LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, no perfect stem

imbricō

imbricō (present infinitive imbricāre, supine imbricātum)
Classical[ˈɪm.brɪ.koː]Ecclesiastical[ˈim.bri.ko]

Meaning

  1. obsoleteto cover with pantiles
    […], cum ab angulis quadrifariam concurrentia dorsa cristarum tegulis interiacentibus imbricarentur[…], with the ridges of the crests meeting quadrifariously and interlaced with overlapping tilesc. 430 CE – c. 489 CE, Sidonius Apollinaris, Epistulae 2.2
  2. to form like a pantile
    Incerta vero caementa alia super alia sedentia inter seque imbricata non speciosam sed firmiorem quam reticulata praestant structuram.Uncertain rubble stones, placed one on top of the other and overlapping together, provide a structure that is not as visually appealing as the reticulated one but more solid.c. 15 BCE, Vitruvius, De architectura 2.8
    Cypriam esse folio brevi, nigro, per margines imbricato crispam.The Cyprian one had short, black leaves, crisped along the edges like tiles.77 CE – 79 CE, Plinius Maior, Naturalis Historia 15.127

Conjugation conjugation 1 no-perfect

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.imbricōimbricābamimbricābō———
2nd sg.imbricāsimbricābāsimbricābis———
3rd sg.imbricatimbricābatimbricābit———
1st pl.imbricāmusimbricābāmusimbricābimus———
2nd pl.imbricātisimbricābātisimbricābitis———
3rd pl.imbricantimbricābantimbricābunt———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.imbricemimbricārem——
2nd sg.imbricēsimbricārēs——
3rd sg.imbricetimbricāret——
1st pl.imbricēmusimbricārēmus——
2nd pl.imbricētisimbricārētis——
3rd pl.imbricentimbricārent——
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.imbricorimbricābarimbricābor
2nd sg.imbricāris
imbricāre
imbricābāris
imbricābāre
imbricāberis
imbricābere
3rd sg.imbricāturimbricābāturimbricābitur
1st pl.imbricāmurimbricābāmurimbricābimur
2nd pl.imbricāminīimbricābāminīimbricābiminī
3rd pl.imbricanturimbricābanturimbricābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.imbricerimbricārer
2nd sg.imbricēris
imbricēre
imbricārēris
imbricārēre
3rd sg.imbricēturimbricārētur
1st pl.imbricēmurimbricārēmur
2nd pl.imbricēminīimbricārēminī
3rd pl.imbricenturimbricārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.imbricāimbricāre
pres. 2nd pl.imbricāteimbricāminī
fut. 2nd sg.imbricātōimbricātor
fut. 3rd sg.imbricātōimbricātor
fut. 2nd pl.imbricātōte—
fut. 3rd pl.imbricantōimbricantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimbricāreimbricārī
perfect infinitive—imbricātum esse
future infinitiveimbricātūrum esseimbricātum īrī
present participleimbricāns—
perfect participle—imbricātus
future participleimbricātūrusimbricandus
gerundimbricandī, imbricandō, imbricandumsupineimbricātum, imbricātū

imbrĭco, no
I. perf., ātum, 1, v. a. imbrex.
I. To cover with gutter-tiles (postclass.): tegulis interjacentibus imbricarentur, Sid. Ep. 2, 2.—
II. To form like a gutter-tile: caementa inter se, Vitr. 2, 8.—In part. perf.: laurus folio per margines imbricato, Plin. 15, 30, 39, § 127: ungues simiae, id. 11, 45, 101, § 247: vertebrae, id. 11, 1, 1, § 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*nebʰ-
  2. Proto-Indo-European*n̥bʰrís
  3. Proto-Italic*n̥βris
  4. Latinimbricō

Latin -ex Latin imbrex Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin imbricō From imbrex (“pantile”) + -ō (verb suffix).

Descendants
  • Frenchimbriquer
  • Italianembricare
  • Catalanimbricar
  • Englishimbricate
  • Portugueseimbricar
  • Spanishimbricar

In English words that came into English from imbricō

  • imbricateimbricātus
  • imbricationimbricātus

Quick answers

What does imbricō mean in Latin?
imbricō, a verb, means “to cover with pantiles; to form like a pantile”.
What are the principal parts of imbricō?
imbricō, imbricāre, imbricātum (first conjugation, no perfect stem).
How do you pronounce imbricō?
In classical Latin, [ˈɪm.brɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈim.bri.ko].
Where does imbricō come from?
Proto-Indo-European *nebʰ- → Proto-Indo-European *n̥bʰrís → Proto-Italic *n̥βris → Latin imbricō.