LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

inhonōrō

inhonōrō (present infinitive inhonōrāre, perfect active inhonōrāvī, supine inhonōrātum)
Classical[ɪ.nɔˈnoː.roː]Ecclesiastical[i.noˈnɔː.ro]

Meaning

  1. to dishonour

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.inhonōrōinhonōrābaminhonōrābōinhonōrāvīinhonōrāveraminhonōrāverō
inhonōrārō
2nd sg.inhonōrāsinhonōrābāsinhonōrābisinhonōrāvistī
inhonōrāstī
inhonōrāverās
inhonōrārās
inhonōrāveris
3rd sg.inhonōratinhonōrābatinhonōrābitinhonōrāvitinhonōrāverat
inhonōrārat
inhonōrāverit
inhonōrārit
1st pl.inhonōrāmusinhonōrābāmusinhonōrābimusinhonōrāvimusinhonōrāverāmusinhonōrāverimus
inhonōrārimus
2nd pl.inhonōrātisinhonōrābātisinhonōrābitisinhonōrāvistis
inhonōrāstis
inhonōrāverātis
inhonōrārātis
inhonōrāveritis
inhonōrāritis
3rd pl.inhonōrantinhonōrābantinhonōrābuntinhonōrāvērunt
inhonōrāvēre, inhonōrārunt
inhonōrāverant
inhonōrārant
inhonōrāverint
inhonōrārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.inhonōreminhonōrāreminhonōrāverim
inhonōrārim
inhonōrāvissem
inhonōrāssem
2nd sg.inhonōrēsinhonōrārēsinhonōrāverīsinhonōrāvissēs
inhonōrāssēs
3rd sg.inhonōretinhonōrāretinhonōrāverit
inhonōrārit
inhonōrāvisset
inhonōrāsset
1st pl.inhonōrēmusinhonōrārēmusinhonōrāverīmus
inhonōrārīmus
inhonōrāvissēmus
inhonōrāssēmus
2nd pl.inhonōrētisinhonōrārētisinhonōrāverītis
inhonōrārītis
inhonōrāvissētis
inhonōrāssētis
3rd pl.inhonōrentinhonōrārentinhonōrāverint
inhonōrārint
inhonōrāvissent
inhonōrāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.inhonōrorinhonōrābarinhonōrābor
2nd sg.inhonōrāris
inhonōrāre
inhonōrābāris
inhonōrābāre
inhonōrāberis
inhonōrābere
3rd sg.inhonōrāturinhonōrābāturinhonōrābitur
1st pl.inhonōrāmurinhonōrābāmurinhonōrābimur
2nd pl.inhonōrāminīinhonōrābāminīinhonōrābiminī
3rd pl.inhonōranturinhonōrābanturinhonōrābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.inhonōrerinhonōrārer
2nd sg.inhonōrēris
inhonōrēre
inhonōrārēris
inhonōrārēre
3rd sg.inhonōrēturinhonōrārētur
1st pl.inhonōrēmurinhonōrārēmur
2nd pl.inhonōrēminīinhonōrārēminī
3rd pl.inhonōrenturinhonōrārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.inhonōrāinhonōrāre
pres. 2nd pl.inhonōrāteinhonōrāminī
fut. 2nd sg.inhonōrātōinhonōrātor
fut. 3rd sg.inhonōrātōinhonōrātor
fut. 2nd pl.inhonōrātōte—
fut. 3rd pl.inhonōrantōinhonōrantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinhonōrāreinhonōrārī
perfect infinitiveinhonōrāvisse
inhonōrāsse
inhonōrātum esse
future infinitiveinhonōrātūrum esseinhonōrātum īrī
present participleinhonōrāns—
perfect participle—inhonōrātus
inhonōrāta, inhonōrātā, inhonōrātae, inhonōrātam, inhonōrātārum, inhonōrātās, inhonōrātī, inhonōrātōrum, inhonōrātōs
future participleinhonōrātūrus
inhonōrātūra, inhonōrātūrā, inhonōrātūrae, inhonōrātūram, inhonōrātūrārum, inhonōrātūrās, inhonōrātūre, inhonōrātūrī, inhonōrātūrīs, inhonōrātūrō, inhonōrātūrōrum, inhonōrātūrōs, inhonōrātūrum
inhonōrandus
inhonōranda, inhonōrandā, inhonōrandae, inhonōrandam, inhonōrandārum, inhonōrandās, inhonōrande, inhonōrandīs, inhonōrandōrum, inhonōrandōs
gerundinhonōrandī, inhonōrandō, inhonōrandumsupineinhonōrātum, inhonōrātū

ĭn-hŏnōro, āvi, ātum, 1, v. a. inhonorus,
I. to dishonor, Tert. Res. Carn. 10; id. Fug. in Persec. 5.— Hence, ĭnhŏnōrā-tus, a, um, P. a.
I. Unhonored, disregarded: vita inhonorata et ingloria, Cic. Tusc. 3, 34, 81: inhonoratior triumphus, Liv. 33, 23, 8: inhonorata dea, i. e. to whom no incense or offerings are brought, Ov. M. 8, 280: artem grammaticam inhonoratam transire, Quint. 1, 5, 54.—
II. Unrewarded: aliquem inhonoratum dimittere, Liv. 37, 54, 9: omnium Graeciae gentium inhonoratissimi, id. 35, 12, 4: societas, Flor. 2, 8, 5; Ov. M. 13, 41.

Origins

From in- + honōrō or inhonōrus + -ō.

Quick answers

What does inhonōrō mean in Latin?
inhonōrō, a verb, means “to dishonour”.
What are the principal parts of inhonōrō?
inhonōrō, inhonōrāre, inhonōrāvī, inhonōrātum (first conjugation).
How do you pronounce inhonōrō?
In classical Latin, [ɪ.nɔˈnoː.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [i.noˈnɔː.ro].