adjectivefirst/second-declension adjective
glōriābundus
glōriābundus (feminine glōriābunda, neuter glōriābundum)
Classical[ɡɫoː.ri.aːˈbʊn.dʊs]Ecclesiastical[ɡlo.ri.aˈbun.dus]
Meaning
- adjectiveobsoleterareboasting, glorying, exulting
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | glōriābundus | glōriābunda | glōriābundum |
| genitive | glōriābundī | glōriābundae | glōriābundī |
| dative | glōriābundō | glōriābundae | glōriābundō |
| accusative | glōriābundum | glōriābundam | glōriābundum |
| ablative | glōriābundō | glōriābundā | glōriābundō |
| vocative | glōriābunde | glōriābunda | glōriābundum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | glōriābundī | glōriābundae | glōriābunda |
| genitive | glōriābundōrum | glōriābundārum | glōriābundōrum |
| dative | glōriābundīs | glōriābundīs | glōriābundīs |
| accusative | glōriābundōs | glōriābundās | glōriābunda |
| ablative | glōriābundīs | glōriābundīs | glōriābundīs |
| vocative | glōriābundī | glōriābundae | glōriābunda |
glōrĭābundus, a, um, adj. glorior,
Origins
From glōrior (“pride oneself, boast”) + -bundus.