LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

impetrō

impetrō (present infinitive impetrāre, perfect active impetrāvī, supine impetrātum)
Classical[ˈɪm.pɛ.troː]Ecclesiastical[ˈim.pe.tro]

Meaning

  1. to accomplish, succeed
  2. to obtain, procure
    Haec sī tēcum, ita ut dīxī, patria loquātur, nōnne impetrāre dēbeat, etiamsī vim adhibēre nōn possit?If [your] country were to speak with you about these matters, just as I have said, shouldn’t it [be able] to obtain [its request], even if it could not use force?63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.19
    His cum sua sponte persuadere non possent, legatos ad Dumnorigem Haeduum mittunt, ut eo deprecatore a Sequanis impetrarent.As they could not of themselves prevail on them, they send embassadors to Dumnorix the Aeduan, that through his intercession, they might obtain [their request] from the Sequani.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.9

Latīnē defined in Latin in our graded readers

petendō obtineō
impetrō -āre — in Epistulae, ch. 19

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.impetrōimpetrābamimpetrābōimpetrāvīimpetrāveram
impetrāram
impetrāverō
impetrārō
2nd sg.impetrāsimpetrābāsimpetrābisimpetrāvistī
impetrāstī
impetrāverās
impetrārās
impetrāveris
impetrāris
3rd sg.impetratimpetrābatimpetrābitimpetrāvit
impetrāt
impetrāverat
impetrārat
impetrāverit
impetrārit
1st pl.impetrāmusimpetrābāmusimpetrābimusimpetrāvimus
impetrāmus
impetrāverāmus
impetrārāmus
impetrāverimus
impetrārimus
2nd pl.impetrātisimpetrābātisimpetrābitisimpetrāvistis
impetrāstis
impetrāverātis
impetrārātis
impetrāveritis
impetrāritis
3rd pl.impetrantimpetrābantimpetrābuntimpetrāvērunt
impetrārunt, impetrāvēre
impetrāverant
impetrārant
impetrāverint
impetrārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.impetremimpetrāremimpetrāverim
impetrārim
impetrāvissem
impetrāssem
2nd sg.impetrēsimpetrārēsimpetrāverīs
impetrārīs
impetrāvissēs
impetrāssēs
3rd sg.impetretimpetrāretimpetrāverit
impetrārit
impetrāvisset
impetrāsset
1st pl.impetrēmusimpetrārēmusimpetrāverīmus
impetrārīmus
impetrāvissēmus
impetrāssēmus
2nd pl.impetrētisimpetrārētisimpetrāverītis
impetrārītis
impetrāvissētis
impetrāssētis
3rd pl.impetrentimpetrārentimpetrāverint
impetrārint
impetrāvissent
impetrāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.impetrorimpetrābarimpetrābor
2nd sg.impetrāris
impetrāre
impetrābāris
impetrābāre
impetrāberis
impetrābere
3rd sg.impetrāturimpetrābāturimpetrābitur
1st pl.impetrāmurimpetrābāmurimpetrābimur
2nd pl.impetrāminīimpetrābāminīimpetrābiminī
3rd pl.impetranturimpetrābanturimpetrābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.impetrerimpetrārer
2nd sg.impetrēris
impetrēre
impetrārēris
impetrārēre
3rd sg.impetrēturimpetrārētur
1st pl.impetrēmurimpetrārēmur
2nd pl.impetrēminīimpetrārēminī
3rd pl.impetrenturimpetrārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.impetrāimpetrāre
pres. 2nd pl.impetrāteimpetrāminī
fut. 2nd sg.impetrātōimpetrātor
fut. 3rd sg.impetrātōimpetrātor
fut. 2nd pl.impetrātōte—
fut. 3rd pl.impetrantōimpetrantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimpetrāreimpetrārī
impetrārier
perfect infinitiveimpetrāvisse
impetrāsse
impetrātum esse
future infinitiveimpetrātūrum esseimpetrātum īrī
present participleimpetrāns
impetrante, impetrantem, impetrantēs, impetrantī, impetrantia, impetrantibus, impetrantis, impetrantīs, impetrantium
—
perfect participle—impetrātus
impetrāta, impetrātā, impetrātae, impetrātam, impetrātārum, impetrātās, impetrātī, impetrātōrum, impetrātōs
future participleimpetrātūrus
impetrātūra, impetrātūrā, impetrātūrae, impetrātūram, impetrātūrārum, impetrātūrās, impetrātūre, impetrātūrī, impetrātūrīs, impetrātūrō, impetrātūrōrum, impetrātūrōs, impetrātūrum
impetrandus
impetranda, impetrandā, impetrandae, impetrandam, impetrandārum, impetrandās, impetrande, impetrandīs, impetrandōrum, impetrandōs
gerundimpetrandī, impetrandō, impetrandumsupineimpetrātum, impetrātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

aliquid ab aliquo impetrare
to gain one's point with any one.
a me impetrare non possum, ut
I cannot bring myself to...

