LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

glōriābundus

glōriābundus (feminine glōriābunda, neuter glōriābundum)
Classical[ɡɫoː.ri.aːˈbʊn.dʊs]Ecclesiastical[ɡlo.ri.aˈbun.dus]

Meaning

  1. adjectiveobsoleterareboasting, glorying, exulting

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeglōriābundusglōriābundaglōriābundum
genitiveglōriābundīglōriābundaeglōriābundī
dativeglōriābundōglōriābundaeglōriābundō
accusativeglōriābundumglōriābundamglōriābundum
ablativeglōriābundōglōriābundāglōriābundō
vocativeglōriābundeglōriābundaglōriābundum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeglōriābundīglōriābundaeglōriābunda
genitiveglōriābundōrumglōriābundārumglōriābundōrum
dativeglōriābundīsglōriābundīsglōriābundīs
accusativeglōriābundōsglōriābundāsglōriābunda
ablativeglōriābundīsglōriābundīsglōriābundīs
vocativeglōriābundīglōriābundaeglōriābunda

glōrĭābundus, a, um, adj. glorior,
I. glorying, exulting (post-class. and very rare): aliqua re, Gell. 5, 5, 4; Lact. 5, 13, 15.

Origins

From glōrior (“pride oneself, boast”) + -bundus.

Quick answers

What does glōriābundus mean in Latin?
glōriābundus, a adjective, means “boasting, glorying, exulting”.
How do you pronounce glōriābundus?
In classical Latin, [ɡɫoː.ri.aːˈbʊn.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ɡlo.ri.aˈbun.dus].