adjectivefirst/second-declension adjective
inarticulātus
inarticulātus (feminine inarticulāta, neuter inarticulātum)
Classical[ɪ.nar.tɪ.kʊˈɫaː.tʊs]Ecclesiastical[i.nar.ti.kuˈlaː.tus]
Meaning
- adjectivepost Classicalindistinct; inarticulate
c. 303 CE, Arnobius, Against the Pagans 2.23
c. 500 CE, Priscianus, Institutiones grammaticae
- New Latinadjectivewithout an article
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inarticulātus | inarticulāta | inarticulātum |
| genitive | inarticulātī | inarticulātae | inarticulātī |
| dative | inarticulātō | inarticulātae | inarticulātō |
| accusative | inarticulātum | inarticulātam | inarticulātum |
| ablative | inarticulātō | inarticulātā | inarticulātō |
| vocative | inarticulāte | inarticulāta | inarticulātum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inarticulātī | inarticulātae | inarticulāta |
| genitive | inarticulātōrum | inarticulātārum | inarticulātōrum |
| dative | inarticulātīs | inarticulātīs | inarticulātīs |
| accusative | inarticulātōs | inarticulātās | inarticulāta |
| ablative | inarticulātīs | inarticulātīs | inarticulātīs |
| vocative | inarticulātī | inarticulātae | inarticulāta |
ĭn-artĭcŭlātus, a, um, adj.,
I. indistinct, inarticulate (post-class.), Arn. 2, 59:
vox, Prisc. 537 P.Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latininarticulātus
Latin articulātus Latin inarticulātus From in- (“not, without, un-”) + articulātus (“distinct”).
In English words that came into English from inarticulātus
- inarticulateinarticulātus