LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

interventor

interventor m (genitive interventōris)
Classical[ɪn.tɛrˈwɛn.tɔr]Ecclesiastical[in.terˈvɛn.tor]

Meaning

  1. masculinevisitor
  2. masculinebondsman, guarantor
  3. masculinemediator
  4. masculineone of a group of people who administer the episcopate while the see is vacant

Declension

declension
formsingularplural
nominativeinterventorinterventōrēs
genitiveinterventōrisinterventōrum
dativeinterventōrīinterventōribus
accusativeinterventōreminterventōrēs
ablativeinterventōreinterventōribus
vocativeinterventorinterventōrēs

interventor, ōris, m. id..
I. One who comes in, a visitor: vacuus ab interventoribus dies, Cic. Fat. 1, 2.—
II. A surety, bondsman: si filius fidejussor, vel quasi interventor acceptus sit, Dig. 15, 1, 3.—
III. An intercessor, mediator, Lampr. Comm. 4.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Indo-European*h₁n̥tér
  3. Proto-Italic*n̥ter
  4. Latininterventor

Latin inter- Proto-Indo-European *gʷem- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *gʷm̥yéti Proto-Italic *gʷəniō Latin veniō Latin interveniō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin interventor From interveniō + -tor.

Descendants
  • Catalaninterventor
  • Englishinterventor
  • Spanishinterventor

Quick answers

What does interventor mean in Latin?
interventor, a noun, means “visitor; bondsman, guarantor; mediator”.
What is the genitive of interventor?
The genitive singular is interventōris. interventor is masculine, third declension.
How do you pronounce interventor?
In classical Latin, [ɪn.tɛrˈwɛn.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.terˈvɛn.tor].
Where does interventor come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Indo-European *h₁n̥tér → Proto-Italic *n̥ter → Latin interventor.