noun · femininethird declension
implōrātiō
implōrātiō f (genitive implōrātiōnis)
Meaning
- imploring
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | implōrātiō | implōrātiōnēs |
| genitive | implōrātiōnis | implōrātiōnum |
| dative | implōrātiōnī | implōrātiōnibus |
| accusative | implōrātiōnem | implōrātiōnēs |
| ablative | implōrātiōne | implōrātiōnibus |
| vocative | implōrātiō | implōrātiōnēs |
implōrātĭo (inpl-), ōnis, f. id.,
I. a beseeching for help, imploring (rare but good prose):
omnium deorum et hominum et civium et sociorum imploratio, Cic. de Or. 2, 47, 196: acerba, Cic. Verr. 2, 5, 63, § 163: ad invidiosam implorationem converti, Quint. 9, 2, 38.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
implōrātiō (inpl-) ōnis, f
imploro, a call for help, imploring: deorum et hominum, upon gods, etc.: illius acerba.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin implōrātiō From implōrō + -tiō.