LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

imprecātiō

imprecātiō f (genitive imprecātiōnis)

Meaning

  1. imprecation, curse, hex

Declension

declension
formsingularplural
nominativeimprecātiō
inprecātiō
imprecātiōnēs
inprecātiōnēs
genitiveimprecātiōnis
inprecātiōnis
imprecātiōnum
inprecātiōnum
dativeimprecātiōnī
inprecātiōnī
imprecātiōnibus
inprecātiōnibus
accusativeimprecātiōnem
inprecātiōnem
imprecātiōnēs
inprecātiōnēs
ablativeimprecātiōne
inprecātiōne
imprecātiōnibus
inprecātiōnibus
vocativeimprecātiō
inprecātiō
imprecātiōnēs
inprecātiōnēs

imprĕcātĭo (inpr-), ōnis, f. imprecor,
I. an invoking of evil, imprecation (postAug.): exsecraris illum et caput sanctum tibi dira imprecatione defigis, curse, Sen. Ben. 6, 35, 1; id. Ep. 94, 52: imprecationes nefariae, Amm. 29, 1, 25: dira, Plin. 5, 8, 8, § 45.—
II. In late Lat., in a good sense, a prayer: pontificis, Hier. Ep. 130, n. 2.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin imprecātiō From imprecor + -tiō.

Descendants
  • Englishimprecation
  • Frenchimprécation
  • Italianimprecazione
  • Portugueseimprecação
  • Romanianimprecație
  • Spanishimprecación

In English words that came into English from imprecātiō

  • imprecationimprecātiō

Quick answers

What does imprecātiō mean in Latin?
imprecātiō, a noun, means “imprecation, curse, hex”.
What is the genitive of imprecātiō?
The genitive singular is imprecātiōnis. imprecātiō is feminine, third declension.