LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

habitus1

habitus m (genitive habitūs)

Meaning

  1. masculineexternal aspect, appearance, posture, frame
  2. masculinehabit; disposition; character
  3. masculinephysical or emotional condition
  4. masculinedress, attire

Declension

declension
formsingularplural
nominativehabitushabitūs
genitivehabitūshabituum
dativehabituīhabitibus
accusativehabitumhabitūs
ablativehabitūhabitibus
vocativehabitushabitūs

hăbĭtus, a, um, Part. and P. a., from habeo, q. v.
I. fin.
hăbĭtus, ūs, m. 1. habitus, P. a., from habeo,
I. the condition or state of a thing (class.).
I. Lit.
A. In gen., condition, plight, habit, deportment, appearance of the body (in sing. and plur.): cum ille vir (Q. Metellus) integerrima aetate, optimo habitu, maximis viribus eriperetur bonis omnibus, Cic. Cael. 24, 59: qui habitus et quae figura non procul abesse putatur a vitae periculo, id. Brut. 91, 313; cf.: qui non tam habitus corporis opimos quam gracilitates consectentur, id. ib. 16, 64: mediocris, id. ib. 91, 316: oris, id. N. D. 1, 25, 99: oris et vultus, id. Fin. 3, 17, 56: habitu corporis brevis fuit (Horatius), Suet. Vit. Hor.: corporum, Tac. G. 4; cf.: positio caeli corporibus habitum dedit, id. Agr. 11: adde vultum habitumque hominis, Hor. S. 2, 4, 92: moderati aequabilesque, Cic. Fin. 5, 12, 36: signa virginali habitu atque vestitu, deportment, appearance, Cic. Verr. 2, 4, 3, § 5; cf.: Himera in muliebrem figuram habitumque formata, id. ib. 2, 2, 35, § 87: habitum vestitumque pristinum reducere, Suet. Aug. 40: vestitu calciatuque et cetero habitu, id. Calig. 52: idem habitus cunctis, tonsi rectique capilli, etc., Juv. 11, 149: nudus agas ... en habitum, quo, etc., id. 2, 72: diversus est ascendentium habitus et descendentium: qui per pronum eunt, resupinant corpora; qui in arduum, incumbunt, carriage, posture, Sen. Ep. 123 fin.: cujus motum et habitum et incessum imitaretur, Suet. Claud. 4: morbus est habitus cujusque corporis contra naturam, Cael. Sab. ap. Gell. 4, 2, 3: puberem esse dicunt qui habitu corporis pubes apparet, Ulp. Fragm. 11, 28; Gai. Inst. 1, 196.—
2. Of things, esp. of places (so perh. not till after the Aug. per.), condition, habit, appearance, etc.: (praedisccre) patrios cultusque habitusque locorum, Verg. G. 1, 52, cf.: longe alius Italiae quam Indiae visus illi habitus esset, Liv. 9, 17, 17: maris, Val. Max. 3, 3, ext. 4: domicilii, Col. 9, 15, 8: armorum, Liv. 9, 36, 6: pecuniarum, id. 1, 42, 5: temporum, id. 10, 46, 2 et saep.: urbs in habitum pulveris redacta, Val. Max. 9, 3, ext. 3.—
B. In partic., dress, attire (not before the Aug. per.; esp. freq in Suet.; cf.: vestis, vestitus): Punicus cultus habitusque suspectos legatos fecit Hannibalis, Liv. 23, 34, 6: Theopompus permutato cum uxore habitu e custodia, ut mulier, evasit, Quint. 2, 17, 20; cf. id. 3, 7, 6: Romano, Hor. S. 2, 7, 54; cf.: Graeco, Romano uti, Suet. Aug. 98: Gallico, id. Caes. 58: pastorum, Liv. 9, 2, 2: triumphalis, Quint. 11, 1, 3; cf. triumphantis, Suet. Ner. 13: lugentis, id. Calig. 13: scenico, id. Ner. 38: quadrigario, id. Calig. 19: suus, Phaedr. 1, 3, 2: segmenta et longos habitus et flammea sumit, Juv. 2, 124; 3, 177; Tac. H. 1, 85 et saep.—
II. Trop.
A. In gen., quality, nature, character: qui manet ut moneatur semper ... servos is habitu hau probost, Plaut. Stich. 1, 2, 2: justitia est habitus animi communi utilitate conservata suam cuique tribuens dignitatem, Cic. Inv. 2, 53, 160: naturae ipsius habitu prope divino, id. Arch. 7, 15: prudentem non ex ipsius habitu, sed ex aliqua re externa judicare, id. Leg. 1, 16, 45: aut habitu aut natura ... habitu, ut facile et cito irascatur, etc., id. Top. 16, 62: ad rationis habitum perducere, id. Fin. 4, 14, 37: ne gloriari libeat alienis bonis Suoque potius habitu vitam degere, Phaedr. 1, 3, 2: si habitum etiam orationis et quasi colorem aliquem requiritis, Cic. de Or. 3, 52, 199: habitus quidam et quasi gestus (sermonis), Quint. 9, 1, 13; 5, 12, 18; cf. id. 11, 3, 62.—
B. In partic.
1. A state of feeling, disposition (friendly or hostile) with regard to any one (mostly post-Aug.): quis fuerit eo tempore civitatis habitus, qui singulorum animi, etc., Vell. 2, 99, 3; cf.: quae mens exercituum, quis habitus provinciarum, Tac. H. 1, 4: hic quidem Romae habitus animorum fuit, id. ib. 1, 8: ex praesenti eos potius quam praeterito aestimat habitu, Liv. 32, 14, 6.—
2. In philos. lang., an acquired perfect state or condition: habitum appellamus animi aut corporis constantem et absolutam aliqua in re perfectionem: ut virtutis aut artis perceptionem alicujus, aut quamvis scientiam, et item corporis aliquam commoditatem, non natura datam, sed studio et industria partam, Cic. Inv. 1, 25, 36: habitus ... in aliqua perfecta et constanti animi aut corporis absolutione consistit, etc., id. ib. 2, 9, 30.

