verbfirst conjugation
implōrō
implōrō (present infinitive implōrāre, perfect active implōrāvī, supine implōrātum)
Classical[ɪmˈpɫoː.roː]Ecclesiastical[imˈplɔː.ro]
Meaning
- to implore, entreat, beseech
- to appeal to; to pray to
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | implōrō | implōrābam | implōrābō | implōrāvī | implōrāveram | implōrāverō implōrārō |
| 2nd sg. | implōrās | implōrābās | implōrābis | implōrāvistī implōrāstī | implōrāverās implōrārās | implōrāveris |
| 3rd sg. | implōrat | implōrābat | implōrābit | implōrāvit | implōrāverat implōrārat | implōrāverit implōrārit |
| 1st pl. | implōrāmus | implōrābāmus | implōrābimus | implōrāvimus | implōrāverāmus | implōrāverimus implōrārimus |
| 2nd pl. | implōrātis | implōrābātis | implōrābitis | implōrāvistis implōrāstis | implōrāverātis implōrārātis | implōrāveritis implōrāritis |
| 3rd pl. | implōrant | implōrābant | implōrābunt | implōrāvērunt implōrāvēre, implōrārunt | implōrāverant implōrārant | implōrāverint implōrārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | implōrem | implōrārem | implōrāverim implōrārim | implōrāvissem implōrāssem |
| 2nd sg. | implōrēs | implōrārēs | implōrāverīs | implōrāvissēs implōrāssēs |
| 3rd sg. | implōret | implōrāret | implōrāverit implōrārit | implōrāvisset implōrāsset |
| 1st pl. | implōrēmus | implōrārēmus | implōrāverīmus implōrārīmus | implōrāvissēmus implōrāssēmus |
| 2nd pl. | implōrētis | implōrārētis | implōrāverītis implōrārītis | implōrāvissētis implōrāssētis |
| 3rd pl. | implōrent | implōrārent | implōrāverint implōrārint | implōrāvissent implōrāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | implōror | implōrābar | implōrābor |
| 2nd sg. | implōrāris implōrāre | implōrābāris implōrābāre | implōrāberis implōrābere |
| 3rd sg. | implōrātur | implōrābātur | implōrābitur |
| 1st pl. | implōrāmur | implōrābāmur | implōrābimur |
| 2nd pl. | implōrāminī | implōrābāminī | implōrābiminī |
| 3rd pl. | implōrantur | implōrābantur | implōrābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | implōrer | implōrārer |
| 2nd sg. | implōrēris implōrēre | implōrārēris implōrārēre |
| 3rd sg. | implōrētur | implōrārētur |
| 1st pl. | implōrēmur | implōrārēmur |
| 2nd pl. | implōrēminī | implōrārēminī |
| 3rd pl. | implōrentur | implōrārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | implōrā | implōrāre |
| pres. 2nd pl. | implōrāte | implōrāminī |
| fut. 2nd sg. | implōrātō | implōrātor |
| fut. 3rd sg. | implōrātō | implōrātor |
| fut. 2nd pl. | implōrātōte | — |
| fut. 3rd pl. | implōrantō | implōrantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | implōrāre | implōrārī |
| perfect infinitive | implōrāvisse implōrāsse | implōrātum esse |
| future infinitive | implōrātūrum esse | implōrātum īrī |
| present participle | implōrāns implōrante, implōrantem, implōrantēs, implōrantī, implōrantia, implōrantibus, implōrantis, implōrantīs, implōrantium | — |
| perfect participle | — | implōrātus implōrāta, implōrātā, implōrātae, implōrātam, implōrātārum, implōrātās, implōrātī, implōrātōrum, implōrātōs |
| future participle | implōrātūrus implōrātūra, implōrātūrā, implōrātūrae, implōrātūram, implōrātūrārum, implōrātūrās, implōrātūre, implōrātūrī, implōrātūrīs, implōrātūrō, implōrātūrōrum, implōrātūrōs, implōrātūrum | implōrandus implōranda, implōrandā, implōrandae, implōrandam, implōrandārum, implōrandās, implōrande, implōrandīs, implōrandōrum, implōrandōs |
gerundimplōrandī, implōrandō, implōrandumsupineimplōrātum, implōrātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- misericordiam implorare
- to implore a person's sympathy, pity.
