LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

imprecor

imprecor (present infinitive imprecārī, perfect active imprecātus sum)
Classical[ˈɪm.prɛ.kɔr]Ecclesiastical[ˈim.pre.kor]

Meaning

  1. deponentto wish to
  2. deponentto imprecate, call down a curse upon, curse, hex
  3. deponentto beseech, to pray to

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.imprecorimprecābarimprecābor———
2nd sg.imprecāris
imprecāre
imprecābāris
imprecābāre
imprecāberis
imprecābere
———
3rd sg.imprecāturimprecābāturimprecābitur———
1st pl.imprecāmurimprecābāmurimprecābimur———
2nd pl.imprecāminīimprecābāminīimprecābiminī———
3rd pl.imprecanturimprecābanturimprecābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.imprecerimprecārer——
2nd sg.imprecēris
imprecēre
imprecārēris
imprecārēre
——
3rd sg.imprecēturimprecārētur——
1st pl.imprecēmurimprecārēmur——
2nd pl.imprecēminīimprecārēminī——
3rd pl.imprecenturimprecārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.imprecāre—
pres. 2nd pl.imprecāminī—
fut. 2nd sg.imprecātor—
fut. 3rd sg.imprecātor—
fut. 3rd pl.imprecantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimprecārī—
perfect infinitiveimprecātum esse—
future infinitiveimprecātūrum esse—
present participleimprecāns—
perfect participleimprecātus
imprecāta, imprecātā, imprecātae, imprecātam, imprecātārum, imprecātās, imprecāte, imprecātī, imprecātīs, imprecātō, imprecātōrum, imprecātōs
—
future participleimprecātūrus
imprecātūra, imprecātūrā, imprecātūrae, imprecātūram, imprecātūrārum, imprecātūrās, imprecātūre, imprecātūrī, imprecātūrīs, imprecātūrō, imprecātūrōrum, imprecātūrōs, imprecātūrum
imprecandus
imprecanda, imprecandā, imprecandae, imprecandam, imprecandārum, imprecandās, imprecande, imprecandīs, imprecandōrum, imprecandōs
gerundimprecandī, imprecandō, imprecandumsupineimprecātum, imprecātū

imprĕcor (inpr-), ātus, 1,
I. v. dep. a. [in-precor].
I. To invoke on a person, to call down upon, to imprecate (perh. not anteAug.).
(a). Of good wishes (rare): solito sermone salutem ei fuerat imprecatus, had wished health to her (on sneezing), App. M. 9, p. 228: cui multos imprecamur annos, Hier. Ep. 97 fin.: alicui bene, Petr. 78.—
(b). Of evil: litora litoribus contraria, fluctibus undas lmprecor, Verg. A. 4, 629: diras Pompeio, Plin. 8, 7, 7, § 21: hoc tibi pro meritis et talibus imprecor ausis, ut, etc., Mart. 7, 24, 7; Sen. Contr. 1, 3, 1; 3, 16, 5; Suet. Aug. 65; id. Cal. 23; Tac. A. 6, 24; id. H. 1, 84; Sen. Ep. 110, 2; id. Ben. 6, 27, 1 al.—
II. To pray to, call upon, invoke (post-class.): incrementa solis augusti, App. M. 2, p. 127: Deus pater est imprecandus, ut, etc., Hier. adv. Helv. 2.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinimprecor

Proto-Indo-European *preḱ- Proto-Italic *preks Latin prex Latin precor Latin imprecor From in- + precor.

Descendants
  • Catalanimprecar
  • Englishimpray
  • Englishimprecate
  • Italianimprecare
  • Portugueseimprecar
  • Spanishimprecar
  • Galicianimprecar

In English words that came into English from imprecor

  • imprecationimprecātiō
  • imprecateimprecātus

Quick answers

What does imprecor mean in Latin?
imprecor, a verb, means “to wish to; to imprecate, call down a curse upon, curse, hex; to beseech, to pray to”.
What are the principal parts of imprecor?
imprecor, imprecārī, imprecātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce imprecor?
In classical Latin, [ˈɪm.prɛ.kɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈim.pre.kor].
Where does imprecor come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin imprecor.