LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

īnfāmō

īnfāmō (present infinitive īnfāmāre, perfect active īnfāmāvī, supine īnfāmātum)
Classical[ĩːˈfaː.moː]Ecclesiastical[iɱˈfaː.mo]

Meaning

  1. to defame, dishonor, disgrace; to bring to ill repute
  2. to blame, accuse, charge

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.īnfāmōīnfāmābamīnfāmābōīnfāmāvīīnfāmāveramīnfāmāverō
īnfāmārō
2nd sg.īnfāmāsīnfāmābāsīnfāmābisīnfāmāvistī
īnfāmāstī
īnfāmāverās
īnfāmārās
īnfāmāveris
3rd sg.īnfāmatīnfāmābatīnfāmābitīnfāmāvitīnfāmāverat
īnfāmārat
īnfāmāverit
īnfāmārit
1st pl.īnfāmāmusīnfāmābāmusīnfāmābimusīnfāmāvimusīnfāmāverāmusīnfāmāverimus
īnfāmārimus
2nd pl.īnfāmātisīnfāmābātisīnfāmābitisīnfāmāvistis
īnfāmāstis
īnfāmāverātis
īnfāmārātis
īnfāmāveritis
īnfāmāritis
3rd pl.īnfāmantīnfāmābantīnfāmābuntīnfāmāvērunt
īnfāmāvēre, īnfāmārunt
īnfāmāverant
īnfāmārant
īnfāmāverint
īnfāmārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.īnfāmemīnfāmāremīnfāmāverim
īnfāmārim
īnfāmāvissem
īnfāmāssem
2nd sg.īnfāmēsīnfāmārēsīnfāmāverīsīnfāmāvissēs
īnfāmāssēs
3rd sg.īnfāmetīnfāmāretīnfāmāverit
īnfāmārit
īnfāmāvisset
īnfāmāsset
1st pl.īnfāmēmusīnfāmārēmusīnfāmāverīmus
īnfāmārīmus
īnfāmāvissēmus
īnfāmāssēmus
2nd pl.īnfāmētisīnfāmārētisīnfāmāverītis
īnfāmārītis
īnfāmāvissētis
īnfāmāssētis
3rd pl.īnfāmentīnfāmārentīnfāmāverint
īnfāmārint
īnfāmāvissent
īnfāmāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.īnfāmorīnfāmābarīnfāmābor
2nd sg.īnfāmāris
īnfāmāre
īnfāmābāris
īnfāmābāre
īnfāmāberis
īnfāmābere
3rd sg.īnfāmāturīnfāmābāturīnfāmābitur
1st pl.īnfāmāmurīnfāmābāmurīnfāmābimur
2nd pl.īnfāmāminīīnfāmābāminīīnfāmābiminī
3rd pl.īnfāmanturīnfāmābanturīnfāmābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.īnfāmerīnfāmārer
2nd sg.īnfāmēris
īnfāmēre
īnfāmārēris
īnfāmārēre
3rd sg.īnfāmēturīnfāmārētur
1st pl.īnfāmēmurīnfāmārēmur
2nd pl.īnfāmēminīīnfāmārēminī
3rd pl.īnfāmenturīnfāmārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.īnfāmāīnfāmāre
pres. 2nd pl.īnfāmāteīnfāmāminī
fut. 2nd sg.īnfāmātōīnfāmātor
fut. 3rd sg.īnfāmātōīnfāmātor
fut. 2nd pl.īnfāmātōte—
fut. 3rd pl.īnfāmantōīnfāmantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveīnfāmāreīnfāmārī
perfect infinitiveīnfāmāvisse
īnfāmāsse
īnfāmātum esse
future infinitiveīnfāmātūrum esseīnfāmātum īrī
present participleīnfāmāns
īnfāmante, īnfāmantem, īnfāmantēs, īnfāmantī, īnfāmantia, īnfāmantibus, īnfāmantis, īnfāmantīs, īnfāmantium
—
perfect participle—īnfāmātus
īnfāmāta, īnfāmātā, īnfāmātae, īnfāmātam, īnfāmātārum, īnfāmātās, īnfāmātī, īnfāmātōrum, īnfāmātōs
future participleīnfāmātūrus
īnfāmātūra, īnfāmātūrā, īnfāmātūrae, īnfāmātūram, īnfāmātūrārum, īnfāmātūrās, īnfāmātūre, īnfāmātūrī, īnfāmātūrīs, īnfāmātūrō, īnfāmātūrōrum, īnfāmātūrōs, īnfāmātūrum
īnfāmandus
īnfāmanda, īnfāmandā, īnfāmandae, īnfāmandam, īnfāmandārum, īnfāmandās, īnfāmande, īnfāmandīs, īnfāmandōrum, īnfāmandōs
gerundīnfāmandī, īnfāmandō, īnfāmandumsupineīnfāmātum, īnfāmātū

in-fāmo, āvi, ātum, 1, v. a. infamis,
I. to bring into ill repute, to brand with infamy, to disgrace, dishonor, defame (rare but class.).
I. Lit.: ut tua moderatio et gravitas aliorum infamet injuriam, Cic. Fam. 9, 12: Juppiter infamat seque suamque domum, Prop. 3, 11, 28 (4, 10, 28 M.): hunc infamatum, branded, Nep. Alc. 11: infamata dea, ill-famed, ill-renowned, Ov. M. 14, 446: Acheloön, Stat. Th. 7, 416: suspecti testes, quos vitae humilitas infamaverit, Paul. Sent. 5, 15, 1.—
II. Transf., to blame, accuse, charge (post-Aug.): aliquem temeritatis, Sen. Ep. 22: infamandae rei causa, Liv. 40, 7, 8: fidem, Quint. 10, 1, 74.

Origins

From īnfāmis (“disreputable”).

Descendants
  • Catalaninfamar
  • Englishinfame
  • Frenchinfamer
  • Italianinfamare
  • Portugueseinfamar
  • Romanianinfama
  • Spanishinfamar
  • Galicianinfamar

Quick answers

What does īnfāmō mean in Latin?
īnfāmō, a verb, means “to defame, dishonor, disgrace; to bring to ill repute; to blame, accuse, charge”.
What are the principal parts of īnfāmō?
īnfāmō, īnfāmāre, īnfāmāvī, īnfāmātum (first conjugation).
How do you pronounce īnfāmō?
In classical Latin, [ĩːˈfaː.moː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱˈfaː.mo].