LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

implōrō

implōrō (present infinitive implōrāre, perfect active implōrāvī, supine implōrātum)
Classical[ɪmˈpɫoː.roː]Ecclesiastical[imˈplɔː.ro]

Meaning

  1. to implore, entreat, beseech
  2. to appeal to; to pray to

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.implōrōimplōrābamimplōrābōimplōrāvīimplōrāveramimplōrāverō
implōrārō
2nd sg.implōrāsimplōrābāsimplōrābisimplōrāvistī
implōrāstī
implōrāverās
implōrārās
implōrāveris
3rd sg.implōratimplōrābatimplōrābitimplōrāvitimplōrāverat
implōrārat
implōrāverit
implōrārit
1st pl.implōrāmusimplōrābāmusimplōrābimusimplōrāvimusimplōrāverāmusimplōrāverimus
implōrārimus
2nd pl.implōrātisimplōrābātisimplōrābitisimplōrāvistis
implōrāstis
implōrāverātis
implōrārātis
implōrāveritis
implōrāritis
3rd pl.implōrantimplōrābantimplōrābuntimplōrāvērunt
implōrāvēre, implōrārunt
implōrāverant
implōrārant
implōrāverint
implōrārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.implōremimplōrāremimplōrāverim
implōrārim
implōrāvissem
implōrāssem
2nd sg.implōrēsimplōrārēsimplōrāverīsimplōrāvissēs
implōrāssēs
3rd sg.implōretimplōrāretimplōrāverit
implōrārit
implōrāvisset
implōrāsset
1st pl.implōrēmusimplōrārēmusimplōrāverīmus
implōrārīmus
implōrāvissēmus
implōrāssēmus
2nd pl.implōrētisimplōrārētisimplōrāverītis
implōrārītis
implōrāvissētis
implōrāssētis
3rd pl.implōrentimplōrārentimplōrāverint
implōrārint
implōrāvissent
implōrāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.implōrorimplōrābarimplōrābor
2nd sg.implōrāris
implōrāre
implōrābāris
implōrābāre
implōrāberis
implōrābere
3rd sg.implōrāturimplōrābāturimplōrābitur
1st pl.implōrāmurimplōrābāmurimplōrābimur
2nd pl.implōrāminīimplōrābāminīimplōrābiminī
3rd pl.implōranturimplōrābanturimplōrābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.implōrerimplōrārer
2nd sg.implōrēris
implōrēre
implōrārēris
implōrārēre
3rd sg.implōrēturimplōrārētur
1st pl.implōrēmurimplōrārēmur
2nd pl.implōrēminīimplōrārēminī
3rd pl.implōrenturimplōrārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.implōrāimplōrāre
pres. 2nd pl.implōrāteimplōrāminī
fut. 2nd sg.implōrātōimplōrātor
fut. 3rd sg.implōrātōimplōrātor
fut. 2nd pl.implōrātōte—
fut. 3rd pl.implōrantōimplōrantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimplōrāreimplōrārī
perfect infinitiveimplōrāvisse
implōrāsse
implōrātum esse
future infinitiveimplōrātūrum esseimplōrātum īrī
present participleimplōrāns
implōrante, implōrantem, implōrantēs, implōrantī, implōrantia, implōrantibus, implōrantis, implōrantīs, implōrantium
—
perfect participle—implōrātus
implōrāta, implōrātā, implōrātae, implōrātam, implōrātārum, implōrātās, implōrātī, implōrātōrum, implōrātōs
future participleimplōrātūrus
implōrātūra, implōrātūrā, implōrātūrae, implōrātūram, implōrātūrārum, implōrātūrās, implōrātūre, implōrātūrī, implōrātūrīs, implōrātūrō, implōrātūrōrum, implōrātūrōs, implōrātūrum
implōrandus
implōranda, implōrandā, implōrandae, implōrandam, implōrandārum, implōrandās, implōrande, implōrandīs, implōrandōrum, implōrandōs
gerundimplōrandī, implōrandō, implōrandumsupineimplōrātum, implōrātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

misericordiam implorare
to implore a person's sympathy, pity.
alicuius opem implorare
to implore a person's help.
fidem alicuius obsecrare, implorare
to implore some one's protection.

