LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

immodicus

immodicus (feminine immodica, neuter immodicum)
Classical[ɪmˈmɔ.dɪ.kʊs]Ecclesiastical[imˈmɔː.di.kus]
immodice sg. voc. m.

Meaning

  1. adjectiveexcessive, beyond measure
  2. adjectiveimmoderate, unrestrained, extravagant

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimmodicusimmodicaimmodicum
genitiveimmodicīimmodicaeimmodicī
dativeimmodicōimmodicaeimmodicō
accusativeimmodicumimmodicamimmodicum
ablativeimmodicōimmodicāimmodicō
vocativeimmodiceimmodicaimmodicum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimmodicīimmodicaeimmodica
genitiveimmodicōrumimmodicārumimmodicōrum
dativeimmodicīsimmodicīsimmodicīs
accusativeimmodicōsimmodicāsimmodica
ablativeimmodicīsimmodicīsimmodicīs
vocativeimmodicīimmodicaeimmodica

immŏdĭcus (inm-), a, um, adj. in modicus,
I. beyond bounds, beyond measure, excessive, unrestrained, unruly, immoderate (perh. not ante-Aug.).
I. Lit. (very rare): prominet immodicum pro longa cuspide rostrum, Ov. M. 6, 673: tuber, id. ib. 8, 808: fluctus, id. H. 18, 137: frigus, id. P. 3, 1, 14; cf.: continuae et immodicae tempestates, Suet. Aug. 47.—Far more freq.,
II. Trop., excessive, unrestrained, extravagant, immoderate, etc.: immodicus in numero augendo esse solet, is in the habit of exaggerating numbers, Liv. 38, 23, 8: in appetendis honoribus immodicus, Vell. 2, 33, 3: immodicus linguā, Liv. 22, 12, 11: animi, Sall. H. 1, 114 Dietsch: tum verbis tum rebus immodicus, extravagant in words and deeds, Suet. Dom. 12: Gracchi legibus (ferendis), Luc. 6, 796: assiduus potius quam immodicus (praeceptor), Quint. 2, 2, 5: imperia, Liv. 21, 3, 5; so, licentia crudelitatis, Vell. 2, 28, 2: decreta ad honores sociorum, Liv. 31, 45, 2: libido possidendi, Col. 1, 3, 11: fastus, Ov. A. A. 3, 511: populi acclamationes, Suet. Caes. 79: oratio, too long, Plin. Ep. 9, 4, 1: periodus, Quint. 9, 4, 125.—
(b). With gen.: gloriae, Vell. 2, 11: irae, Stat. Th. 1, 41: libidinis, Col. 7, 6, 3: laetitiae et maeroris, Tac. A. 15, 23: fugae, Sil. 12, 268: animi, Tac. H. 1, 53.—As subst.: immodica cupere, Sen. Ben. 1, 9, 2.—Hence, adv.: immŏ-dĭcē, beyond measure, excessively, immoderately: si sanguis ex vulnere immodice fluat, Plin. 30, 13, 38, § 112: fucata formam, Luc. 10, 137: frequenter id potius quam immodice facere, Col. 2, 16, 2: opportunae positae (figurae) cum immodice petantur, Quint. 9, 3, 100: immodesteque gloriari, Liv. 22, 27, 2: sibi arrogare eloquentiam, Quint. 11, 1, 19: ferocire, Gell. 1, 11, 2: capere voluptatem ex aliqua re, id. 19, 2, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimmodicus

Latin modicus Latin immodicus From in- + modicus (“moderate, middling”).

Quick answers

What does immodicus mean in Latin?
immodicus, a adjective, means “excessive, beyond measure; immoderate, unrestrained, extravagant”.
How do you pronounce immodicus?
In classical Latin, [ɪmˈmɔ.dɪ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈmɔː.di.kus].
Where does immodicus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin immodicus.