verbfirst conjugation
articulō
articulō (present infinitive articulāre, perfect active articulāvī, supine articulātum)
Classical[arˈtɪ.kʊ.ɫoː]Ecclesiastical[arˈtiː.ku.lo]
Meaning
- to divide into single members or joints
- figurativelyto utter distinctly, articulate
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | articulō | articulābam | articulābō | articulāvī | articulāveram | articulāverō articulārō |
| 2nd sg. | articulās | articulābās | articulābis | articulāvistī articulāstī | articulāverās articulārās | articulāveris |
| 3rd sg. | articulat | articulābat | articulābit | articulāvit | articulāverat articulārat | articulāverit articulārit |
| 1st pl. | articulāmus | articulābāmus | articulābimus | articulāvimus | articulāverāmus | articulāverimus articulārimus |
| 2nd pl. | articulātis | articulābātis | articulābitis | articulāvistis articulāstis | articulāverātis articulārātis | articulāveritis articulāritis |
| 3rd pl. | articulant | articulābant | articulābunt | articulāvērunt articulāvēre, articulārunt | articulāverant articulārant | articulāverint articulārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | articulem | articulārem | articulāverim articulārim | articulāvissem articulāssem |
| 2nd sg. | articulēs | articulārēs | articulāverīs | articulāvissēs articulāssēs |
| 3rd sg. | articulet | articulāret | articulāverit articulārit | articulāvisset articulāsset |
| 1st pl. | articulēmus | articulārēmus | articulāverīmus articulārīmus | articulāvissēmus articulāssēmus |
| 2nd pl. | articulētis | articulārētis | articulāverītis articulārītis | articulāvissētis articulāssētis |
| 3rd pl. | articulent | articulārent | articulāverint articulārint | articulāvissent articulāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | articulor | articulābar | articulābor |
| 2nd sg. | articulāris articulāre | articulābāris articulābāre | articulāberis articulābere |
| 3rd sg. | articulātur | articulābātur | articulābitur |
| 1st pl. | articulāmur | articulābāmur | articulābimur |
| 2nd pl. | articulāminī | articulābāminī | articulābiminī |
| 3rd pl. | articulantur | articulābantur | articulābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | articuler | articulārer |
| 2nd sg. | articulēris articulēre | articulārēris articulārēre |
| 3rd sg. | articulētur | articulārētur |
| 1st pl. | articulēmur | articulārēmur |
| 2nd pl. | articulēminī | articulārēminī |
| 3rd pl. | articulentur | articulārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | articulā | articulāre |
| pres. 2nd pl. | articulāte | articulāminī |
| fut. 2nd sg. | articulātō | articulātor |
| fut. 3rd sg. | articulātō | articulātor |
| fut. 2nd pl. | articulātōte | — |
| fut. 3rd pl. | articulantō | articulantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | articulāre | articulārī |
| perfect infinitive | articulāvisse articulāsse | articulātum esse |
| future infinitive | articulātūrum esse | articulātum īrī |
| present participle | articulāns | — |
| perfect participle | — | articulātus |
| future participle | articulātūrus articulātūra, articulātūrā, articulātūrae, articulātūram, articulātūrārum, articulātūrās, articulātūre, articulātūrī, articulātūrīs, articulātūrō, articulātūrōrum, articulātūrōs, articulātūrum | articulandus articulanda, articulandā, articulandae, articulandam, articulandārum, articulandās, articulande, articulandīs, articulandōrum, articulandōs |
gerundarticulandī, articulandō, articulandumsupinearticulātum, articulātū
artĭcŭlo, āvi, ātum, 1, v. a. articulus, lit.
I. to divide into single members or joints; used only trop. of discourse, to utter distinctly, to articulate:
hasce voces mobilis articulat verborum daedala lingua, the nimble tongue articulates, Lucr. 4, 551: verba, App. Flor. 12, p. 349, 5: sonos, Arn. 3, p. 111.—Hence, artĭcŭlātus, a, um, P.a., prop., furnished with joints; hence distinct: verba, Sol. c. 65: vox, Arn. 7, p. 217, and in gram.: articulata (vox) est, quae coartata, hoc est copulata, cum aliquo sensu mentis ejus, qui loquitur, profertur, Prisc. p. 537 P.; so Isid. Orig. 1, 14.—* Adv.: artĭcŭlātē, distinctly, articulately: loqui, Gell. 5, 9, 2.Origins
- Proto-Indo-European*h₂r-tú-s
- Proto-Italic*artus
- Latinarticulō
Proto-Indo-European *-lós Proto-Indo-European *-elós Proto-Italic *-elos Proto-Italic *-kelos Latin -culus ▲ Ancient Greek ἄρθρον (árthron)sl. Latin articulus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin articulō From articulus (“joint”) + -ō.
Descendants
- Catalanarticular
- Englisharticulate
- Frencharticuler
- Italianarticolare
- Portuguesearticular
- Romanianarticula
- Spanisharticular
- Galicianarticular