LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

glōrior

glōrior (present infinitive glōriārī, perfect active glōriātus sum)
Classical[ˈɡɫoː.ri.ɔr]Ecclesiastical[ˈɡlɔː.ri.or]

Meaning

  1. deponentto boast or brag
  2. deponentto glory

Latīnē defined in Latin in our graded readers

mē ipse laudō
glōrior -ārī — in Epistulae, ch. 18

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.glōriorglōriābarglōriābor———
2nd sg.glōriāris
glōriāre
glōriābāris
glōriābāre
glōriāberis
glōriābere
———
3rd sg.glōriāturglōriābāturglōriābitur———
1st pl.glōriāmurglōriābāmurglōriābimur———
2nd pl.glōriāminīglōriābāminīglōriābiminī———
3rd pl.glōrianturglōriābanturglōriābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.glōrierglōriārer——
2nd sg.glōriēris
glōriēre
glōriārēris
glōriārēre
——
3rd sg.glōriēturglōriārētur——
1st pl.glōriēmurglōriārēmur——
2nd pl.glōriēminīglōriārēminī——
3rd pl.glōrienturglōriārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.glōriāre—
pres. 2nd pl.glōriāminī—
fut. 2nd sg.glōriātor—
fut. 3rd sg.glōriātor—
fut. 3rd pl.glōriantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveglōriārī—
perfect infinitiveglōriātum esse—
future infinitiveglōriātūrum esse—
present participleglōriāns—
perfect participleglōriātus
glōriāta, glōriātā, glōriātae, glōriātam, glōriātārum, glōriātās, glōriāte, glōriātī, glōriātīs, glōriātō, glōriātōrum, glōriātōs
—
future participleglōriātūrus
glōriātūra, glōriātūrā, glōriātūrae, glōriātūram, glōriātūrārum, glōriātūrās, glōriātūre, glōriātūrī, glōriātūrīs, glōriātūrō, glōriātūrōrum, glōriātūrōs, glōriātūrum
glōriandus
gerundglōriandī, glōriandō, glōriandumsupineglōriātum, glōriātū

glōrĭor, ātus, 1,
I. v. dep. a. and n. id., to glory, boast, vaunt, to brag of any thing, pride one's self on any thing (class.); constr. with acc., or an object- or relative-clause, with abl., de, in aliqua re, or absol.
(a). With acc. of pron. (cognate acc.): vellem equidem idem posse gloriari quod Cyrus, Cic. de Sen. 10, 32: ut de me ipso aliquid more senum glorier, id. ib. 23, 82: in eum haec gloriantem impetum facit, Liv. 1, 12, 9.—With direct object (post-class. and rare; cf. Weissenb. ad Liv. 27, 17, 10; Krebs, Antibarb. p. 502): rem ineptam, Vop. Procul. 12, 8: victorem Pacorum. Just. 42, 4, 11.— Hence also in the gerundive: beata vita glorianda et praedicanda et prae se ferenda est, Cic. Tusc. 5, 17, 50; cf.: est in aliqua vita praedicabile aliquid et gloriandum ac prae se ferendum, ib. § 49.—
(b). With an object- or relative-clause: gloriare evenisse ex sententia? Ter. Heaut. 4, 5, 18: is mihi etiam gloriabitur, se omnes magistratus sine repulsa assecutum? Cic. Pis. 1, 2: omnes provincias se peragrasse, id. de Or. 2, 64, 258: in eo multum gloriari, se, etc., id. Rep. 1, 6: seque alterum fore Sullam, inter suos gloriatur, Caes. B. C. 1, 4, 3: se tenebras offudisse judicibus gloriatus est, Quint. 2, 17, 21; Hor. Epod. 11, 23.—With a rel.clause: gloriatus est expergefactae somno Caesoniae, quantum egisset, dum ca meridiaret, Suet. Calig. 38.—
(g). With abl.: nominibus veterum gloriantur, Cic. Or. 50, 169: quibus rebus gloriemini in vobis, id. Lig. 7, 20: quod sua victoria tam insolenter gloriarentur, Caes. B. G. 1, 14, 4: hic etiam gloriatus sit occiso malo cive, Quint. 3, 6, 93; 11, 2, 22: ut nulla re magis gloriarentur quam decepto per indutias rege, Liv. 42, 47, 1.—
(d). With abl. and clause: secundis rebus nostris, duos consules ab nobis sub jugum missos, Liv. 23, 42, 7.— With two ablat.: socero illo, in him as father-in-law, Ov. M. 6, 176.—(ε) With de: de tuis divitiis intolerantissime gloriaris, Cic. Vat. 12, 29: de misera vita gloriari, id. Fin. 3, 8, 28: de M. Catone, de Ti. Corunciano, etc., id. Planc. 8, 20.—(ζ) With in: non pudet philosophum in eo gloriari, quod, etc., Cic. Tusc. 1, 21, 48: nobis quoque licet in hoc quodammodo gloriari (shortly before with an object-clause), id. Off. 2, 17, 59: in virtute recte gloriamur, id. N. D. 3, 36, 87.—(η) With adversus: sed ne adversus te quidem ego gloriabor, Liv. 22, 39, 16.— (θ) Absol.: licet mihi, Marce fili, apud te gloriari, ad quem et hereditas hujus gloriae pertinet, Cic. Off. 1, 22, 78: tu ipse mihi gloriari videbare, id. Fin. 2, 16, 51: ut jure quisquam glorietur, id. ib. 4, 18, 50: dicitur eo tempore glorians apud suos Pompeius dixisse, etc., Caes. B. C. 3, 45, 6: defendendi haec causa, non gloriandi loquor, Cic. Cael. 19, 45: ait ipse de se, nec mentitur in gloriando, id. Brut. 18, 71: (Domitia) haud negatura immo etiam gloriatura, Suet. Tit. 10 fin.—P. a.: glōriātus, a, um, boastful; comp.: gloriatior, Jul. Val. Rer. Gest. Alex. 2, 16.—Adv.: glōrian-ter, exultingly (late Lat.): duci ad carcerem, Ps.-Aug. ad Fratr. Erem. 4.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin glōrior From glōria (“glory”) + -ō.

Descendants
  • Catalangloriar
  • Italiangloriare
  • Portuguesegloriar
  • Spanishgloriar
  • Old Frenchgloriier

In English words that came into English from glōrior

  • gloriationgloriatio

Quick answers

What does glōrior mean in Latin?
glōrior, a verb, means “to boast or brag; to glory”.
What are the principal parts of glōrior?
glōrior, glōriārī, glōriātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce glōrior?
In classical Latin, [ˈɡɫoː.ri.ɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɡlɔː.ri.or].