LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

inōrnātus

inōrnātus (feminine inōrnāta, neuter inōrnātum)
Classical[ɪ.noːrˈnaː.tʊs]Ecclesiastical[i.norˈnaː.tus]

Meaning

  1. adjectiveunadorned, undecorated
  2. adjectiveuncelebrated

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinōrnātusinōrnātainōrnātum
genitiveinōrnātīinōrnātaeinōrnātī
dativeinōrnātōinōrnātaeinōrnātō
accusativeinōrnātuminōrnātaminōrnātum
ablativeinōrnātōinōrnātāinōrnātō
vocativeinōrnāteinōrnātainōrnātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinōrnātīinōrnātaeinōrnāta
genitiveinōrnātōruminōrnātāruminōrnātōrum
dativeinōrnātīsinōrnātīsinōrnātīs
accusativeinōrnātōsinōrnātāsinōrnāta
ablativeinōrnātīsinōrnātīsinōrnātīs
vocativeinōrnātīinōrnātaeinōrnāta

ĭn-ornātus, a, um, adj.,
I. unadorned (syn. incomptus): mulieres, Cic. Or. 23, 78; cf. capilli, Ov. M. 1, 497; 5, 472; and, crines, id. ib. 9, 3: Lysias tenuis atque inornatus, Cic. Or. 9, 29; so Quint. 4, 2, 46; 8, 3, 50; 59 al.: nomina et verba, plain, common, Hor. A. P. 234: non ego te meis Chartis inornatum silebo, uncelebrated, id. C. 4, 9, 31.— Adv.: ĭnornātē, without ornament, inelegantly: dicere, Auct. Her. 4, 31, 42.—Comp.: inornatius scribere, Fronto ad Verum Imp. ep. 1 med. Mai.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latininōrnātus

Latin ōrnātus Latin inōrnātus From in- (“not”) + ōrnātus (“adorned, decorated”).

Quick answers

What does inōrnātus mean in Latin?
inōrnātus, a adjective, means “unadorned, undecorated; uncelebrated”.
How do you pronounce inōrnātus?
In classical Latin, [ɪ.noːrˈnaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [i.norˈnaː.tus].
Where does inōrnātus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin inōrnātus.