LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

īnfirmitās

īnfirmitās f (genitive īnfirmitātis)
Classical[ĩːˈfɪr.mɪ.taːs]Ecclesiastical[iɱˈfir.mi.tas]

Meaning

  1. weakness, feebleness, infirmity
  2. sickness

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Validus · Firmus · Robustus

1. Validus (from ὅλος, οὖλος), means strong, in an active sense, as able to perform something, in opp. to imbecillis, Cic. Fam. vii. 1. Plin. H. N. xiv. 21, like σθεναρός; whereas firmus and robustus, in a passive sense, as able to endure; firmum (from φράξαι, φάργνυμι), strong from an immovable position, and, consequently, stedfast, in opp. to labans, vacillans, and, for want of a corresponding adjective, to imbecillus, Cic. Fam. ix. 16. Sall. Jug. 10. Quintil. v. 10, 49, like βέβαιος; robustum (from ἐῤῥῶσθαι) through its compact nature, and its impenetrable and, consequently, durable materials, nearly in opp. to tenerum, like ῥωμαλέος and ἰσχυρός. 2. Imbecillitas denotes generally a mental, infirmitas, a bodily weakness, according to Cic. Fin. v. 45. In infirma ætate, imbecillaque mente: both are sometimes used in a mental sense, in which case imbecillitas denotes a natural weakness of the head or heart, a want of talent or of spirit; whereas infirmitas, a moral weakness of character, fickleness and uncertainty, for example: Cæs. B. G. vii. 77. Nolite stultitia ac temeritate vestra aut imbecillitate animi omnem Galliam prosternere; comp. with iv. 5. Cæsar infirmitatem Gallorum veritus, quod sunt in consiliis capiendis mobiles et rebus plerumque novis student. Or, Cic. Divin. ii. 60, with Fam. xv. 1. Or, Tac. Ann. iv. 8, with Hist. i. 9. (iv. 164.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativeīnfirmitāsīnfirmitātēs
genitiveīnfirmitātisīnfirmitātum
dativeīnfirmitātīīnfirmitātibus
accusativeīnfirmitātemīnfirmitātēs
ablativeīnfirmitāteīnfirmitātibus
vocativeīnfirmitāsīnfirmitātēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

ingenii infirmitas or imbecillitas
weakmindedness.

infirmĭtas, ātis, f. infirmus,
I. want of strength; weakness, feebleness.
I. Lit.: puerorum, Cic. de Sen. 10, 33: summa gracilitas et infirmitas corporis, id. Fam. 7, 1: oculorum, Plin. Ep. 7, 21: propter sexus infirmitatem, Ulp. Fragm. 11, 1: aetatis, Paul. Sent. 1, 7, 2. —
2. In partic. (sc. corporis, valetudinis), infirmity, indisposition, sickness: suspicionem infirmitatis dare, Suet. Tib. 72: infirmitate correptus, Just. 28, 3; Plin. Ep. 10, 6, 1: infirmitate impeditus, Dig. 4, 6, 38.—
B. Transf.
1. Of things: hordeo contra tempestates maxima infirmitas, Plin. 18, 7, 18, § 78: aedificii, Dig. 39, 2, 43: nimia vini, Col. 12; 20, 7.—
2. Concr., of the weaker sex, women, Liv. 34, 7 fin.: infirmitas a robustioribus separanda est, children, Quint. 2, 2, 14. —
II. Trop.
A. In gen.: animi, want of spirit, want of courage, Cic. Rosc. Am. 4, 10: mentis, Sen. Ep. 11: memoriae, weakness, Dig. 41, 2, 44: necesse est aut infirmitati aut invidiae adsignetur, Caec. in Cic. Fam. 6, 7, 3. —
B. In partic., fickleness, inconstancy: infirmitatem Gallorum veritus, quod sunt in consiliis capiendis mobiles, Caes. B. G. 4, 5.

Origins

From īnfirmus (“weak, feeble”) + -tās, from in- (“not”) + firmus (“strong, firm”) from Proto-Italic *fermos from root Proto-Indo-European *dʰer- (“to hold, support”).

Descendants
  • Englishinfirmity
  • Italianinfermità
  • Portugueseenfermidade
  • Spanishenfermedad
  • Galicianenfermidade
  • Old Frenchenferté
  • Old Galician-Portugueseenfermedade
  • Sicilianinfirmità

Quick answers

What does īnfirmitās mean in Latin?
īnfirmitās, a noun, means “weakness, feebleness, infirmity; sickness”.
What is the genitive of īnfirmitās?
The genitive singular is īnfirmitātis. īnfirmitās is feminine, third declension.
How do you pronounce īnfirmitās?
In classical Latin, [ĩːˈfɪr.mɪ.taːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱˈfir.mi.tas].