LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

invītō

invītō (present infinitive invītāre, perfect active invītāvī, supine invītātum)
Classical[ɪnˈwiː.toː]Ecclesiastical[iɱˈviː.to]

Meaning

  1. to invite, summon
    Saepe amīcōs bonōs invītōI often invite good friends
  2. to lure
    Invitent croceis [apes] halantes floribus horti Et custos furum atque avium cum falce salignaMay gardens bright, fragrant with flower, lure them [the bees] and Hellespontian Priap with his willow scythe the robbing bee and the birds keep away.c. 37 BCE – 30 BCE, Vergilius, Georgicon 4.109–111
  3. to challenge

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.invītōinvītābaminvītābōinvītāvīinvītāveraminvītāverō
invītārō
2nd sg.invītāsinvītābāsinvītābisinvītāvistī
invītāstī
invītāverās
invītārās
invītāveris
3rd sg.invītatinvītābatinvītābitinvītāvitinvītāverat
invītārat
invītāverit
invītārit
1st pl.invītāmusinvītābāmusinvītābimusinvītāvimusinvītāverāmusinvītāverimus
invītārimus
2nd pl.invītātisinvītābātisinvītābitisinvītāvistis
invītāstis
invītāverātis
invītārātis
invītāveritis
invītāritis
3rd pl.invītantinvītābantinvītābuntinvītāvērunt
invītāvēre, invītārunt
invītāverant
invītārant
invītāverint
invītārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.invīteminvītāreminvītāverim
invītārim
invītāvissem
invītāssem
2nd sg.invītēsinvītārēsinvītāverīsinvītāvissēs
invītāssēs
3rd sg.invītetinvītāretinvītāverit
invītārit
invītāvisset
invītāsset
1st pl.invītēmusinvītārēmusinvītāverīmus
invītārīmus
invītāvissēmus
invītāssēmus
2nd pl.invītētisinvītārētisinvītāverītis
invītārītis
invītāvissētis
invītāssētis
3rd pl.invītentinvītārentinvītāverint
invītārint
invītāvissent
invītāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.invītorinvītābarinvītābor
2nd sg.invītāris
invītāre
invītābāris
invītābāre
invītāberis
invītābere
3rd sg.invītāturinvītābāturinvītābitur
1st pl.invītāmurinvītābāmurinvītābimur
2nd pl.invītāminīinvītābāminīinvītābiminī
3rd pl.invītanturinvītābanturinvītābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.invīterinvītārer
2nd sg.invītēris
invītēre
invītārēris
invītārēre
3rd sg.invītēturinvītārētur
1st pl.invītēmurinvītārēmur
2nd pl.invītēminīinvītārēminī
3rd pl.invītenturinvītārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.invītāinvītāre
pres. 2nd pl.invītāteinvītāminī
fut. 2nd sg.invītātōinvītātor
fut. 3rd sg.invītātōinvītātor
fut. 2nd pl.invītātōte—
fut. 3rd pl.invītantōinvītantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinvītāreinvītārī
perfect infinitiveinvītāvisse
invītāsse
invītātum esse
future infinitiveinvītātūrum esseinvītātum īrī
present participleinvītāns—
perfect participle—invītātus
invītāta, invītātā, invītātae, invītātam, invītātārum, invītātās, invītātī, invītātōrum, invītātōs
future participleinvītātūrus
invītātūra, invītātūrā, invītātūrae, invītātūram, invītātūrārum, invītātūrās, invītātūre, invītātūrī, invītātūrīs, invītātūrō, invītātūrōrum, invītātūrōs, invītātūrum
invītandus
invītanda, invītandā, invītandae, invītandam, invītandārum, invītandās, invītande, invītandīs, invītandōrum, invītandōs
gerundinvītandī, invītandō, invītandumsupineinvītātum, invītātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

aliquem vocare, invitare ad cenam
to invite some one to dinner.
invitare aliquem tecto ac domo or domum suam (Liv. 3. 14. 5)
to invite some one to one's house.
adversante et repugnante natura or invitā Minervā (ut aiunt) aliquid facere (Off. 1. 31. 110)
to do a thing which is not one's vocation, which goes against the grain.

