LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

intentus

intentus (feminine intenta, neuter intentum, comparative intentior, superlative intentissimus)
Classical[ɪnˈtɛn.tʊs]Ecclesiastical[inˈtɛn.tus]

Meaning

  1. adjectivemindful, attentive (to the situation at hand)
    Ea tum cura maxime intentos habebat Romanos, non ab ira tantum, quae in nullam unquam ciuitatem iustior fuit, quam quod urbs tam nobilis ac potens, sicut defectione sua traxerat aliquot populos, ita recepta inclinatura rursus animos uidebatur ad ueteris imperii respectum.This concern in particular troubled the mindful Romans at the time, not so much because of anger, which has never been more justified against any other city, rather because a city so noble and powerful, in the same way that it had attracted the support of a number of communities by its revolt, was thought would again turn attention back towards respect for the previous government once recaptured.27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 26.1
    Cum omnis res ab imperatore delegata intentiorem exigat curam1925 translation by Charles E. Bennett Inasmuch as every task assigned by the Emperor demands especial attention96 CE – 103 CE, Sextus Julius Frontinus, De Aqueductibus Urbis Romae 2.1
  2. adjectiveintent on (something) (having one's attention fixed on something)
  3. adjectiveserious, earnest

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeintentusintentaintentum
genitiveintentīintentaeintentī
dativeintentōintentaeintentō
accusativeintentumintentamintentum
ablativeintentōintentāintentō
vocativeintenteintentaintentum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeintentīintentaeintenta
genitiveintentōrumintentārumintentōrum
dativeintentīsintentīsintentīs
accusativeintentōsintentāsintenta
ablativeintentīsintentīsintentīs
vocativeintentīintentaeintenta

intentus, a, um, Part. and P. a., from intendo.
intentus, ūs, m. intendo,
I. a stretching out, extending: palmarum, Cic. Sest. 55, 117.

Origins

Perfect passive participle of intendō.

Descendants
  • Catalanintent
  • Englishintentfrom Old French entent
  • Italianintento
  • Portugueseintento
  • Spanishintento
  • Frenchententefrom Vulgar Latin *intenta
  • Englishententefrom Vulgar Latin *intenta
  • Romanianantantăfrom Vulgar Latin *intenta
  • Asturianintentu
  • Galicianintento

Quick answers

What does intentus mean in Latin?
intentus, a adjective, means “mindful, attentive (to the situation at hand); intent on (something) (having one's attention fixed on something); serious, earnest”.
How do you pronounce intentus?
In classical Latin, [ɪnˈtɛn.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈtɛn.tus].