LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

idōneus

idōneus (feminine idōnea, neuter idōneum, comparative magis idōneus, superlative maximē idōneus, adverb idōneē)
Classical[ɪˈdoː.ne.ʊs]Ecclesiastical[iˈdɔː.ne.us]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. adjectivesuitable, proper, fit, apt, convenient
    Triclīnium idōneum erat cēnandō.The dining room was suitable for having dinner.
    DĀVUS: Adeōn vidēmur vōbīs esse idōneī / in quibus sīc illūdātis?DAVUS: Do we really seem to you to be such suitable [fools] on whom you can heap abuse in this way? (The full context admits various comical interpretations for translation and performance.)166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 757–758
  2. adjectivesufficient

Latīnē defined in Latin in our graded readers

aptus et bonus ad rem.
idōneus -a -um — in Mille Verba, Nāvāle

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Idoneus · Aptus

Idoneus denotes a passive, aptus an active fitness for any thing. F. A. Wolf. Or, the idoneus is fitted by his qualifications, and, through outward circumstances, for any particular destination, like the ἐπιτήδειος; the aptus (from potis, potens), by his worth and adequacy, like ἱκανός. The idoneus is in himself inactive, and suffers himself to be employed for a particular purpose, for which he is qualified; the aptus himself engages in the business, because he is adequate to it. (iii. 276.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeidōneusidōneaidōneum
genitiveidōneīidōneaeidōneī
dativeidōneōidōneaeidōneō
accusativeidōneumidōneamidōneum
ablativeidōneōidōneāidōneō
vocativeidōneeidōneaidōneum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeidōneīidōneaeidōnea
genitiveidōneōrumidōneārumidōneōrum
dativeidōneīsidōneīsidōneīs
accusativeidōneōsidōneāsidōnea
ablativeidōneīsidōneīsidōneīs
vocativeidōneīidōneaeidōnea

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

causam idoneam nancisci
to find a suitable pretext.
locum ad pugnam idoneum deligere
to choose suitable ground for an engagement.
tempestatem idoneam, bonam nancisci
to meet with good weather.
idoneo, aequo, suo (opp. iniquo) loco
in a favourable position.
ventum (tempestatem) nancti idoneum ex portu exeunt
the ships sail out on a fair wind.