invīto, āvi, ātum, 1 (invitassitis for invitaveritis, Plaut. Rud. 3, 5, 31), v. a. perh. for invicito; root vec-; Sanscr. vak-, speak; vak'as, word; cf.: vox, convicium; Gr. ϝεπ- in εἶπον, ὄψ,
I. to invite, treat, feast, entertain (cf. illicio; class.).
I. Lit., constr. with ad or in and acc., with simple acc. or abl., or with ut.
(a). With ad: aliquem ad prandium, Cic. Mur. 35, 73: ad cenam, Val. Max. 2, 1, 2; Cic. Fam. 7, 9, 2; Suet. Aug. 34; ad consulem, Liv. 45, 8 fin.—
(b). With in and acc.: aliquem in hospitium, Liv. 28, 18; cf. Val. Max. 2, 10, ext. 1: ad cenam in hortos in posterum diem, Cic. Off. 3, 14, 58. —
(g). With simple acc.: aliquem domum suam ut animum ejus in Sthenium inflammarent (cf. ε infra), Cic. Verr. 2, 2, 36, § 89; Liv. 3, 14: alius alium domos suas invitant, Sall. J. 66. 3; Nep. Att. 13, 6.—
(d). With abl.: aliquem tecto ac domo, Cic. Verr. 2, 4, 11, § 25; cf.: hospitio invitabit, id. Phil. 12, 9, 23.— (ε) With ut: invito eum, ut apud me diversetur, Cic. Att. 13, 2; ut cenem invitor? Mart. 4, 68, 2.— Absol., to entertain: alii suos in castra, invitandi causā adducunt, Caes. B. C. 1, 74: aliquem poculis, to challenge to drink, Plaut. Rud. 2, 3, 31. — With se, to treat one's self, drink one's own health: sese in cena plusculum, Plaut. Am. 1, 1, 127: se cibo vinoque largius, Sall. Fragm. ap. Non. 321, 25 (Hist. 4, 4 Dietsch). —Comic.: gladio, to treat to the sword, i. e. to want to kill, Plaut. Cas. 3, 6, 21; cf.: aliquem clavā, id. Rud. 3, 5, 31.—
II. Transf.
A. To invite, summon, challenge: a Caesare liberaliter invitor in legationem illam, Cic. Att. 2, 18, 3: Cosconio mortuo, in ejus locum invitor, id. ib. 1, 19, 4: hostes ad deditionem, Hirt. B. G. 8, 19: aliquem ad audiendum, Suet. Calig. 53: ad spectaculum, id. Ner. 12: praemiis ad quippiam agendum, Cic. Lig. 4: in libidinem, Suet. Calig. 41.—
B. To incite, allure, attract: ni id me invitet ut faciam fides, Plaut. Trin. 1, 1, 5: invitat hiemps curasque resolvit, Verg. G. 1, 302: invitent croceis halantes floribus horti, id. ib. 4, 109: ad agrum fruendum invitat atque allectat senectus, Cic. de Sen. 16; so, assentationem, to encourage flattery, id. Lael. 26: invitare et allicere appetitum animi, id. Fin. 5, 6: somnos, to attract, Ov. M. 11, 604: culpam, to allure to transgression, id. H. 17, 183: invitatur vino appetentia ciborum, Plin. 23, 1, 22, § 38: fossis invitavit mare, i. e. conducted, Sol. 2. — Trop., of things: invitat somnos crepitantibus unda lapillis, Ov. M. 11, 604; cf. Hor. Epod. 2, 28. — With inf.: vicina invitet decedere ripa calori, Verg. G. 4, 23.—
C. To ask, request, urge: Germanos, uti ab Rheno discederent, Caes. B. G. 4, 6: benignis verbis, ut, etc., Val. Max. 4, 3, 5 al.

Origins

Uncertain: * Some connect the word with invocō (“to invoke”), as if some kind of frequentative form; * Some derive the word from Proto-Indo-European *weyh₁-to- (“pursued”), from *weyh₁- (“to chase, pursue”).

Elsewhere
  • Catalaninvitar
  • Portugueseinvitar
  • Spanishinvitar
  • Asturianinvitar
  • Asturianenvitar
  • Albanianftoj
  • Danishinvitere
  • Galicianinvitar
  • Middle Frenchinviter
  • Norwegianinvitere
Italo-Romance
  • Italianinvitare
  • Italianimmitare
  • Neapolitanmmetare, mittare
  • Sicilianmmitari
  • Venetaninvidar
  • Venetaninvitar
Ibero-Romance
  • Portugueseenvidar
  • Spanishenvidar
  • Galicianenvidar
Balkano-Romance
  • Romanianînvita
Gallo-Romance
  • Catalanenvidar
  • Middle Englishenvienfrom Old French envier
Rhaeto-Romance
  • Friulianinvidâ
  • Romanshenvidar
  • Romanshanvidar
  • Romanshinvidar
  • Romanshinvider

Quick answers

What does invītō mean in Latin?
invītō, a verb, means “to invite, summon; to lure; to challenge”.
What are the principal parts of invītō?
invītō, invītāre, invītāvī, invītātum (first conjugation).
How do you pronounce invītō?
In classical Latin, [ɪnˈwiː.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱˈviː.to].