LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

articulō

articulō (present infinitive articulāre, perfect active articulāvī, supine articulātum)
Classical[arˈtɪ.kʊ.ɫoː]Ecclesiastical[arˈtiː.ku.lo]

Meaning

  1. to divide into single members or joints
  2. figurativelyto utter distinctly, articulate

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.articulōarticulābamarticulābōarticulāvīarticulāveramarticulāverō
articulārō
2nd sg.articulāsarticulābāsarticulābisarticulāvistī
articulāstī
articulāverās
articulārās
articulāveris
3rd sg.articulatarticulābatarticulābitarticulāvitarticulāverat
articulārat
articulāverit
articulārit
1st pl.articulāmusarticulābāmusarticulābimusarticulāvimusarticulāverāmusarticulāverimus
articulārimus
2nd pl.articulātisarticulābātisarticulābitisarticulāvistis
articulāstis
articulāverātis
articulārātis
articulāveritis
articulāritis
3rd pl.articulantarticulābantarticulābuntarticulāvērunt
articulāvēre, articulārunt
articulāverant
articulārant
articulāverint
articulārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.articulemarticulāremarticulāverim
articulārim
articulāvissem
articulāssem
2nd sg.articulēsarticulārēsarticulāverīsarticulāvissēs
articulāssēs
3rd sg.articuletarticulāretarticulāverit
articulārit
articulāvisset
articulāsset
1st pl.articulēmusarticulārēmusarticulāverīmus
articulārīmus
articulāvissēmus
articulāssēmus
2nd pl.articulētisarticulārētisarticulāverītis
articulārītis
articulāvissētis
articulāssētis
3rd pl.articulentarticulārentarticulāverint
articulārint
articulāvissent
articulāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.articulorarticulābararticulābor
2nd sg.articulāris
articulāre
articulābāris
articulābāre
articulāberis
articulābere
3rd sg.articulāturarticulābāturarticulābitur
1st pl.articulāmurarticulābāmurarticulābimur
2nd pl.articulāminīarticulābāminīarticulābiminī
3rd pl.articulanturarticulābanturarticulābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.articulerarticulārer
2nd sg.articulēris
articulēre
articulārēris
articulārēre
3rd sg.articulēturarticulārētur
1st pl.articulēmurarticulārēmur
2nd pl.articulēminīarticulārēminī
3rd pl.articulenturarticulārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.articulāarticulāre
pres. 2nd pl.articulātearticulāminī
fut. 2nd sg.articulātōarticulātor
fut. 3rd sg.articulātōarticulātor
fut. 2nd pl.articulātōte—
fut. 3rd pl.articulantōarticulantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivearticulārearticulārī
perfect infinitivearticulāvisse
articulāsse
articulātum esse
future infinitivearticulātūrum essearticulātum īrī
present participlearticulāns—
perfect participle—articulātus
future participlearticulātūrus
articulātūra, articulātūrā, articulātūrae, articulātūram, articulātūrārum, articulātūrās, articulātūre, articulātūrī, articulātūrīs, articulātūrō, articulātūrōrum, articulātūrōs, articulātūrum
articulandus
articulanda, articulandā, articulandae, articulandam, articulandārum, articulandās, articulande, articulandīs, articulandōrum, articulandōs
gerundarticulandī, articulandō, articulandumsupinearticulātum, articulātū

artĭcŭlo, āvi, ātum, 1, v. a. articulus, lit.
I. to divide into single members or joints; used only trop. of discourse, to utter distinctly, to articulate: hasce voces mobilis articulat verborum daedala lingua, the nimble tongue articulates, Lucr. 4, 551: verba, App. Flor. 12, p. 349, 5: sonos, Arn. 3, p. 111.—Hence, artĭcŭlātus, a, um, P.a., prop., furnished with joints; hence distinct: verba, Sol. c. 65: vox, Arn. 7, p. 217, and in gram.: articulata (vox) est, quae coartata, hoc est copulata, cum aliquo sensu mentis ejus, qui loquitur, profertur, Prisc. p. 537 P.; so Isid. Orig. 1, 14.—* Adv.: artĭcŭlātē, distinctly, articulately: loqui, Gell. 5, 9, 2.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂r-tú-s
  2. Proto-Italic*artus
  3. Latinarticulō

Proto-Indo-European *-lós Proto-Indo-European *-elós Proto-Italic *-elos Proto-Italic *-kelos Latin -culus ▲ Ancient Greek ἄρθρον (árthron)sl. Latin articulus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin articulō From articulus (“joint”) + -ō.

Descendants
  • Catalanarticular
  • Englisharticulate
  • Frencharticuler
  • Italianarticolare
  • Portuguesearticular
  • Romanianarticula
  • Spanisharticular
  • Galicianarticular

Quick answers

What does articulō mean in Latin?
articulō, a verb, means “to divide into single members or joints; to utter distinctly, articulate”.
What are the principal parts of articulō?
articulō, articulāre, articulāvī, articulātum (first conjugation).
How do you pronounce articulō?
In classical Latin, [arˈtɪ.kʊ.ɫoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [arˈtiː.ku.lo].
Where does articulō come from?
Proto-Indo-European *h₂r-tú-s → Proto-Italic *artus → Latin articulō.