LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

habitūdō

habitūdō f (genitive habitūdinis)
Classical[ha.bɪˈtuː.doː]Ecclesiastical[a.biˈtuː.do]

Meaning

  1. condition, plight, habit, appearance
    Apuleius, De Dogmate Platonis, Liber Primus Platoni habitudo corporis cognomentum dedit; namque Aristocles prius est nominatus.
  2. in medieval logic, the semantic content that links two terms, a relation

Declension

declension
formsingularplural
nominativehabitūdōhabitūdinēs
genitivehabitūdinishabitūdinum
dativehabitūdinīhabitūdinibus
accusativehabitūdinemhabitūdinēs
ablativehabitūdinehabitūdinibus
vocativehabitūdōhabitūdinēs

hăbĭtūdo, ĭnis, f. habitus, P. a., from habeo,
I. condition, plight, habit, appearance, figure of the body (mostly ante- and postclass., for the class. habitus): qui color, nitor, vestitus, quae habitudo est corporis! *Ter. Eun. 2, 2, 11; cf.: bona corporis, Auct. Her. 4, 10, 15: habitus atque habitudo, dress and figure, App. M. 9, p. 235: ancillae, id. ib. 2, p. 118.—Plur.: tam varias habitudines corporis participat, App. Mag. p. 282, 29.

Origins

From habitus, itself from habeō.

Descendants
  • Catalanhabitud
  • Frenchhabitude
  • Italianabitudine
  • Romanianhabitudine
  • Istriotabitudine
  • Romagnolabitùdina

In English words that came into English from habitūdō

  • habitudehabitūdō
  • habitudinalhabitūdō

Quick answers

What does habitūdō mean in Latin?
habitūdō, a noun, means “condition, plight, habit, appearance; in medieval logic, the semantic content that links two terms, a relation”.
What is the genitive of habitūdō?
The genitive singular is habitūdinis. habitūdō is feminine, third declension.
How do you pronounce habitūdō?
In classical Latin, [ha.bɪˈtuː.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [a.biˈtuː.do].