LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

implōrātiō

implōrātiō f (genitive implōrātiōnis)

Meaning

  1. imploring

Declension

declension
formsingularplural
nominativeimplōrātiōimplōrātiōnēs
genitiveimplōrātiōnisimplōrātiōnum
dativeimplōrātiōnīimplōrātiōnibus
accusativeimplōrātiōnemimplōrātiōnēs
ablativeimplōrātiōneimplōrātiōnibus
vocativeimplōrātiōimplōrātiōnēs

implōrātĭo (inpl-), ōnis, f. id.,
I. a beseeching for help, imploring (rare but good prose): omnium deorum et hominum et civium et sociorum imploratio, Cic. de Or. 2, 47, 196: acerba, Cic. Verr. 2, 5, 63, § 163: ad invidiosam implorationem converti, Quint. 9, 2, 38.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin implōrātiō From implōrō + -tiō.

Quick answers

What does implōrātiō mean in Latin?
implōrātiō, a noun, means “imploring”.
What is the genitive of implōrātiō?
The genitive singular is implōrātiōnis. implōrātiō is feminine, third declension.