impĕtro (inp-), āvi, ātum, 1 (archaic
I. inf. pres. pass. impetrarier, Plaut. Rud. 3, 3, 40; inf. fut. act. impetrassere, id. Aul. 4, 7, 6; id. Cas. 2, 3, 53; id. Mil. 4, 3, 35; id. Stich. 1, 2, 23), v. a. in-patro, to accomplish, effect, bring to pass; to get, obtain, procure, esp. by exertion, request, entreaty (class.; cf.: obtineo, adipiscor, consequor).
I. In gen., constr. with acc., ut, ne, the simple subj., or absol.
(a). With acc.: quod volui, ut volo, impetravi per amicitiam et gratiam a Philocomasio, Plaut. Mil. 4, 5, 1: istuc confido a fratre me impetrassere, id. Aul. 4, 7, 6: a me istam exceptionem numquam impetrabunt, Cic. Ac. 2, 30, 97: ei Dolabella rogatu meo civitatem a Caesare impetravit, id. Fam. 13, 36, 1: decet abs te id impetrarier, Plaut. Rud. 3, 3, 40: in omni re considerandum est et quid postules ab amico et quid patiare a te impetrari, Cic. Lael. 20, 76; cf. id. ib. 11, 38: dum id impetrant, Plaut. Capt. 2, 1, 37; 1, 2, 17: cum istuc, quod postulo, impetro cum gratia, Ter. And. 2, 5, 11; id. Ad. 3, 4, 44: uti ea, quae vellent, impetrarent, Caes. B. G. 1, 31, 2: (chorus) Impetrat et pacem et locupletem frugibus annum, Hor. Ep. 2, 1, 137: restitutionem patris, Quint. 7, 1, 42; 11, 3, 4: provinciam, id. 6, 3, 68: post impetratam studiis meis quietem, id. prooem. § 1: impetrato Fortis Augusti reditu, Hor. C. 4, 2, 42.—
(b). With ut, ne, or the simple subj.: Cl. Quid, si ego impetro atque exoro a vilico, causa mea Ut eam illi permittat? St. Quid si ego ab armigero impetro, Eam illi permittat? atque hoc, credo, impetrassere, Plaut. Cas. 2, 3, 51 sq.: impetrabis igitur a Caesare, ut, etc., Cic. Att. 9, 2, A, 1; Q. Cic. Pet. Cons. 7, 26: a Sequanis impetrat, ut per fines suos ire Helvetios patiantur, Caes. B. G. 1, 9 fin.: verbisne istis, ut pugnent, te impetraturum credis, Liv. 2, 46, 6: postremo impetravi, ut ne quid ei succenseat, Plaut. Bacch. 3, 6, 4: suadeo, a te impetres, ne sis nugax, Petr. 52: tandem impetravi abiret, Plaut. Trin. 2, 4, 190.— Pass. impers.: aegre ab iis impetratum est summa tribunorum plebis contentione, ut in senatu recitarentur (litterae); ut vero ex litteris ad senatum referretur, impetrari non potuit, Caes. B. C. 1, 1, 1; Plin. 16, 32, 59, § 136.—In abl. of the part. perf.: impetrato, ut manerent, Liv. 9, 30, 10; Vell. 2, 107, 2.—
(g). * With acc. and inf.: Agrippina in oppidum Ubiorum veteranos coloniamque deduci impetrat, Tac. A. 12, 27.—
(d). Absol.: incipere multo est quam impetrare facilius, Plaut. Poen. 5, 2, 14: hilarus exit, impetravit, id. Mil. 4, 4, 62; id. As. 3, 3, 131: Ca. Jus hic orat. Ly. Impetrabit te advocato atque arbitro, id. Trin. 5, 2, 37: quid attinet dicere, si contendisset, impetraturum non fuisse, cum, etc.? Cic. Lael. 11, 39: si id ita fecisset ... si non impetraret, etc., Caes. B. G. 1, 35, 4: cum ab proximis impetrare non possent, ulteriores tentant, id. ib. 6, 2, 2: simul, ut, si quid possent, de induciis fallendo impetrarent, id. ib. 4, 13, 5; id. B. C. 1, 22 fin.; cf.: sperare, ab eo de sua ac militum salute impetrare posse, id. B. G. 5, 36, 3; Hirt. ap. Cic. Att. 15, 6, 2.—Esp.: impetras, you have your request, i. e. I will do as you desire, nolo ames. Pae. Facile impetras, Plaut. Pers. 2, 2, 63: adpropera! age, amabo! Mu. Impetras, abeo, id. Cas. 2, 2, 39; cf. id. Ep. 2, 2, 119; id. Cas. 2, 3, 17.—
II. Esp.
A. Like impetrio: exstat annalium memoria, sacris quibusdam et precationibus vel cogi fulmina vel impetrari, etc., Plin. 2, 53, 54, § 140.—
B. In mal. part., to obtain, get possession of: ut superior sis mihi quam quisquam qui impetrant, Plaut. Men. 1, 3, 10.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinimpetrō

Proto-Indo-European *peh₂-? Proto-Indo-European *-tḗr Proto-Indo-European *ph₂tḗr Proto-Italic *patēr Latin pater Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin patrō Latin impetrō From in- + patrō (“accomplish”).

Descendants
  • Romanianîmpătra
  • Catalanimpetrar
  • Englishimpetrate
  • Frenchimpétrerfrom Old French empetrer
  • Italianimpetrare
  • Portugueseimpetrar
  • Spanishimpetrar
  • Old Occitanempetrar

In English words that came into English from impetrō

  • impetrateimpetrātus
  • impetrationimpetrātiō

Quick answers

What does impetrō mean in Latin?
impetrō, a verb, means “to accomplish, succeed; to obtain, procure”.
What are the principal parts of impetrō?
impetrō, impetrāre, impetrāvī, impetrātum (first conjugation).
How do you pronounce impetrō?
In classical Latin, [ˈɪm.pɛ.troː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈim.pe.tro].
Where does impetrō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin impetrō.