verbthird conjugation
illūdō
illūdō (present infinitive illūdere, perfect active illūsī, supine illūsum)
Classical[ɪlˈluː.doː]Ecclesiastical[ilˈluː.do]
Meaning
- to mock, ridicule, jeer, scoff
- poeticto waste away, destroy something in sport; to violate, abuse, ruin
Dum studeō obsequī tibi, paene inlūsī in vītā fīliae.
166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 5.822 (reading from a scholium by Arusianus Messius (Grammatici latini, VII, 479-480), otherwise corrected as in vītam or vītam in manuscripts)
Latīnē defined in Latin in our graded readers
lūdibriō habeō, dērīdeōillūdō -ere — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 18 and Evangelium secundum Marcum, ch. 16
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | illūdō | illūdēbam | illūdam | illūsī | illūseram | illūserō |
| 2nd sg. | illūdis | illūdēbās | illūdēs | illūsistī | illūserās | illūseris |
| 3rd sg. | illūdit | illūdēbat | illūdet | illūsit | illūserat | illūserit |
| 1st pl. | illūdimus | illūdēbāmus | illūdēmus | illūsimus | illūserāmus | illūserimus |
| 2nd pl. | illūditis | illūdēbātis | illūdētis | illūsistis | illūserātis | illūseritis |
| 3rd pl. | illūdunt | illūdēbant | illūdent | illūsērunt illūsēre | illūserant | illūserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | illūdam | illūderem | illūserim | illūsissem |
| 2nd sg. | illūdās | illūderēs | illūserīs | illūsissēs |
| 3rd sg. | illūdat | illūderet | illūserit | illūsisset |
| 1st pl. | illūdāmus | illūderēmus | illūserīmus | illūsissēmus |
| 2nd pl. | illūdātis | illūderētis | illūserītis | illūsissētis |
| 3rd pl. | illūdant | illūderent | illūserint | illūsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | illūdor | illūdēbar | illūdar |
| 2nd sg. | illūderis illūdere | illūdēbāris illūdēbāre | illūdēris illūdēre |
| 3rd sg. | illūditur | illūdēbātur | illūdētur |
| 1st pl. | illūdimur | illūdēbāmur | illūdēmur |
| 2nd pl. | illūdiminī | illūdēbāminī | illūdēminī |
| 3rd pl. | illūduntur | illūdēbantur | illūdentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | illūdar | illūderer |
| 2nd sg. | illūdāris illūdāre | illūderēris illūderēre |
| 3rd sg. | illūdātur | illūderētur |
| 1st pl. | illūdāmur | illūderēmur |
| 2nd pl. | illūdāminī | illūderēminī |
| 3rd pl. | illūdantur | illūderentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | illūde | illūdere |
| pres. 2nd pl. | illūdite | illūdiminī |
| fut. 2nd sg. | illūditō | illūditor |
| fut. 3rd sg. | illūditō | illūditor |
| fut. 2nd pl. | illūditōte | — |
| fut. 3rd pl. | illūduntō | illūduntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | illūdere | illūdī |
| perfect infinitive | illūsisse | illūsum esse |
| future infinitive | illūsūrum esse | illūsum īrī |
| present participle | illūdēns | — |
| perfect participle | — | illūsus illūsa, illūsā, illūsae, illūsam, illūsārum, illūsās, illūse, illūsīs, illūsō, illūsōrum, illūsōs |
| future participle | illūsūrus illūsūra, illūsūrā, illūsūrae, illūsūram, illūsūrārum, illūsūrās, illūsūre, illūsūrī, illūsūrīs, illūsūrō, illūsūrōrum, illūsūrōs, illūsūrum | illūdendus illūdundus, illūdenda, illūdendā, illūdendae, illūdendam, illūdendārum, illūdendās, illūdende, illūdendīs, illūdendōrum, illūdendōs |
gerundillūdendī, illūdendō, illūdendumsupineillūsum, illūsū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- auctoritati, dignitati alicuius illudere
- to insult a person's dignity.
