LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

honōrō

honōrō (present infinitive honōrāre, perfect active honōrāvī, supine honōrātum)
Classical[hɔˈnoː.roː]Ecclesiastical[oˈnɔː.ro]
honōrāte 2nd pl. pres. act. imper.

Meaning

  1. to honor, respect
  2. to clothe with honor, decorate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Honorare · Honestare

Honorare means to honor any body, by paying him singular respect, and yielding him honor; but honestare means to dignify, or confer a permanent mark of honor upon any body.

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.honōrōhonōrābamhonōrābōhonōrāvīhonōrāveramhonōrāverō
honōrārō
2nd sg.honōrāshonōrābāshonōrābishonōrāvistī
honōrāstī
honōrāverās
honōrārās
honōrāveris
3rd sg.honōrathonōrābathonōrābithonōrāvithonōrāverat
honōrārat
honōrāverit
honōrārit
1st pl.honōrāmushonōrābāmushonōrābimushonōrāvimushonōrāverāmushonōrāverimus
honōrārimus
2nd pl.honōrātishonōrābātishonōrābitishonōrāvistis
honōrāstis
honōrāverātis
honōrārātis
honōrāveritis
honōrāritis
3rd pl.honōranthonōrābanthonōrābunthonōrāvērunt
honōrāvēre, honōrārunt
honōrāverant
honōrārant
honōrāverint
honōrārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.honōremhonōrāremhonōrāverim
honōrārim
honōrāvissem
honōrāssem
2nd sg.honōrēshonōrārēshonōrāverīshonōrāvissēs
honōrāssēs
3rd sg.honōrethonōrārethonōrāverit
honōrārit
honōrāvisset
honōrāsset
1st pl.honōrēmushonōrārēmushonōrāverīmus
honōrārīmus
honōrāvissēmus
honōrāssēmus
2nd pl.honōrētishonōrārētishonōrāverītis
honōrārītis
honōrāvissētis
honōrāssētis
3rd pl.honōrenthonōrārenthonōrāverint
honōrārint
honōrāvissent
honōrāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.honōrorhonōrābarhonōrābor
2nd sg.honōrāris
honōrāre
honōrābāris
honōrābāre
honōrāberis
honōrābere
3rd sg.honōrāturhonōrābāturhonōrābitur
1st pl.honōrāmurhonōrābāmurhonōrābimur
2nd pl.honōrāminīhonōrābāminīhonōrābiminī
3rd pl.honōranturhonōrābanturhonōrābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.honōrerhonōrārer
2nd sg.honōrēris
honōrēre
honōrārēris
honōrārēre
3rd sg.honōrēturhonōrārētur
1st pl.honōrēmurhonōrārēmur
2nd pl.honōrēminīhonōrārēminī
3rd pl.honōrenturhonōrārentur
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.honōrāhonōrāre
pres. 2nd pl.honōrātehonōrāminī
fut. 2nd sg.honōrātōhonōrātor
fut. 3rd sg.honōrātōhonōrātor
fut. 2nd pl.honōrātōte—
fut. 3rd pl.honōrantōhonōrantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivehonōrārehonōrārī
perfect infinitivehonōrāvisse
honōrāsse
honōrātum esse
future infinitivehonōrātūrum essehonōrātum īrī
present participlehonōrāns
honōrante, honōrantem, honōrantēs, honōrantī, honōrantia, honōrantibus, honōrantis, honōrantīs, honōrantium
—
perfect participle—honōrātus
honōrāta, honōrātā, honōrātae, honōrātam, honōrātārum, honōrātās, honōrātī, honōrātōrum, honōrātōs
future participlehonōrātūrus
honōrātūra, honōrātūrā, honōrātūrae, honōrātūram, honōrātūrārum, honōrātūrās, honōrātūre, honōrātūrī, honōrātūrīs, honōrātūrō, honōrātūrōrum, honōrātūrōs, honōrātūrum
honōrandus
honōranda, honōrandā, honōrandae, honōrandam, honōrandārum, honōrandās, honōrande, honōrandīs, honōrandōrum, honōrandōs
gerundhonōrandī, honōrandō, honōrandumsupinehonōrātum, honōrātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

viri clari et honorati (De Sen. 7. 22)
men of rank and dignity.

