LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

inculcō

inculcō (present infinitive inculcāre, perfect active inculcāvī, supine inculcātum)
Classical[ɪŋˈkʊɫ.koː]Ecclesiastical[iŋˈkul.ko]

Meaning

  1. to trample in, tread down
  2. to stuff, force in
  3. to inculcate in, force upon

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.inculcōinculcābaminculcābōinculcāvīinculcāveraminculcāverō
inculcārō
2nd sg.inculcāsinculcābāsinculcābisinculcāvistī
inculcāstī
inculcāverās
inculcārās
inculcāveris
3rd sg.inculcatinculcābatinculcābitinculcāvitinculcāverat
inculcārat
inculcāverit
inculcārit
1st pl.inculcāmusinculcābāmusinculcābimusinculcāvimusinculcāverāmusinculcāverimus
inculcārimus
2nd pl.inculcātisinculcābātisinculcābitisinculcāvistis
inculcāstis
inculcāverātis
inculcārātis
inculcāveritis
inculcāritis
3rd pl.inculcantinculcābantinculcābuntinculcāvērunt
inculcāvēre, inculcārunt
inculcāverant
inculcārant
inculcāverint
inculcārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.inculceminculcāreminculcāverim
inculcārim
inculcāvissem
inculcāssem
2nd sg.inculcēsinculcārēsinculcāverīsinculcāvissēs
inculcāssēs
3rd sg.inculcetinculcāretinculcāverit
inculcārit
inculcāvisset
inculcāsset
1st pl.inculcēmusinculcārēmusinculcāverīmus
inculcārīmus
inculcāvissēmus
inculcāssēmus
2nd pl.inculcētisinculcārētisinculcāverītis
inculcārītis
inculcāvissētis
inculcāssētis
3rd pl.inculcentinculcārentinculcāverint
inculcārint
inculcāvissent
inculcāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.inculcorinculcābarinculcābor
2nd sg.inculcāris
inculcāre
inculcābāris
inculcābāre
inculcāberis
inculcābere
3rd sg.inculcāturinculcābāturinculcābitur
1st pl.inculcāmurinculcābāmurinculcābimur
2nd pl.inculcāminīinculcābāminīinculcābiminī
3rd pl.inculcanturinculcābanturinculcābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.inculcerinculcārer
2nd sg.inculcēris
inculcēre
inculcārēris
inculcārēre
3rd sg.inculcēturinculcārētur
1st pl.inculcēmurinculcārēmur
2nd pl.inculcēminīinculcārēminī
3rd pl.inculcenturinculcārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.inculcāinculcāre
pres. 2nd pl.inculcāteinculcāminī
fut. 2nd sg.inculcātōinculcātor
fut. 3rd sg.inculcātōinculcātor
fut. 2nd pl.inculcātōte—
fut. 3rd pl.inculcantōinculcantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinculcāreinculcārī
perfect infinitiveinculcāvisse
inculcāsse
inculcātum esse
future infinitiveinculcātūrum esseinculcātum īrī
present participleinculcāns
inculcante, inculcantem, inculcantēs, inculcantī, inculcantia, inculcantibus, inculcantis, inculcantīs, inculcantium
—
perfect participle—inculcātus
inculcāta, inculcātā, inculcātae, inculcātam, inculcātārum, inculcātās, inculcātī, inculcātōrum, inculcātōs
future participleinculcātūrus
inculcātūra, inculcātūrā, inculcātūrae, inculcātūram, inculcātūrārum, inculcātūrās, inculcātūre, inculcātūrī, inculcātūrīs, inculcātūrō, inculcātūrōrum, inculcātūrōs, inculcātūrum
inculcandus
inculcanda, inculcandā, inculcandae, inculcandam, inculcandārum, inculcandās, inculcande, inculcandīs, inculcandōrum, inculcandōs
gerundinculcandī, inculcandō, inculcandumsupineinculcātum, inculcātū

in-culco, āvi, ātum, āre, v. a. in-calco,
I. to tread in, tread down (class., esp. in the trop. signif.).
I. Lit., to tread down, ram down: aliquid, Col. 2, 20, 1: semen obrutum pavicula, id. 11, 3, 34.—
II. Trop.
A. To stuff, press, or force in: Graeca verba, Cic. Off. 1, 31, 111: leviora, id. Or. 15, 50; id. Att. 16, 3, 1; Col. 6, 12, 2.—
B. To force upon, to impress on or inculcate in: id quod tradatur, vel etiam inculcetur, posse percipere animo, Cic. de Or. 1, 28, 127; cf. Quint. 3, 1, 6; Plin. Ep. 1, 20, 2: vos non modo oculis imagines, sed etiam animis inculcatis: tanta est impunitas garriendi, Cic. N. D. 1, 38, 108 fin.: firmissima quaeque memoriae judicis, Quint. 6, 4, 5; cf. judicibus, id. 11, 3, 130: quibusdam offeram, quibusdam etiam inculcabo, Sen. Vit. Beat. 24, 1: inculcatum est Metello, te aratores evertisse, Cic. Verr. 2, 3, 67, § 156: se, to obtrude one's self upon: Graeci, qui se inculcant auribus nostris, id. de Or. 2, 5, 19.— Hence, part. pass.: inculcātus, a, um, pressed, stuffed, or crammed in (class.).
A. Lit.: lana morsibus canis, Plin. 29, 2, 9, § 32: lapides, Col. 8, 15, 3.—
B. Trop., mixed or foisted in: inania verba, Cic. Or. 69, 250: ἀρχέτυπον crebris locis inculcatum et refectum, emphasized by additions, id. Att. 16, 3, 1.— Hence, inculcātē, adv., forcibly (late Lat.); comp.: inculcatius, Aug. cont. Julian. V. 16, 63.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latininculcō

Latin calx Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin calcō Latin inculcō From in- + calcō (“tread upon”).

Descendants
  • Catalaninculcar
  • Englishinculcate
  • Frenchinculquer
  • Italianinculcare
  • Portugueseinculcar
  • Spanishinculcar
  • Galicianinculcar

Quick answers

What does inculcō mean in Latin?
inculcō, a verb, means “to trample in, tread down; to stuff, force in; to inculcate in, force upon”.
What are the principal parts of inculcō?
inculcō, inculcāre, inculcāvī, inculcātum (first conjugation).
How do you pronounce inculcō?
In classical Latin, [ɪŋˈkʊɫ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋˈkul.ko].
Where does inculcō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin inculcō.