ĭdōnĕus, a, um, adj. Sanscr. root indh-, idh-, to kindle; prop. bright, conspicuous; cf. Idus,
I. fit for something (esp. for an action), meet, proper, becoming, suitable, apt, capable, convenient, sufficient (of persons and things; class. and very freq. in prose and poetry; syn.: aptus, opportunus); constr. most commonly with ad, qui, the dat., or absol.; less freq. with in aliquid, the abl., or the inf.
(a). With ad: tot quidem non potuisti adducere homines magis ad hanc rem idoneos, etc., Plaut. Poen. 3, 2, 6: non essem ad ullam causam idoneus, judices, si hoc non viderem, Cic. Clu. 6, 17: ad amicitiam esse idoneus, id. Lael. 17, 62: loco pro castris ad aciem instruendam opportuno atque idoneo, Caes. B. G. 2, 8, 3: cum statim auditoris animum nobis idoneum reddimus ad audiendum, Auct. Her. 1, 4, 6: est enim (lex) ratio mensque sapientis, ad jubendum et ad deterrendum idonea, Cic. Leg. 2, 4, 8: scientia opportunitatis idoneorum ad agendum temporum, id. Off. 1, 40, 142: ad captandos lacertos tempestates non sunt idoneae, id. Att. 2, 6, 1: consilia idonea ad hoc nostrum negotium, id. ib. 5, 6, 1 al.—
(b). With qui, or a rel. adverb: video hercle ego te me arbitrari, Euclio, hominem idoneum, Quem senecta aetate ludos facias, Plaut. Aul. 2, 2, 74; cf. Ter. And. 3, 2, 12; 4, 4, 18: utrum ille (Pompeius) idoneus non est, qui impetret, etc., Cic. de Imp. Pomp. 19, 57: tibi fortasse idoneus fuit nemo, quem imitarere, Cic. Verr. 2, 3, 16, § 41: idonea mihi Laelii persona visa est, quae de amicitia dissereret, id. Lael. 1, 4: et rem idoneam, de qua quaeratur, et homines dignos, quibuscum disseratur, putant, id. Ac. 2, 6, 18: nequeo mearum rerum initium ullum invenire idoneum, Unde exordiar narrare, quae, etc., Ter. Hec. 3, 3, 1.—
(g). With dat.: erit alius (discipulus) historiae magis idoneus, Quint. 2, 8, 7; 12, 10, 49: idoneus arti Cuilibet, Hor. Ep. 2, 2, 8: non sat idoneus Pugnae ferebaris, id. C. 2, 19, 26: vixi puellis nuper idoneus, id. ib. 3, 26, 1: cum idoneos rhetori pueros putaverunt, Quint. 2, 3, 1: Falernum mihi semper idoneum visum est deversorio, Cic. Fam. 6, 19, 1: castris idoneum locum deligit, Caes. B. G. 6, 10, 2; 7, 35, 4: ad cibos viribus conservandis idoneos redeunt, Quint. 2, 10, 6: (volunt poëtae) simul et jucunda et idonea dicere vitae, Hor. A. P. 334: metuensque futuri In pace, ut sapiens, aptarit idonea bello, id. S. 2, 2, 111: ut patriae sit idoneus, serviceable, Juv. 14, 71.—With dat. gerundi (post-Aug.): Julius, qui perferendis militum mandatis habebatur idoneus, Tac. A. 1, 23 fin.—
(d). Absol.: cujus (Cethegi) eloquentiae est auctor, et idoneus quidem mea sententia, Q. Ennius, etc., a proper, sufficient voucher, Cic. Brut. 15, 57: auctor, Quint. 1, 4, 20; 2, 4, 42: qui si adductus gratia minus idoneum hominem praemio affecisset, etc., i. e. deserving, worthy, Cic. Balb. 3, 7; cf. id. Off. 2, 15, 54: idoneus suae rei quisque defensor, Quint. 4, 1, 46: imperator, id. 12, 3, 5: juvenis, id. 10, 5, 21: debitor, safe, able to pay (opp. inops), Dig. 4, 4, 27 fin.; so, tutor, ib. 26, 1, 9; 27, 8, 1: homines, ib. 35, 2, 88; cf. Sen. Ben. 4, 39: servi conscii, tempus idoneum, locus opportune captus ad eam rem, Cic. Rosc. Am. 24, 68: tempora, Quint. 12, 11, 18; cf.: lex promulgata idoneo die, id. 2, 4, 35: minus idoneis (verbis) uti, Cic. de Or. 1, 34, 154; cf.: aptum atque idoneum verbum, Quint. 9, 4, 144: vox actoris, id. 12, 7, 1: lectio, id. ib. 8 praef. § 28: cautio, Dig. 40, 4, 50: paries, safe, sound, ib. 39, 2, 36: navis, ib. 19, 2, 13: pignora, sufficient, satisfactory, ib. 22, 1, 33.—Comp. (post-class.): si persona idoneior accedat ad emptionem, Dig. 18, 2, 4, § 6; cf. ib. 47, 23, 2; 43, 29, 3; 50, 6, 5 fin.; Tert. adv. Herm. 18; Anim. 18 (al. idonior or idoneor). —Subst.: in deligendis idoneis judicium et diligentiam adhibere, Cic. Off. 2, 18, 62: cum idoneis collocutus, Liv. 34, 25, 7: nullo idoneo respondente, Suet. Ner. 44; Quint. 7, 4, 39: novum illud exemplum a dignis et idoneis ad indignos et non idoneos transfertur, Sall. C. 51, 27: per idoneos et secreti ejus socios, Tac. A. 2, 39: apud idonea provinciarum, i. e. at proper stations, id. ib. 4, 5.—(ε) With in and acc.: infirmi et in nullam spem idonei, Sen. Contr. 5, 33: componere materias in hoc idoneas, ut, etc., Quint. 6, 3, 15.—*(ζ) With abl. (like dignus): res idoneas dignitate suā judicare, Auct. Her. 3, 3, 5.—(η) With inf. (poet. and postclass.): fons etiam rivo dare nomen idoneus, i. e. large enough, Hor. Ep. 1, 16, 12: si torrere jecur quaeris idoneum, id. C. 4, 1, 12: accendi idonea, Sen. N. Q. 1, 15, 1.— Comp.: idoneor (late Lat.), Dig. 18, 2, 4, § 6; 47, 23, 2; Tert. adv. Herm. 18; id. de Anim. 18.—Hence, adv.: ĭdōnĕē, fitly, suitably, properly, duly, sufficiently (very rare): exordium est oratio animum auditoris idonee comparans ad reliquam dictionem, Cic. Inv. 1, 15, 20: ergo cavendum est idonee. Quid est idonee? Satisdato utique aut pignoribus datis, enough, Dig. 40, 5, 4: cavere, ib. 5, 3, 41; 27, 8, 1: magis idonee reficere parietem, more safely, solidly, ib. 39, 2, 41.—Comp.: idonius, Tert. Pall. 3 med.

Origins

Uncertain. Brugmann derives it from an unattested adverb *idō, like ultrōneus (“voluntary”) is from ultrō (“beyond”, adverb) and extrāneus (“foreign”) from extrā (“outside”, adverb). This adverb can be compared with Sanskrit इद् आ (íd ā́, “precisely that”) and univerbated इदा (idā́, “now”), Avestan 𐬌𐬜𐬀 (iδa, “now”), Gothic ita (“it”), and Old Irish ed (“it”), which Dunkel identifies with a sequence of Proto-Indo-European *íd (“it”) + *óh₁ (emphatic particle). Idōneus would therefore originally have meant something like “of such nature”. Walde and Hofmann prefer the analysis *idō < Proto-Indo-European *íd + *-dō, literally “to that” (compare dōnique). De Vaan gives no etymology.

Descendants
  • Catalanidoni
  • Englishidoneous
  • Frenchidoine
  • Italianidoneo
  • Portugueseidóneo, idôneo
  • Spanishidóneo

Quick answers

What does idōneus mean in Latin?
idōneus, a adjective, means “suitable, proper, fit, apt, convenient; sufficient”.
How do you pronounce idōneus?
In classical Latin, [ɪˈdoː.ne.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iˈdɔː.ne.us].