decedere ripa calori, Verg. G. 4, 23.— C. To ask, request, urge:
Germanos, uti ab Rheno discederent, Caes. B. G. 4, 6: benignis verbis, ut, etc., Val. Max. 4, 3, 5 al.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
invītō āvī, ātus, āre
for * invocito, freq. of invoco, to invite, treat, feast, entertain: hominem, T.: suos in castra invitandi causā adducunt, for entertainment, Cs.: te domum suam: alius alium domos suas invitant, S.: senatorem tecto ac domo: moenibus hostem, V.: aliquem ad prandium: ad consulem, L.: utrumque in hospitium, L.: eum, ut apud me diversetur.—To invite, summon, challenge: a Caesare liberaliter invitor in legationem illam: praemiis.—To ask, request, urge: Germanos, uti, etc., Cs.: eum per litteras, ut, etc.—Fig., to incite, allure, attract: quibus rebus invitati, Cs.: ad te improbos: invitat hiemps curasque resolvit, V.: ipsam (adsentationem), encourage flattery: somnos, court, O.: culpam, allure to transgression, O.: pretiis animos, arouse, V.: cum te fortuna ad dignitatem invitet: Vicina invitet decedere ripa calori, V.
Origins
Uncertain: * Some connect the word with invocō (“to invoke”), as if some kind of frequentative form; * Some derive the word from Proto-Indo-European *weyh₁-to- (“pursued”), from *weyh₁- (“to chase, pursue”).
Elsewhere
- Catalaninvitar
- Portugueseinvitar
- Spanishinvitar
- Asturianinvitar
- Asturianenvitar
- Albanianftoj
- Danishinvitere
- Galicianinvitar
- Middle Frenchinviter
- Norwegianinvitere
Italo-Romance
- Italianinvitare
- Italianimmitare
- Neapolitanmmetare, mittare
- Sicilianmmitari
- Venetaninvidar
- Venetaninvitar
Ibero-Romance
- Portugueseenvidar
- Spanishenvidar
- Galicianenvidar
Balkano-Romance
- Romanianînvita
Gallo-Romance
- Catalanenvidar
- Middle Englishenvienfrom Old French envier
Rhaeto-Romance
- Friulianinvidâ
- Romanshenvidar
- Romanshanvidar
- Romanshinvidar
- Romanshinvider