- illudere alicui or in aliquem (more rarely aliquem)
- to make sport of, rally a person.
illūdo (inl-), si, sum, 3 (acc. to the first conj. illudiabant, Gell. 1, 7, 3;
I. Neutr., to play at or with any thing, to sport with, amuse one's self with (syn. colludo; cf. ludificor).
A. In gen. (very rare):
illudo chartis, amuse myself with writing, Hor. S. 1, 4, 139: ima videbatur talis illudere palla, Tib. 3, 4, 35.— B. In partic., pregn.
1. To make sport or game of, to jest, mock, or jeer at, to ridicule (class.).
(a). With dat.:
ut ne plane videaris hujus miseri fortunis et horum virorum talium dignitati illudere, Cic. Rosc. Am. 19, 54: ut semper gaudes illudere rebus Humanis! Hor. S. 2, 8, 62: illudere capto, Verg. A. 2, 64: discrimini publico, Suet. Tib. 2: inlusit Neroni fortuna, Tac. A. 16, 1 init.; cf. id. ib. 15, 72 fin.—(b). In aliquem or aliquo:
ego te pro istis factis ulciscar, ut ne impune in nos illuseris, Ter. Eun. 5, 4, 20; cf.: quae cum dixisset in Albucium illudens, Cic. de Or. 3, 43, 171: adeon' videmur vobis esse idonei, In quibus sic illudatis? Ter. And. 4, 4, 19.—(g). Absol.:
illuseras heri inter scyphos, quod dixeram controversiam esse, etc., Cic. Fam. 7, 22. —2. To sport or fool away a thing, i. e. to destroy or waste in sport; in mal. part., to violate, abuse (poet. and in post-Aug. prose).
(a). With dat.:
cui (frondi) Silvestres uri assidue capraeque sequaces Illudunt, Verg. G. 2, 375: pecuniae illudere, Tac. H. 2, 94 fin.: C. Caesar etiam matri ejus illusit, id. A. 15, 72: pueritiae Britannici, id. ib. 13, 17: feminarum illustrium capitibus, Suet. Tib. 45.—II. Act. (in all the meanings of I.).
A. In gen., to play at or with any thing (poet. and very rare):
illusas auro vestes, i. e. lightly interwoven, Verg. G. 2, 464 (dub. al. inclusas); imitated by Avien. Perieg. 1258; cf. the periphrase: illusa pictae vestis inania, Prud. στεφ. 14, 104.—B. In partic., pregn.
1. To scoff or mock at, to make a laughing-stock of, to ridicule (so most freq.):
satis superbe illuditis me, Ter. Phorm. 5, 8, 22: ut is, qui illusus sit plus vidisse videatur. Quid autem turpius quam illudi? Cic. Lael. 26, 99: miseros, id. de Or. 2, 58, 237: illusi ac destituti, id. Quint. 16, 51: facetiis illusus, Tac. A. 15, 68: pergisne eam, Laeli, artem illudere, in qua primum excello ipse? Cic. Rep. 1, 13: artes, Ov. M. 9, 66: ipsa praecepta (rhetorum), Cic. de Or. 1, 19, 87: illud nimium acumen (opp. admirari ingenium), id. ib. 1, 57, 243: voces Neronis, quoties caneret, Tac. A. 14, 52: verbis virtutem superbis, Verg. A. 9, 634.—2. To destroy, ruin, violate, abuse (very rare):
vitam filiae, Ter. And. 5, 1, 3: illusique pedes (i. e. crapulā) vitiosum ferre recusant Corpus, ruined, i. e. staggering, Hor. S. 2, 7, 108: corpus alicujus, Tac. A. 1, 71.Origins
From in- + lūdō.
Descendants
- Catalanil·ludir
- Englishillude
- Italianilludere
- Portugueseiludir
- Spanishiludir
- Piedmonteseilude