verbfirst conjugation
insēminō
insēminō (present infinitive insēmināre, perfect active insēmināvī, supine insēminātum)
Classical[ĩːˈseː.mɪ.noː]Ecclesiastical[inˈsɛː.mi.no]
insēminātor 2nd sg. fut. pass. imper.; 3rd sg. fut. pass. imper.
Meaning
- to sow in
- transitiveto impregnate
[…] et terram eamque e caelestium imbrium conceptionibus inseminatam fetus gentium et omnium animalium in mundo procreavisse, […]
c. 15 BCE, Vitruvius, De architectura 8.1
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | insēminō | insēminābam | insēminābō | insēmināvī | insēmināveram | insēmināverō |
| 2nd sg. | insēminās | insēminābās | insēminābis | insēmināvistī | insēmināverās | insēmināveris |
| 3rd sg. | insēminat | insēminābat | insēminābit | insēmināvit | insēmināverat | insēmināverit |
| 1st pl. | insēmināmus | insēminābāmus | insēminābimus | insēmināvimus | insēmināverāmus | insēmināverimus |
| 2nd pl. | insēminātis | insēminābātis | insēminābitis | insēmināvistis | insēmināverātis | insēmināveritis |
| 3rd pl. | insēminant | insēminābant | insēminābunt | insēmināvērunt insēmināvēre | insēmināverant | insēmināverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | insēminem | insēminārem | insēmināverim | insēmināvissem |
| 2nd sg. | insēminēs | insēminārēs | insēmināverīs | insēmināvissēs |
| 3rd sg. | insēminet | insēmināret | insēmināverit | insēmināvisset |
| 1st pl. | insēminēmus | insēminārēmus | insēmināverīmus | insēmināvissēmus |
| 2nd pl. | insēminētis | insēminārētis | insēmināverītis | insēmināvissētis |
| 3rd pl. | insēminent | insēminārent | insēmināverint | insēmināvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | insēminor | insēminābar | insēminābor |
| 2nd sg. | insēmināris insēmināre | insēminābāris insēminābāre | insēmināberis insēminābere |
| 3rd sg. | insēminātur | insēminābātur | insēminābitur |
| 1st pl. | insēmināmur | insēminābāmur | insēminābimur |
| 2nd pl. | insēmināminī | insēminābāminī | insēminābiminī |
| 3rd pl. | insēminantur | insēminābantur | insēminābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | insēminer | insēminārer |
| 2nd sg. | insēminēris insēminēre | insēminārēris insēminārēre |
| 3rd sg. | insēminētur | insēminārētur |
| 1st pl. | insēminēmur | insēminārēmur |
| 2nd pl. | insēminēminī | insēminārēminī |
| 3rd pl. | insēminentur | insēminārentur |
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | insēminā | insēmināre |
| pres. 2nd pl. | insēmināte | insēmināminī |
| fut. 2nd sg. | insēminātō | insēminātor |
| fut. 3rd sg. | insēminātō | insēminātor |
| fut. 2nd pl. | insēminātōte | — |
| fut. 3rd pl. | insēminantō | insēminantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | insēmināre | insēminārī |
| perfect infinitive | insēmināvisse | insēminātum esse |
| future infinitive | insēminātūrum esse | insēminātum īrī |
| present participle | insēmināns | — |
| perfect participle | — | insēminātus insēmināta, insēminātā, insēminātae, insēminātam, insēminātārum, insēminātās, insēminātī, insēminātōrum, insēminātōs |
| future participle | insēminātūrus | insēminandus |
gerundinsēminandī, insēminandō, insēminandumsupineinsēminātum, insēminātū
in-sēmĭno, 1, v. a.,
I. to sow or plant in, to implant (post-Aug.):
tabem et morbos visceribus, Gell. 19, 5, 3: terra ex caelestium imbrium conceptionibus inseminata, impregnated, fertilized, Vitr. 8 praef. init.: ex conventu Jovis inseminati et nati sunt, Arn. 2, 93; Macr. S. 1, 17, 35; 68.Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latininsēminō
Proto-Indo-European *seh₁- Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Indo-European *séh₁mn̥ Proto-Italic *sēmn̥ Latin sēmen Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin sēminō Latin insēminō From in- + sēminō (“to plant”, “to sow”).
Descendants
- Englishinseminate
- Frenchinséminer
- Italianinseminare
- Portugueseinseminar
- Spanishinseminar
In English words that came into English from insēminō
- inseminateinseminātus