noun · femininethird declension
invitātiō
invitātiō f (genitive invitātiōnis)
Meaning
- invitation
- incitement, challenge
Latīnē defined in Latin in our graded readers
vocātiō, ad sē vocāreinvītātiō -ōnis (f) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 9
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | invitātiō | invitātiōnēs |
| genitive | invitātiōnis | invitātiōnum |
| dative | invitātiōnī | invitātiōnibus |
| accusative | invitātiōnem | invitātiōnēs |
| ablative | invitātiōne | invitātiōnibus |
| vocative | invitātiō | invitātiōnēs |
invītātĭo, ōnis, f. id.,
I. an invitation, incitement, challenge (class.):
aderat et hospitum invitatio liberalis, Cic. Phil. 9, 3, 6: in Epirum invitatio quam suavis! id. Att. 9, 12, 1: quaedam ad dolendum, id. Tusc. 3, 34, 82: fit invitatio, ut, etc., Cic. Verr. 2, 1, 26, § 66.—With gen.: largior vini, Gell. 15, 2, 4; cf. benigna, feast, revel, banquet, Liv. 40, 7.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
invītātiō ōnis, f
invito, an invitation, incitement, challenge: fit invitatio, ut biberetur: ad dolendum: benigna, i. e. to a banquet, L.: invitationes adventūsque nostrorum hominum.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tio Latin invitātiō From invito + -tio.
Descendants
- Catalaninvitació
- Englishinvitation
- Italianinvitazione
- Portugueseinvitação
- Romanianinvitație
- Spanishinvitación