verbfirst conjugation
īnfāmō
īnfāmō (present infinitive īnfāmāre, perfect active īnfāmāvī, supine īnfāmātum)
Classical[ĩːˈfaː.moː]Ecclesiastical[iɱˈfaː.mo]
Meaning
- to defame, dishonor, disgrace; to bring to ill repute
- to blame, accuse, charge
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | īnfāmō | īnfāmābam | īnfāmābō | īnfāmāvī | īnfāmāveram | īnfāmāverō īnfāmārō |
| 2nd sg. | īnfāmās | īnfāmābās | īnfāmābis | īnfāmāvistī īnfāmāstī | īnfāmāverās īnfāmārās | īnfāmāveris |
| 3rd sg. | īnfāmat | īnfāmābat | īnfāmābit | īnfāmāvit | īnfāmāverat īnfāmārat | īnfāmāverit īnfāmārit |
| 1st pl. | īnfāmāmus | īnfāmābāmus | īnfāmābimus | īnfāmāvimus | īnfāmāverāmus | īnfāmāverimus īnfāmārimus |
| 2nd pl. | īnfāmātis | īnfāmābātis | īnfāmābitis | īnfāmāvistis īnfāmāstis | īnfāmāverātis īnfāmārātis | īnfāmāveritis īnfāmāritis |
| 3rd pl. | īnfāmant | īnfāmābant | īnfāmābunt | īnfāmāvērunt īnfāmāvēre, īnfāmārunt | īnfāmāverant īnfāmārant | īnfāmāverint īnfāmārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | īnfāmem | īnfāmārem | īnfāmāverim īnfāmārim | īnfāmāvissem īnfāmāssem |
| 2nd sg. | īnfāmēs | īnfāmārēs | īnfāmāverīs | īnfāmāvissēs īnfāmāssēs |
| 3rd sg. | īnfāmet | īnfāmāret | īnfāmāverit īnfāmārit | īnfāmāvisset īnfāmāsset |
| 1st pl. | īnfāmēmus | īnfāmārēmus | īnfāmāverīmus īnfāmārīmus | īnfāmāvissēmus īnfāmāssēmus |
| 2nd pl. | īnfāmētis | īnfāmārētis | īnfāmāverītis īnfāmārītis | īnfāmāvissētis īnfāmāssētis |
| 3rd pl. | īnfāment | īnfāmārent | īnfāmāverint īnfāmārint | īnfāmāvissent īnfāmāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | īnfāmor | īnfāmābar | īnfāmābor |
| 2nd sg. | īnfāmāris īnfāmāre | īnfāmābāris īnfāmābāre | īnfāmāberis īnfāmābere |
| 3rd sg. | īnfāmātur | īnfāmābātur | īnfāmābitur |
| 1st pl. | īnfāmāmur | īnfāmābāmur | īnfāmābimur |
| 2nd pl. | īnfāmāminī | īnfāmābāminī | īnfāmābiminī |
| 3rd pl. | īnfāmantur | īnfāmābantur | īnfāmābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | īnfāmer | īnfāmārer |
| 2nd sg. | īnfāmēris īnfāmēre | īnfāmārēris īnfāmārēre |
| 3rd sg. | īnfāmētur | īnfāmārētur |
| 1st pl. | īnfāmēmur | īnfāmārēmur |
| 2nd pl. | īnfāmēminī | īnfāmārēminī |
| 3rd pl. | īnfāmentur | īnfāmārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | īnfāmā | īnfāmāre |
| pres. 2nd pl. | īnfāmāte | īnfāmāminī |
| fut. 2nd sg. | īnfāmātō | īnfāmātor |
| fut. 3rd sg. | īnfāmātō | īnfāmātor |
| fut. 2nd pl. | īnfāmātōte | — |
| fut. 3rd pl. | īnfāmantō | īnfāmantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | īnfāmāre | īnfāmārī |
| perfect infinitive | īnfāmāvisse īnfāmāsse | īnfāmātum esse |
| future infinitive | īnfāmātūrum esse | īnfāmātum īrī |
| present participle | īnfāmāns īnfāmante, īnfāmantem, īnfāmantēs, īnfāmantī, īnfāmantia, īnfāmantibus, īnfāmantis, īnfāmantīs, īnfāmantium | — |
| perfect participle | — | īnfāmātus īnfāmāta, īnfāmātā, īnfāmātae, īnfāmātam, īnfāmātārum, īnfāmātās, īnfāmātī, īnfāmātōrum, īnfāmātōs |
| future participle | īnfāmātūrus īnfāmātūra, īnfāmātūrā, īnfāmātūrae, īnfāmātūram, īnfāmātūrārum, īnfāmātūrās, īnfāmātūre, īnfāmātūrī, īnfāmātūrīs, īnfāmātūrō, īnfāmātūrōrum, īnfāmātūrōs, īnfāmātūrum | īnfāmandus īnfāmanda, īnfāmandā, īnfāmandae, īnfāmandam, īnfāmandārum, īnfāmandās, īnfāmande, īnfāmandīs, īnfāmandōrum, īnfāmandōs |
gerundīnfāmandī, īnfāmandō, īnfāmandumsupineīnfāmātum, īnfāmātū
in-fāmo, āvi, ātum, 1, v. a. infamis,
I. to bring into ill repute, to brand with infamy, to disgrace, dishonor, defame (rare but class.).
I. Lit.:
ut tua moderatio et gravitas aliorum infamet injuriam, Cic. Fam. 9, 12: Juppiter infamat seque suamque domum, Prop. 3, 11, 28 (4, 10, 28 M.): hunc infamatum, branded, Nep. Alc. 11: infamata dea, ill-famed, ill-renowned, Ov. M. 14, 446: Acheloön, Stat. Th. 7, 416: suspecti testes, quos vitae humilitas infamaverit, Paul. Sent. 5, 15, 1.—II. Transf., to blame, accuse, charge (post-Aug.):
aliquem temeritatis, Sen. Ep. 22: infamandae rei causa, Liv. 40, 7, 8: fidem, Quint. 10, 1, 74.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īnfāmō āvī, ātus, āre
infamis, to bring into ill repute, disgrace, dishonor, defame: aliorum iniuriam: hunc infamatum, branded, N.: infamandae rei causā, of making notorious, L.
Origins
From īnfāmis (“disreputable”).
Descendants
- Catalaninfamar
- Englishinfame
- Frenchinfamer
- Italianinfamare
- Portugueseinfamar
- Romanianinfama
- Spanishinfamar
- Galicianinfamar