noun · masculinethird declension
illūstrātor
illūstrātor m (genitive illūstrātōris)
Classical[ɪl.luːsˈtraː.tɔr]Ecclesiastical[il.lusˈtraː.tor]
Meaning
- one that gives light
- one that grants enlightenment
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | illūstrātor | illūstrātōrēs |
| genitive | illūstrātōris | illūstrātōrum |
| dative | illūstrātōrī | illūstrātōribus |
| accusative | illūstrātōrem | illūstrātōrēs |
| ablative | illūstrātōre | illūstrātōribus |
| vocative | illūstrātor | illūstrātōrēs |
illustrātor (inl-), ōris, m. id.,
I. an enlightener (post-class.):
Deus illustrator rerum, Lact. 2, 9, 5; Inscr. Rein. cl. 6, 129.Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinillūstrātor
Latin lūstrō Latin illūstrō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin illūstrātor From illūstrō + -tor.