Origins

  1. Proto-Indo-European*gʰeh₁bʰ-
  2. Proto-Indo-European*gʰh₁bʰéh₁yeti
  3. Proto-Italic*haβēō
  4. Latinhabitus

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin habitus From habeō (“to have”) + -tus (noun formation suffix).

Descendants
  • Catalanhàbit
  • Englishhabit
  • Englishhabitus
  • GermanHabitus
  • Italianabito
  • Portuguesehábitofrom Old Galician-Portuguese abito
  • Spanishhábito
  • Asturianhábitu
  • Bulgarianхабитус
  • Dutchhabitus

In English words that came into English from habitus

  • habithabitus
  • habitualhabituālis
  • habitushabitus
  • habituéhabituare
  • habituatehabituātus
  • habitudinalhabitūdō
proper noun · masculinesecond declension
Habitus2
Habitus m sg (genitive Habitī)
Classical[ˈha.bɪ.tʊs]Ecclesiastical[ˈaː.bi.tus]

Meaning

  1. masculinesingularAulus Cluentius Habitus the Elder (2nd century–88 BCE), a Roman nobleman of Larinum famed for his moral rectitude; father of A. Cluentius Habitus the Younger
  2. masculinesingularAulus Cluentius Habitus the Younger (c. 103–p. 66 BCE), a wealthy citizen of Larinum who accused his stepfather of attempting to poison him, later defended in court by M. Tullius Cicero; son of A. Cluentius Habitus the Elder
  3. masculinesingularAulus Vibius Habitus (1st century BCE–CE 1st century), Roman consul suffectus with L. Apronius in CE 8 and proconsul of Africa in CE 16–17

Declension

declension
formsingularplural
nominativeHabitus—
genitiveHabitī—
dativeHabitō—
accusativeHabitum—
ablativeHabitō—
vocativeHabite—

Origins

Descendants
  • CatalanHabit
  • PortugueseHábito
  • SpanishHábito
  • BulgarianХабит
  • RussianГабит
  • UkrainianГабіт

Quick answers

What does habitus mean in Latin?
habitus, a noun, means “external aspect, appearance, posture, frame; habit; disposition”.
What is the genitive of habitus?
The genitive singular is habitūs. habitus is masculine, fourth declension.
Where does habitus come from?
Proto-Indo-European *gʰeh₁bʰ- → Proto-Indo-European *gʰh₁bʰéh₁yeti → Proto-Italic *haβēō → Latin habitus.
Which English words come from habitus?
English words that go back to Latin habitus include habit, habitus, habitual, habitué, habituate and habitudinal.