LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

īnfirmus

īnfirmus (feminine īnfirma, neuter īnfirmum, comparative īnfirmior, superlative īnfirmissimus, adverb īnfirmiter)
Classical[ĩːˈfɪr.mʊs]Ecclesiastical[iɱˈfir.mus]

Meaning

  1. adjectiveweak, feeble
  2. adjectiveunhealthy, infirm, indisposed, sick
  3. adjectiveinconclusive

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnfirmusīnfirmaīnfirmum
genitiveīnfirmīīnfirmaeīnfirmī
dativeīnfirmōīnfirmaeīnfirmō
accusativeīnfirmum
īnfirmem
īnfirmam
īnfirmem
īnfirmum
ablativeīnfirmōīnfirmāīnfirmō
vocativeīnfirmeīnfirmaīnfirmum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnfirmī
īnfirmēs
īnfirmae
īnfirmēs
īnfirma
īnfirmia
genitiveīnfirmōrum
īnfirmium
īnfirmārum
īnfirmium
īnfirmōrum
īnfirmium
dativeīnfirmīs
īnfirmibus
īnfirmīs
īnfirmibus
īnfirmīs
īnfirmibus
accusativeīnfirmōs
īnfirmēs
īnfirmās
īnfirmēs
īnfirma
īnfirmia
ablativeīnfirmīs
īnfirmibus
īnfirmīs
īnfirmibus
īnfirmīs
īnfirmibus
vocativeīnfirmī
īnfirmēs
īnfirmae
īnfirmēs
īnfirma
īnfirmia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

infirma, aegra valetudine esse or uti
to be ill, weakly.

in-firmus, a, um (post-class. infir-mis, e, Amm. 20, 6), adj.,
I. not strong, weak, feeble.
I. Lit.: viribus infirmis, Cic. Verr. 2, 4, 43, § 95: valetudo, id. Brut. 48, 180: classis inops et infirma, Cic. Verr. 2, 5, 33, § 86: valetudo infirmissima, id. de Or. 1, 45. —Hence, infirm, indisposed, sick: sum admodum infirmus, Cic. Ac. 1, 4, 14; Plin. Ep. 7, 26: pecus, i. e. sheep, Ov. Ib. 44: lumen solis, weak, feeble, Luc. 5, 545: infirmior est panis ex polline, less nourishing, Cels. 2, 18: infirmissimus cibarius panis, id. ib.: saporis vinum, Col. 3, 7: infirmissimae arbores, Plin. 17, 24, 37, § 217: nervi, weak, id. 23, 2, 28, § 59: civitas exigua et infirma, Caes. B. G. 7, 17.—With ad: infirmi ad resistendum, Caes. B. C. 3, 9, 3: infirmior ad haec omnia, Plin. 36, 20, 37, § 145.—With adversus: fama, infirmissimum adversus viros fortes telum, Curt. 4, 14.— In neutr. pl. subst.: infirma, ōrum, the weak parts: lineae, Plin. 9, 43, 67, § 145.—
II. Trop., weak in mind or character, superstitious, pusillanimous, inconstant, light-minded: tenuis atque infirmi haec animi videri, Caes. B. C. 1, 32: quippe minuti Semper et infirmi est animi voluptas ultio, Juv. 13, 190: sum paulo infirmior, Hor. S. 1, 9, 71: quorum concursu terrentur infirmiores, Caes. B. C. 1, 3, 5: homines infirmissimi, very uncertain, not to be depended on, Col. 3, 10, 6.—Of things, of no weight or consequence, weak, trivial, inconclusive: omnino ad probandum utraque res infirma et nugatoria est, Cic. Caecin. 23, 64: quod apud omnes leve et infirmum est, id. Rosc. Com. 2, 6: cautiones, id. Fam. 7, 18: infirmiore vinculo (amicitiae) contrahi, Liv. 7, 30, 2. —Hence, advv.
A. Form infirmē.
1. Weakly, faintly, not strongly, not very: infirme animatus, Cic. Fam. 15, 1, 3. — Of speech, feebly, without vigor of expression: jejune et infirme, Plin. Ep. 1, 20, 21.—
2. Weak-mindedly, superstitiously: tonitrua et fulgura paulo infirmius expavescebat, Suet. Aug. 9. —
B. Form infirmĭter, weakly, feebly, without energy: infirmiter invalideque dicere, Arn. 7, 250.

Origins

From in- (“not”) + firmus (“strong, firm”), from Proto-Italic *en- from Proto-Indo-European *n̥- (“not”) + Proto-Italic *fermos from root Proto-Indo-European *dʰer- (“to hold, support”).

Borrowings
  • Englishinfirm
  • Frenchinfirme
  • Romanianinfirmfrom French infirme
  • Italianinfirmo
Ibero-Romance
  • Portugueseenfermofrom Old Galician-Portuguese enfermo
  • Spanishenfermo
  • Asturianenfermu
  • Mirandeseanfermo
  • Mozarabicانڢرم
  • Galicianenfermofrom Old Galician-Portuguese enfermo
Italo-Romance
  • Italianinfermo
  • Corsicaninfermu
  • Sicilianinfirmu
Gallo-Romance
  • Franco-Provençalenferm
  • Bourguignonéfiermefrom Old French enferm
  • Franc-Comtoisinfiermefrom Old French enferm
  • Old Catalanenferm
  • Old Occitaneferm
  • Old Occitanenferm

In English words that came into English from īnfirmus

  • infirmīnfirmus
  • infirmaryinfirmaria

Quick answers

What does īnfirmus mean in Latin?
īnfirmus, a adjective, means “weak, feeble; unhealthy, infirm, indisposed, sick; inconclusive”.
How do you pronounce īnfirmus?
In classical Latin, [ĩːˈfɪr.mʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱˈfir.mus].