noun · masculinethird declension
interventor
interventor m (genitive interventōris)
Classical[ɪn.tɛrˈwɛn.tɔr]Ecclesiastical[in.terˈvɛn.tor]
Meaning
- masculinevisitor
- masculinebondsman, guarantor
- masculinemediator
- masculineone of a group of people who administer the episcopate while the see is vacant
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | interventor | interventōrēs |
| genitive | interventōris | interventōrum |
| dative | interventōrī | interventōribus |
| accusative | interventōrem | interventōrēs |
| ablative | interventōre | interventōribus |
| vocative | interventor | interventōrēs |
interventor, ōris, m. id..
I. One who comes in, a visitor:
vacuus ab interventoribus dies, Cic. Fat. 1, 2.—II. A surety, bondsman:
si filius fidejussor, vel quasi interventor acceptus sit, Dig. 15, 1, 3.—III. An intercessor, mediator, Lampr. Comm. 4.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
interventor ōris, m
BA-, a visitor, intruder: vacuus ab interventoribus dies.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Indo-European*h₁n̥tér
- Proto-Italic*n̥ter
- Latininterventor
Latin inter- Proto-Indo-European *gʷem- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *gʷm̥yéti Proto-Italic *gʷəniō Latin veniō Latin interveniō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin interventor From interveniō + -tor.
Descendants
- Catalaninterventor
- Englishinterventor
- Spanishinterventor