verbfirst conjugation
inhonōrō
inhonōrō (present infinitive inhonōrāre, perfect active inhonōrāvī, supine inhonōrātum)
Classical[ɪ.nɔˈnoː.roː]Ecclesiastical[i.noˈnɔː.ro]
Meaning
- to dishonour
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | inhonōrō | inhonōrābam | inhonōrābō | inhonōrāvī | inhonōrāveram | inhonōrāverō inhonōrārō |
| 2nd sg. | inhonōrās | inhonōrābās | inhonōrābis | inhonōrāvistī inhonōrāstī | inhonōrāverās inhonōrārās | inhonōrāveris |
| 3rd sg. | inhonōrat | inhonōrābat | inhonōrābit | inhonōrāvit | inhonōrāverat inhonōrārat | inhonōrāverit inhonōrārit |
| 1st pl. | inhonōrāmus | inhonōrābāmus | inhonōrābimus | inhonōrāvimus | inhonōrāverāmus | inhonōrāverimus inhonōrārimus |
| 2nd pl. | inhonōrātis | inhonōrābātis | inhonōrābitis | inhonōrāvistis inhonōrāstis | inhonōrāverātis inhonōrārātis | inhonōrāveritis inhonōrāritis |
| 3rd pl. | inhonōrant | inhonōrābant | inhonōrābunt | inhonōrāvērunt inhonōrāvēre, inhonōrārunt | inhonōrāverant inhonōrārant | inhonōrāverint inhonōrārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | inhonōrem | inhonōrārem | inhonōrāverim inhonōrārim | inhonōrāvissem inhonōrāssem |
| 2nd sg. | inhonōrēs | inhonōrārēs | inhonōrāverīs | inhonōrāvissēs inhonōrāssēs |
| 3rd sg. | inhonōret | inhonōrāret | inhonōrāverit inhonōrārit | inhonōrāvisset inhonōrāsset |
| 1st pl. | inhonōrēmus | inhonōrārēmus | inhonōrāverīmus inhonōrārīmus | inhonōrāvissēmus inhonōrāssēmus |
| 2nd pl. | inhonōrētis | inhonōrārētis | inhonōrāverītis inhonōrārītis | inhonōrāvissētis inhonōrāssētis |
| 3rd pl. | inhonōrent | inhonōrārent | inhonōrāverint inhonōrārint | inhonōrāvissent inhonōrāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | inhonōror | inhonōrābar | inhonōrābor |
| 2nd sg. | inhonōrāris inhonōrāre | inhonōrābāris inhonōrābāre | inhonōrāberis inhonōrābere |
| 3rd sg. | inhonōrātur | inhonōrābātur | inhonōrābitur |
| 1st pl. | inhonōrāmur | inhonōrābāmur | inhonōrābimur |
| 2nd pl. | inhonōrāminī | inhonōrābāminī | inhonōrābiminī |
| 3rd pl. | inhonōrantur | inhonōrābantur | inhonōrābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | inhonōrer | inhonōrārer |
| 2nd sg. | inhonōrēris inhonōrēre | inhonōrārēris inhonōrārēre |
| 3rd sg. | inhonōrētur | inhonōrārētur |
| 1st pl. | inhonōrēmur | inhonōrārēmur |
| 2nd pl. | inhonōrēminī | inhonōrārēminī |
| 3rd pl. | inhonōrentur | inhonōrārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | inhonōrā | inhonōrāre |
| pres. 2nd pl. | inhonōrāte | inhonōrāminī |
| fut. 2nd sg. | inhonōrātō | inhonōrātor |
| fut. 3rd sg. | inhonōrātō | inhonōrātor |
| fut. 2nd pl. | inhonōrātōte | — |
| fut. 3rd pl. | inhonōrantō | inhonōrantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | inhonōrāre | inhonōrārī |
| perfect infinitive | inhonōrāvisse inhonōrāsse | inhonōrātum esse |
| future infinitive | inhonōrātūrum esse | inhonōrātum īrī |
| present participle | inhonōrāns | — |
| perfect participle | — | inhonōrātus inhonōrāta, inhonōrātā, inhonōrātae, inhonōrātam, inhonōrātārum, inhonōrātās, inhonōrātī, inhonōrātōrum, inhonōrātōs |
| future participle | inhonōrātūrus inhonōrātūra, inhonōrātūrā, inhonōrātūrae, inhonōrātūram, inhonōrātūrārum, inhonōrātūrās, inhonōrātūre, inhonōrātūrī, inhonōrātūrīs, inhonōrātūrō, inhonōrātūrōrum, inhonōrātūrōs, inhonōrātūrum | inhonōrandus inhonōranda, inhonōrandā, inhonōrandae, inhonōrandam, inhonōrandārum, inhonōrandās, inhonōrande, inhonōrandīs, inhonōrandōrum, inhonōrandōs |
gerundinhonōrandī, inhonōrandō, inhonōrandumsupineinhonōrātum, inhonōrātū
ĭn-hŏnōro, āvi, ātum, 1, v. a. inhonorus,
I. to dishonor, Tert. Res. Carn. 10; id. Fug. in Persec. 5.— Hence, ĭnhŏnōrā-tus, a, um, P. a.
I. Unhonored, disregarded:
vita inhonorata et ingloria, Cic. Tusc. 3, 34, 81: inhonoratior triumphus, Liv. 33, 23, 8: inhonorata dea, i. e. to whom no incense or offerings are brought, Ov. M. 8, 280: artem grammaticam inhonoratam transire, Quint. 1, 5, 54.—II. Unrewarded:
aliquem inhonoratum dimittere, Liv. 37, 54, 9: omnium Graeciae gentium inhonoratissimi, id. 35, 12, 4: societas, Flor. 2, 8, 5; Ov. M. 13, 41.Origins
From in- + honōrō or inhonōrus + -ō.