LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

illūdō

illūdō (present infinitive illūdere, perfect active illūsī, supine illūsum)
Classical[ɪlˈluː.doː]Ecclesiastical[ilˈluː.do]

Meaning

  1. to mock, ridicule, jeer, scoff
  2. poeticto waste away, destroy something in sport; to violate, abuse, ruin
    Dum studeō obsequī tibi, paene inlūsī in vītā fīliae.166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 5.822 (reading from a scholium by Arusianus Messius (Grammatici latini, VII, 479-480), otherwise corrected as in vītam or vītam in manuscripts)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.illūdōillūdēbamillūdamillūsīillūseramillūserō
2nd sg.illūdisillūdēbāsillūdēsillūsistīillūserāsillūseris
3rd sg.illūditillūdēbatillūdetillūsitillūseratillūserit
1st pl.illūdimusillūdēbāmusillūdēmusillūsimusillūserāmusillūserimus
2nd pl.illūditisillūdēbātisillūdētisillūsistisillūserātisillūseritis
3rd pl.illūduntillūdēbantillūdentillūsērunt
illūsēre
illūserantillūserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.illūdamillūderemillūserimillūsissem
2nd sg.illūdāsillūderēsillūserīsillūsissēs
3rd sg.illūdatillūderetillūseritillūsisset
1st pl.illūdāmusillūderēmusillūserīmusillūsissēmus
2nd pl.illūdātisillūderētisillūserītisillūsissētis
3rd pl.illūdantillūderentillūserintillūsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.illūdorillūdēbarillūdar
2nd sg.illūderis
illūdere
illūdēbāris
illūdēbāre
illūdēris
illūdēre
3rd sg.illūditurillūdēbāturillūdētur
1st pl.illūdimurillūdēbāmurillūdēmur
2nd pl.illūdiminīillūdēbāminīillūdēminī
3rd pl.illūdunturillūdēbanturillūdentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.illūdarillūderer
2nd sg.illūdāris
illūdāre
illūderēris
illūderēre
3rd sg.illūdāturillūderētur
1st pl.illūdāmurillūderēmur
2nd pl.illūdāminīillūderēminī
3rd pl.illūdanturillūderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.illūdeillūdere
pres. 2nd pl.illūditeillūdiminī
fut. 2nd sg.illūditōillūditor
fut. 3rd sg.illūditōillūditor
fut. 2nd pl.illūditōte—
fut. 3rd pl.illūduntōillūduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveillūdereillūdī
perfect infinitiveillūsisseillūsum esse
future infinitiveillūsūrum esseillūsum īrī
present participleillūdēns—
perfect participle—illūsus
illūsa, illūsā, illūsae, illūsam, illūsārum, illūsās, illūse, illūsīs, illūsō, illūsōrum, illūsōs
future participleillūsūrus
illūsūra, illūsūrā, illūsūrae, illūsūram, illūsūrārum, illūsūrās, illūsūre, illūsūrī, illūsūrīs, illūsūrō, illūsūrōrum, illūsūrōs, illūsūrum
illūdendus
illūdundus, illūdenda, illūdendā, illūdendae, illūdendam, illūdendārum, illūdendās, illūdende, illūdendīs, illūdendōrum, illūdendōs
gerundillūdendī, illūdendō, illūdendumsupineillūsum, illūsū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

auctoritati, dignitati alicuius illudere
to insult a person's dignity.
illudere alicui or in aliquem (more rarely aliquem)
to make sport of, rally a person.

