verbfirst conjugation
impugnō
impugnō (present infinitive impugnāre, perfect active impugnāvī, supine impugnātum)
Classical[ɪmˈpʊŋ.noː]Ecclesiastical[imˈpuɲ.ɲo]
Meaning
- to attack, fight against
- figurativelyto impugn, assail
In the readers how our graded readers gloss it
attack
impugnō -āre — in De Bello Gallico II
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | impugnō | impugnābam | impugnābō | impugnāvī | impugnāveram | impugnāverō impugnārō |
| 2nd sg. | impugnās | impugnābās | impugnābis | impugnāvistī impugnāstī | impugnāverās impugnārās | impugnāveris |
| 3rd sg. | impugnat | impugnābat | impugnābit | impugnāvit | impugnāverat impugnārat | impugnāverit impugnārit |
| 1st pl. | impugnāmus | impugnābāmus | impugnābimus | impugnāvimus | impugnāverāmus | impugnāverimus impugnārimus |
| 2nd pl. | impugnātis | impugnābātis | impugnābitis | impugnāvistis impugnāstis | impugnāverātis impugnārātis | impugnāveritis impugnāritis |
| 3rd pl. | impugnant | impugnābant | impugnābunt | impugnāvērunt impugnāvēre, impugnārunt | impugnāverant impugnārant | impugnāverint impugnārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | impugnem | impugnārem | impugnāverim impugnārim | impugnāvissem impugnāssem |
| 2nd sg. | impugnēs | impugnārēs | impugnāverīs | impugnāvissēs impugnāssēs |
| 3rd sg. | impugnet | impugnāret | impugnāverit impugnārit | impugnāvisset impugnāsset |
| 1st pl. | impugnēmus | impugnārēmus | impugnāverīmus impugnārīmus | impugnāvissēmus impugnāssēmus |
| 2nd pl. | impugnētis | impugnārētis | impugnāverītis impugnārītis | impugnāvissētis impugnāssētis |
| 3rd pl. | impugnent | impugnārent | impugnāverint impugnārint | impugnāvissent impugnāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | impugnor | impugnābar | impugnābor |
| 2nd sg. | impugnāris impugnāre | impugnābāris impugnābāre | impugnāberis impugnābere |
| 3rd sg. | impugnātur | impugnābātur | impugnābitur |
| 1st pl. | impugnāmur | impugnābāmur | impugnābimur |
| 2nd pl. | impugnāminī | impugnābāminī | impugnābiminī |
| 3rd pl. | impugnantur | impugnābantur | impugnābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | impugner | impugnārer |
| 2nd sg. | impugnēris impugnēre | impugnārēris impugnārēre |
| 3rd sg. | impugnētur | impugnārētur |
| 1st pl. | impugnēmur | impugnārēmur |
| 2nd pl. | impugnēminī | impugnārēminī |
| 3rd pl. | impugnentur | impugnārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | impugnā | impugnāre |
| pres. 2nd pl. | impugnāte | impugnāminī |
| fut. 2nd sg. | impugnātō | impugnātor |
| fut. 3rd sg. | impugnātō | impugnātor |
| fut. 2nd pl. | impugnātōte | — |
| fut. 3rd pl. | impugnantō | impugnantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | impugnāre | impugnārī |
| perfect infinitive | impugnāvisse impugnāsse | impugnātum esse |
| future infinitive | impugnātūrum esse | impugnātum īrī |
| present participle | impugnāns impugnante, impugnantem, impugnantēs, impugnantī, impugnantia, impugnantibus, impugnantis, impugnantīs, impugnantium | — |
| perfect participle | — | impugnātus impugnāta, impugnātā, impugnātae, impugnātam, impugnātārum, impugnātās, impugnātī, impugnātōrum, impugnātōs |
| future participle | impugnātūrus impugnātūra, impugnātūrā, impugnātūrae, impugnātūram, impugnātūrārum, impugnātūrās, impugnātūre, impugnātūrī, impugnātūrīs, impugnātūrō, impugnātūrōrum, impugnātūrōs, impugnātūrum | impugnandus impugnanda, impugnandā, impugnandae, impugnandam, impugnandārum, impugnandās, impugnande, impugnandīs, impugnandōrum, impugnandōs |
gerundimpugnandī, impugnandō, impugnandumsupineimpugnātum, impugnātū
impugno (inp-), āvi, ātum, 1, v. a. in-pugno,
I. to fight against a person or thing, to attack, assail (class.; esp. in the transf. and trop. signif.; cf.: invado, opprimo, aggredior, adorior).
I. Lit., in the milit. sphere:
terga hostium, Liv. 3, 70, 4: Syracusae a cive impugnatae sunt (for which, shortly after, oppugnari), Just. 22, 2. — Absol.: nostri redintegratis viribus acrius impugnare coeperunt, * Caes. B. G. 3, 26, 4; Just. 38, 4.—II. Transf., beyond the milit. sphere, to attack, assail, oppose, impugn:
qui (Scaurus) tametsi a principio acerrime regem (Jugurtham) impugnaverat, tamen, etc., Sall. J. 29, 2: cujus vel praecipua opera Bibulum impugnaverat, Suet. Caes. 21; Cic. Fam. 3, 12, 1: veneficiis et devotionibus impugnari, Suet. Calig. 3: saepe quae in aliis litibus impugnarunt actores causarum, eadem in aliis defendunt, Quint. 2, 17, 40: filii caput palam, id. 11, 1, 62: dignitatem alicujus, Cic. Fragm. ap. Non. 439, 3; Hirt. B. G. 8, 53, 1: sententiam, Tac. H. 4, 8: meritum et fidem, Ov. M. 5, 151: finitionem alterius, Quint. 7, 3, 22: nostra, Hor. Ep. 2, 1, 89; Quint. 4, 1, 14. —Absol.: cum illis id tempus impugnandi detur, Cic. Quint. 2, 8.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
impūgnō (in-p-) āvī, ātus, āre,
to fight against, attack, assail: acrius, Cs.: terga hostium, L.—To attack, assail, oppose, impugn: tempus impugnandi: acerrime regem, S.: nostra, H.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinimpugnō
Proto-Indo-European *pewǵ-der. Proto-Indo-European *puǵnos Proto-Italic *pugnos Latin pugnus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin pugnō Latin impugnō From in- + pugnō (“fight, oppose”).
Descendants
- Catalanimpugnar
- Englishimpugn
- Italianimpugnare
- Portugueseimpugnar
- Spanishimpugnar
- Galicianimpugnar