implōro (inpl-), āvi, ātum, 1 (archaic form: endoplorato implorato, quod est cum questione inclamare: implorare namque est cum fletu rogare, quod est proprie vapulantis, Paul. ex Fest. p. 77 Müll.), v. a. in-ploro,
I. to invoke with tears, call to one's assistance, call upon for aid; to invoke, beseech, entreat, implore (freq. and class.; cf. invoco).
I. With personal objects: quem enim alium appellem? quem obtester? quem implorem? Cic. Fl. 2, 4; cf.: vos etiam atque etiam imploro et appello, sanctissimae deae ... deos deasque omnes imploro atque obtestor, Cic. Verr. 2, 5, 72, § 188: deos precari, venerari, implorare debetis, ut, etc., id. Cat. 2, 13, 29 fin.; cf.: nomen filii, i. e. filium nomine, Cic. Verr. 2, 5, 49, § 129: mulieres milites passis crinibus flentes implorabant, ne, etc., Caes. B. G. 1, 51 fin.: imploratus a Siculis in auxilium, Just. 23, 3; cf.: ad cujus auxilium Hamilcar imploratus, id. 22, 2: a Veiis exercitum Camillumque ducem implorabunt, Liv. 9, 4, 13.—With two acc. (very rare): Romanos imploratos auxilium adversus Philippum tulisse opem, Liv. 34, 23, 3.—
II. With inanim. or abstr. objects, to pray earnestly for, to beseech, entreat, implore, appeal to: qui deus appellandus est? cujus hominis fides imploranda est? Cic. Quint. 30, 94 fin.: misericordiam, id. Mur. 40, 86; cf.: vestram fidem, dignitatem, religionem in judicando non imploro, Cic. Verr. 2, 3, 62, § 146; id. Mil. 34, 92: sensus vestros, id. Sull. 23, 64: Heracliti memoriam, id. Ac. 2, 4, 11: implorantes jura libertatis et civitatis, Cic. Verr. 2, 1, 3, § 7: mater filii nomen implorans, repeating aloud with tears, id. ib. 2, 5, 49, § 129: auxilium a populo Romano, Caes. B. G. 1, 31, 7; so, nequicquam ejus auxilium, si postea velit, senatum imploraturum, id. B. C. 1, 1 fin.: auxilium prope eversae urbi, Liv. 4, 9, 1: quae (altera pars) non oratoris ingenium, sed consulis auxilium implorat et flagitat, Cic. Rab. Perd. 3, 9; cf. id. de Or. 2, 33, 144; Caes. B. G. 1, 32, 4: unius opem, Cic. Rep. 1, 40; cf.: poscit opem chorus et ... Caelestes implorat aquas docta prece blandus, Hor. Ep. 2, 1, 135: leges, Liv. 3, 56, 12.— Rarely absol.: mederis erroribus, sed implorantibus, Plin. Pan. 46, 8.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinimplōrō

Latin plōrō Latin implōrō From in- + plōrō (“cry out”).

Descendants
  • Englishimplore
  • Frenchimplorer
  • Italianimplorare
  • Portugueseimplorar
  • Spanishimplorar
  • Friulianimplorâ
  • Piedmonteseimploré
  • Siciliannchiurari
  • Sicilianmprurari

Quick answers

What does implōrō mean in Latin?
implōrō, a verb, means “to implore, entreat, beseech; to appeal to; to pray to”.
What are the principal parts of implōrō?
implōrō, implōrāre, implōrāvī, implōrātum (first conjugation).
How do you pronounce implōrō?
In classical Latin, [ɪmˈpɫoː.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈplɔː.ro].
Where does implōrō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin implōrō.