illūdo (inl-), si, sum, 3 (acc. to the first conj. illudiabant, Gell. 1, 7, 3;
I. perf. subj. inlusseris, Cic. Lael. 26, 99 Bait., Lahm.), v. n. and a. [in-ludo].
I. Neutr., to play at or with any thing, to sport with, amuse one's self with (syn. colludo; cf. ludificor).
A. In gen. (very rare): illudo chartis, amuse myself with writing, Hor. S. 1, 4, 139: ima videbatur talis illudere palla, Tib. 3, 4, 35.—
B. In partic., pregn.
1. To make sport or game of, to jest, mock, or jeer at, to ridicule (class.).
(a). With dat.: ut ne plane videaris hujus miseri fortunis et horum virorum talium dignitati illudere, Cic. Rosc. Am. 19, 54: ut semper gaudes illudere rebus Humanis! Hor. S. 2, 8, 62: illudere capto, Verg. A. 2, 64: discrimini publico, Suet. Tib. 2: inlusit Neroni fortuna, Tac. A. 16, 1 init.; cf. id. ib. 15, 72 fin.—
(b). In aliquem or aliquo: ego te pro istis factis ulciscar, ut ne impune in nos illuseris, Ter. Eun. 5, 4, 20; cf.: quae cum dixisset in Albucium illudens, Cic. de Or. 3, 43, 171: adeon' videmur vobis esse idonei, In quibus sic illudatis? Ter. And. 4, 4, 19.—
(g). Absol.: illuseras heri inter scyphos, quod dixeram controversiam esse, etc., Cic. Fam. 7, 22. —
2. To sport or fool away a thing, i. e. to destroy or waste in sport; in mal. part., to violate, abuse (poet. and in post-Aug. prose).
(a). With dat.: cui (frondi) Silvestres uri assidue capraeque sequaces Illudunt, Verg. G. 2, 375: pecuniae illudere, Tac. H. 2, 94 fin.: C. Caesar etiam matri ejus illusit, id. A. 15, 72: pueritiae Britannici, id. ib. 13, 17: feminarum illustrium capitibus, Suet. Tib. 45.—
(b). Absol.: tum variae illudant pestes, Verg. G. 1, 181.—
II. Act. (in all the meanings of I.).
A. In gen., to play at or with any thing (poet. and very rare): illusas auro vestes, i. e. lightly interwoven, Verg. G. 2, 464 (dub. al. inclusas); imitated by Avien. Perieg. 1258; cf. the periphrase: illusa pictae vestis inania, Prud. στεφ. 14, 104.—
B. In partic., pregn.
1. To scoff or mock at, to make a laughing-stock of, to ridicule (so most freq.): satis superbe illuditis me, Ter. Phorm. 5, 8, 22: ut is, qui illusus sit plus vidisse videatur. Quid autem turpius quam illudi? Cic. Lael. 26, 99: miseros, id. de Or. 2, 58, 237: illusi ac destituti, id. Quint. 16, 51: facetiis illusus, Tac. A. 15, 68: pergisne eam, Laeli, artem illudere, in qua primum excello ipse? Cic. Rep. 1, 13: artes, Ov. M. 9, 66: ipsa praecepta (rhetorum), Cic. de Or. 1, 19, 87: illud nimium acumen (opp. admirari ingenium), id. ib. 1, 57, 243: voces Neronis, quoties caneret, Tac. A. 14, 52: verbis virtutem superbis, Verg. A. 9, 634.—
2. To destroy, ruin, violate, abuse (very rare): vitam filiae, Ter. And. 5, 1, 3: illusique pedes (i. e. crapulā) vitiosum ferre recusant Corpus, ruined, i. e. staggering, Hor. S. 2, 7, 108: corpus alicujus, Tac. A. 1, 71.

Origins

From in- + lūdō.

Descendants
  • Catalanil·ludir
  • Englishillude
  • Italianilludere
  • Portugueseiludir
  • Spanishiludir
  • Piedmonteseilude

Quick answers

What does illūdō mean in Latin?
illūdō, a verb, means “to mock, ridicule, jeer, scoff; to waste away, destroy something in sport; to violate, abuse, ruin”.
What are the principal parts of illūdō?
illūdō, illūdere, illūsī, illūsum (third conjugation).
How do you pronounce illūdō?
In classical Latin, [ɪlˈluː.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ilˈluː.do].