adjectivefirst/second-declension adjective
īnscītus1
īnscītus (feminine īnscīta, neuter īnscītum)
Classical[ĩːˈskiː.tʊs]Ecclesiastical[in̠ʲˈʃiː.tus]
Meaning
- adjectiveignorant, inexperienced, unskilful
- adjectivesilly, stupid
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | īnscītus | īnscīta | īnscītum |
| genitive | īnscītī | īnscītae | īnscītī |
| dative | īnscītō | īnscītae | īnscītō |
| accusative | īnscītum | īnscītam | īnscītum |
| ablative | īnscītō | īnscītā | īnscītō |
| vocative | īnscīte | īnscīta | īnscītum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | īnscītī | īnscītae | īnscīta |
| genitive | īnscītōrum | īnscītārum | īnscītōrum |
| dative | īnscītīs | īnscītīs | īnscītīs |
| accusative | īnscītōs | īnscītās | īnscīta |
| ablative | īnscītīs | īnscītīs | īnscītīs |
| vocative | īnscītī | īnscītae | īnscīta |
in-scītus, a, um, adj.
I. Ignorant, inexperienced, unskilful, silly, simple, stupid; freq. coupled with stultus (rare in Cic.;
a favorite word of Plaut.), Plaut. Most. 1, 3, 51: inscita atque stulta mulier, id. ib. 2, 3, 85; id. Mil. 3, 1, 141.—Of inanim. and abstr. things: mirum atque inscitum somniavi somnium, Plaut. Rud. 3, 1, 5.—Comp.: quid est inscitius, Cic. N. D. 2, 13. 36; id. Div. 2, 62.—Sup.: inscitissimus, Plaut. Most. 5, 2, 14.— * II. Pass., unknown:
nescio quid aliud indictum inscitumque dicit, Gell. 1, 22, 11.—Adv.: inscītē, unskilfully, clumsily, awkwardly (class.): comparari, Cic. Fin. 3, 7, 25: non inscite nugatur, id. Div. 2, 13, 30: facta navis, Liv. 36, 43, 6.—Sup.: inscitissime petit, Hyg. ap. Gell. 10, 16, 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īn-scītus adj.
with comp, ignorant, foolish, blundering: Inscitum offerre iniuriam iniquomst, T.: quid est inscitius quam, etc.
Origins
From in- + scītus (“wise, shrewd”).