- alicuius opem implorare
- to implore a person's help.
- fidem alicuius obsecrare, implorare
- to implore some one's protection.
implōro (inpl-), āvi, ātum, 1 (archaic form: endoplorato implorato, quod est cum questione inclamare: implorare namque est cum fletu rogare, quod est proprie vapulantis, Paul. ex Fest. p. 77 Müll.), v. a. in-ploro,
I. to invoke with tears, call to one's assistance, call upon for aid; to invoke, beseech, entreat, implore (freq. and class.; cf. invoco).
I. With personal objects:
quem enim alium appellem? quem obtester? quem implorem? Cic. Fl. 2, 4; cf.: vos etiam atque etiam imploro et appello, sanctissimae deae ... deos deasque omnes imploro atque obtestor, Cic. Verr. 2, 5, 72, § 188: deos precari, venerari, implorare debetis, ut, etc., id. Cat. 2, 13, 29 fin.; cf.: nomen filii, i. e. filium nomine, Cic. Verr. 2, 5, 49, § 129: mulieres milites passis crinibus flentes implorabant, ne, etc., Caes. B. G. 1, 51 fin.: imploratus a Siculis in auxilium, Just. 23, 3; cf.: ad cujus auxilium Hamilcar imploratus, id. 22, 2: a Veiis exercitum Camillumque ducem implorabunt, Liv. 9, 4, 13.—With two acc. (very rare): Romanos imploratos auxilium adversus Philippum tulisse opem, Liv. 34, 23, 3.— II. With inanim. or abstr. objects, to pray earnestly for, to beseech, entreat, implore, appeal to:
qui deus appellandus est? cujus hominis fides imploranda est? Cic. Quint. 30, 94 fin.: misericordiam, id. Mur. 40, 86; cf.: vestram fidem, dignitatem, religionem in judicando non imploro, Cic. Verr. 2, 3, 62, § 146; id. Mil. 34, 92: sensus vestros, id. Sull. 23, 64: Heracliti memoriam, id. Ac. 2, 4, 11: implorantes jura libertatis et civitatis, Cic. Verr. 2, 1, 3, § 7: mater filii nomen implorans, repeating aloud with tears, id. ib. 2, 5, 49, § 129: auxilium a populo Romano, Caes. B. G. 1, 31, 7; so, nequicquam ejus auxilium, si postea velit, senatum imploraturum, id. B. C. 1, 1 fin.: auxilium prope eversae urbi, Liv. 4, 9, 1: quae (altera pars) non oratoris ingenium, sed consulis auxilium implorat et flagitat, Cic. Rab. Perd. 3, 9; cf. id. de Or. 2, 33, 144; Caes. B. G. 1, 32, 4: unius opem, Cic. Rep. 1, 40; cf.: poscit opem chorus et ... Caelestes implorat aquas docta prece blandus, Hor. Ep. 2, 1, 135: leges, Liv. 3, 56, 12.— Rarely absol.: mederis erroribus, sed implorantibus, Plin. Pan. 46, 8.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
implōrō (in-pl-) āvī, ātus, āre
in+ploro, to invoke with tears: nomen filii (i. e. filium nomine). —To call to help, call for aid, appeal to, invoke, beseech, entreat, implore: alqm: deos deasque omnīs: milites, ne, etc., Cs.: fidem vostram, T.: cuius hominis fides imploranda est?: iura libertatis.—To pray for, beg earnestly, implore: auxilium a populo R., Cs.: auxilium urbi, L.: Caelestīs aquas doctā prece, H.: Romanos imploratos auxilium, etc., L.: cum me res p. implorarit.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinimplōrō
Latin plōrō Latin implōrō From in- + plōrō (“cry out”).
Descendants
- Englishimplore
- Frenchimplorer
- Italianimplorare
- Portugueseimplorar
- Spanishimplorar
- Friulianimplorâ
- Piedmonteseimploré
- Siciliannchiurari
- Sicilianmprurari