hŏnōro, āvi, ātum, 1, v. a. (
I. depon.: Dionysius Platonem in litore occurrens honoratus est, Sol. 1, § 123; 2, § 26; Ampel. 2, 5) [honor], to clothe or adorn with honor; to honor, respect; to adorn, ornament, embellish, decorate (class.; cf. honeste): mortem ejus (Ser. Sulpicii) non monumento sed luctu publico esse honorandam putarem, Cic. Phil. 9, 3, 5: ornandi honorandique potestas, id. ib. 5, 17, 45 Orell. N. cr.: honorandus sum, quia tyrannum occidi (opp. puniendus), Quint. 3, 6, 74; cf. id. 7, 4, 41: Amphiaraüm sic honoravit fama Graeciae, Cic. Div. 1, 40, 88: virtutem, id. Phil. 9, 2, 4: aliquos sellis curulibus, toga praetexta, corona triumphali laureaque honorare, Liv. 10, 7, 9: populum congiariis, to honor, i. e. present, Vell. 2, 129, 3; cf: nisi in arena passi sunt se honorari, Dig. 3, 1, 1; 48, 10, 15: honoratus equestri statua, Vell. 2, 61, 3: Apollo lyram modo nato flore honorabat, adorned, Petr. 83: lato clavo vel equo publico similive honore honorari, Ulp. Fragm. 7, 1.—Hence, hŏnō-rātus, a, um, P. a., honored, respected; honorable, respectable, distinguished.
A. In gen. [class.): qui honorem sententiis, qui suffragiis adeptus est, is mihi et honestus et honoratus videtur, etc., Cic. Brut. 81, 281: satis honestam honoratamque imaginem fore, Liv. 36, 40, 9: beati, qui honorati sunt, videntur; miseri autem, qui sunt inglorii, Cic. Leg. 1, 11, 32: clari et honorati viri, id. de Sen. 7, 22: homo et princeps, id. Off. 1, 39, 138: honoratus et nobilis Thucydides, id. Or. 9, 32: Achilles, Hor. A. P. 120: cani, Ov. M. 8, 9: praefectura, Cic. Planc. 8, 19: amici, i. e. courtiers, Liv. 40, 54, 6: rus, granted as a mark of honor, Ov. M. 15, 617; cf. sedes, Tac. A. 2, 63.— Comp.: Dionysius apud me honoratior fuit, quam apud Scipionem Panaetius, Cic. Att. 9, 12, 2: spes honoratioris militiae, Liv. 32, 23, 9.—Sup.: genus pollens atque honoratissimum, Plaut. Capt. 2, 2, 28: honoratissimo loco lectus, Vell. 2, 76, 1: honoratissimae imaginis vir, Liv. 3, 58, 2: genus assensus, Tac. G. 11.—
B. In partic., honored by a public office, filling a post of honor, honorable, respectable (perh. not anteAug.): praetor, Ov. F. 1, 52: consul honoratus vir, id. P. 4, 5, 1: honoratior, Vell. 2, 54 fin.: familia honorata magis quam nobilis, Eutr. 7, 18: si quis forte honoratorum, decurionum, possessorum, etc., Cod. Th. 9, 27, 6; Lampr. Alex. Sev. 40; Inscr. Orell. 3540; 3971 al.; cf.: HONORATVS AD CVRAM KALENDARII, Inscr. Grut. 444, 5: honoratae comae, i. e. of a high magistrate, Ov. P. 2, 2, 92.—
2. Act., conferring honor, = honorificus (very rare): senatus quam poterat honoratissimo decreto adlocutus eos mandat consulibus, Liv. 27, 10, 6.—Hence, adv.: hŏnōrātē, with honor, honorably: quam illum et honorate nec secure continet? Vell. 2, 129, 4: quod filium honorate custodierant, Tac. H. 4, 63.—Comp.: utrum contumeliosius expulerint, an revocaverint honoratius, Just. 5, 4, 13; Val. Max. 5, 1, 11. —Sup.: aliquem honoratissime excipere, Val. Max. 2, 10, 2.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin honōrō From honor (“honor, repute”) + -ō.

Borrowings
  • Frenchhonorerfrom Old French honorer
  • Englishhonorfrom Old French honorer
  • Englishhonourfrom Old French honorer
  • Romanianonora
  • Spanishhonorar
  • Danishhonorere
Ibero-Romance
  • Portuguesehonrar
  • Spanishhonrarfrom Old Spanish onrar
  • Aragonesehonrar
  • Galicianhonrar
  • Asturianhonrar
  • Leonesehonrare
  • Mirandesehonrar
Italo-Romance
  • Italianonorare
  • Corsicanunuri
  • Corsicanonori
  • Malteseonorafrom Italian onorare
  • Sicilianunurari
Gallo-Romance
  • Catalanhonrar
Rhaeto-Romance
  • Friulianonorâ
Gallo-Italic
  • Piedmonteseonoré

In English words that came into English from honōrō

  • honorablehonōrābilis
  • honorandhonōrandus
  • honourablehonōrābilis

Quick answers

What does honōrō mean in Latin?
honōrō, a verb, means “to honor, respect; to clothe with honor, decorate”.
What are the principal parts of honōrō?
honōrō, honōrāre, honōrāvī, honōrātum (first conjugation).
How do you pronounce honōrō?
In classical Latin, [hɔˈnoː.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [oˈnɔː.ro].
Which English words come from honōrō?
English words that go back to Latin honōrō include honorand, honorable and honourable.