LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

ōrnātus

ōrnātus m (genitive ōrnātūs)
Classical[oːrˈnaː.tʊs]Ecclesiastical[orˈnaː.tus]

Meaning

  1. a furnishing, preparing
  2. an act of adornment, embellishment, decoration
  3. fancy dress or apparel
  4. accoutrements, furniture
  5. an ornament, decoration, or feature

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativeōrnātusōrnātūs
genitiveōrnātūsōrnātuum
dativeōrnātuīōrnātibus
accusativeōrnātumōrnātūs
ablativeōrnātūōrnātibus
vocativeōrnātusōrnātūs

ornātus, a, um, Part. and P. a., from orno.
ornātus, ūs (
I. gen. ornati, Ter. And. 2, 2, 28; dat. ornatu, C. Caes. ap. Gell. 4, 16, 8), m. orno (class.; cf.: cultus, munditia), a furnishing, providing, preparing; a preparation.
I. Lit.
A. In gen. (very rare): in ornat bus publicis (i. e. epulis, conviviis), Varr. R. R. 3, 9, 17: in aedibus nihil ornati, no preparation (for the wed ding), Ter And. 2, 2, 28: Pompeiis emptus ornatus (trapeti), Cato, R. R. 22, 3.—
B. In partic., an adornment, decoration, embellishment, ornament (class.): portarum, itinerum, locorumque omnium, Hirt. B. G. 8, 51. —
2. Transf., in concr., splendid dress, attire, apparel: ornatus appellatur cultus ipse, quo quis ornatur, Fest. p. 184 Müll.: nauclericus, Plaut. Mil. 4, 4, 41: vide ornatus hic satine me condecet? id. Ps. 4, 1, 24: militaris, Cic. Off. 1, 18, 61: regalis, id. Fin. 2, 21, 69: equus regio ornatu instructus, trappings, Plin. 8, 42, 64, § 154 dub. (Jan.: regio instratu ornatus).—So of a woman's head-dress, Ov. A. A. 3, 138; Verg. A. 7, 74: corporis ornatum exuere, Juv. 10, 321.—
II. Trop.
A. In gen., furniture, accoutrements, equipage: eloquentia quocumque ingreditur, eodem est instructu ornatuque comitata, Cic. de Or. 3, 6, 23: ornatus autem verborum duplex, unus simplicium, alter collocatorum, id. Or. 23, 80.—
B. In partic., a decoration, ornament: aedilitatis, Cic. Dom. 43, 111: afferre ornatum orationi, id. Or. 39, 134.— Of the world, corresp. to the Gr. κόσμος, Cic. Ac. 2, 38, 119: hic tantus caeli ornatus, id. N. D. 2, 44, 115; cf. Plin. 2, 4, 3, § 8: caeli et terra et omnis ornatus eorum, Vulg. Gen. 2, 1.

Origins

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin ōrnātus From ōrnō + -tus (forming action nouns).

In English words that came into English from ōrnātus

  • ornateōrnātus

Quick answers

What does ōrnātus mean in Latin?
ōrnātus, a noun, means “a furnishing, preparing; an act of adornment, embellishment, decoration; fancy dress or apparel”.
What is the genitive of ōrnātus?
The genitive singular is ōrnātūs. ōrnātus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce ōrnātus?
In classical Latin, [oːrˈnaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [orˈnaː.tus].