verbfirst conjugation, deponent
imprecor
imprecor (present infinitive imprecārī, perfect active imprecātus sum)
Classical[ˈɪm.prɛ.kɔr]Ecclesiastical[ˈim.pre.kor]
Meaning
- deponentto wish to
- deponentto imprecate, call down a curse upon, curse, hex
- deponentto beseech, to pray to
Conjugation conjugation 1 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | imprecor | imprecābar | imprecābor | — | — | — |
| 2nd sg. | imprecāris imprecāre | imprecābāris imprecābāre | imprecāberis imprecābere | — | — | — |
| 3rd sg. | imprecātur | imprecābātur | imprecābitur | — | — | — |
| 1st pl. | imprecāmur | imprecābāmur | imprecābimur | — | — | — |
| 2nd pl. | imprecāminī | imprecābāminī | imprecābiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | imprecantur | imprecābantur | imprecābuntur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | imprecer | imprecārer | — | — |
| 2nd sg. | imprecēris imprecēre | imprecārēris imprecārēre | — | — |
| 3rd sg. | imprecētur | imprecārētur | — | — |
| 1st pl. | imprecēmur | imprecārēmur | — | — |
| 2nd pl. | imprecēminī | imprecārēminī | — | — |
| 3rd pl. | imprecentur | imprecārentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | imprecāre | — |
| pres. 2nd pl. | imprecāminī | — |
| fut. 2nd sg. | imprecātor | — |
| fut. 3rd sg. | imprecātor | — |
| fut. 3rd pl. | imprecantor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | imprecārī | — |
| perfect infinitive | imprecātum esse | — |
| future infinitive | imprecātūrum esse | — |
| present participle | imprecāns | — |
| perfect participle | imprecātus imprecāta, imprecātā, imprecātae, imprecātam, imprecātārum, imprecātās, imprecāte, imprecātī, imprecātīs, imprecātō, imprecātōrum, imprecātōs | — |
| future participle | imprecātūrus imprecātūra, imprecātūrā, imprecātūrae, imprecātūram, imprecātūrārum, imprecātūrās, imprecātūre, imprecātūrī, imprecātūrīs, imprecātūrō, imprecātūrōrum, imprecātūrōs, imprecātūrum | imprecandus imprecanda, imprecandā, imprecandae, imprecandam, imprecandārum, imprecandās, imprecande, imprecandīs, imprecandōrum, imprecandōs |
gerundimprecandī, imprecandō, imprecandumsupineimprecātum, imprecātū
imprĕcor (inpr-), ātus, 1,
I. v. dep. a. [in-precor].
I. To invoke on a person, to call down upon, to imprecate (perh. not anteAug.).
(a). Of good wishes (rare): solito sermone salutem ei fuerat imprecatus, had wished health to her (on sneezing), App. M. 9, p. 228:
cui multos imprecamur annos, Hier. Ep. 97 fin.: alicui bene, Petr. 78.—(b). Of evil: litora litoribus contraria, fluctibus undas lmprecor, Verg. A. 4, 629:
diras Pompeio, Plin. 8, 7, 7, § 21: hoc tibi pro meritis et talibus imprecor ausis, ut, etc., Mart. 7, 24, 7; Sen. Contr. 1, 3, 1; 3, 16, 5; Suet. Aug. 65; id. Cal. 23; Tac. A. 6, 24; id. H. 1, 84; Sen. Ep. 110, 2; id. Ben. 6, 27, 1 al.—II. To pray to, call upon, invoke (post-class.):
incrementa solis augusti, App. M. 2, p. 127: Deus pater est imprecandus, ut, etc., Hier. adv. Helv. 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
imprecor (in-pr-) ātus, ārī,
to call down upon, imprecate: alcui diras, Ta.: Litora litoribus contraria, i. e. pronounce the curse of enmity upon, V.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinimprecor
Proto-Indo-European *preḱ- Proto-Italic *preks Latin prex Latin precor Latin imprecor From in- + precor.
Descendants
- Catalanimprecar
- Englishimpray
- Englishimprecate
- Italianimprecare
- Portugueseimprecar
- Spanishimprecar
- Galicianimprecar
In English words that came into English from imprecor
- imprecationimprecātiō
- imprecateimprecātus