adjectivefirst/second-declension adjective
gentīlicius
gentīlicius (feminine gentīlicia, neuter gentīlicium)
Classical[ɡɛn.tiːˈlɪ.ki.ʊs]Ecclesiastical[d͡ʒen.tiˈliː.t͡ʃi.us]
gentīlitius
Meaning
- adjectivebelonging to a particular Roman gens
- adjectivetribal, national
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | gentīlicius | gentīlicia gentīlitia | gentīlicium gentīlitium |
| genitive | gentīliciī gentīlitiī | gentīliciae gentīlitiae | gentīliciī gentīlitiī |
| dative | gentīliciō gentīlitiō | gentīliciae gentīlitiae | gentīliciō gentīlitiō |
| accusative | gentīlicium gentīlitium | gentīliciam gentīlitiam | gentīlicium gentīlitium |
| ablative | gentīliciō gentīlitiō | gentīliciā gentīlitiā | gentīliciō gentīlitiō |
| vocative | gentīlicie gentīlitie | gentīlicia gentīlitia | gentīlicium gentīlitium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | gentīliciī gentīlitiī | gentīliciae gentīlitiae | gentīlicia gentīlitia |
| genitive | gentīliciōrum gentīlitiōrum | gentīliciārum gentīlitiārum | gentīliciōrum gentīlitiōrum |
| dative | gentīliciīs gentīlitiīs | gentīliciīs gentīlitiīs | gentīliciīs gentīlitiīs |
| accusative | gentīliciōs gentīlitiōs | gentīliciās gentīlitiās | gentīlicia gentīlitia |
| ablative | gentīliciīs gentīlitiīs | gentīliciīs gentīlitiīs | gentīliciīs gentīlitiīs |
| vocative | gentīliciī gentīlitiī | gentīliciae gentīlitiae | gentīlicia gentīlitia |
gentĭlīcĭus or -tĭus, a, um, adj. gentilis.
I. Of or belonging to a particular clan or gens (class.; cf.
gentilis): an gentilicia sacra ne in bello quidem intermitti, publica sacra et Romanos deos etiam in pace deseri placet? Liv. 5, 52, 4; v. sacrum, under sacer: sacrificia, Auct. Or. de Harusp. Resp. 15: gentilicia (nota), opp. publica, Liv. 6, 20, 14: tumulus, a family sepulchre, Vell. 2, 119, 5: hereditates, Suet. Caes. 1: nomina, id. Claud. 25: M. Varro tradit, in Serranorum familia gentilicium esse, feminas linea veste non uti, Plin. 19, 1, 2, § 8; Plin. Ep. 6, 15, 1.—II. Of or belonging to a nation, national (post-class.):
vulgus, quos gentilicio vocabulo Chaldaeos dicere oportet, mathematicos dicit, by their national name, Gell. 1, 9, 6. Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
gentīlīcius (-tius) adj.
gentilis, of a clan, belonging to a gens : sacra, L.: sacrificia.
Origins
Proto-Indo-European *-ikos Proto-Italic *-ikos Latin -icus Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -icius Latin gentīlicius From gentīlis (“of or belonging to a gens”) + -icius (suffix forming adjectives).
Descendants
- Catalangentilici
- Englishgentilicious
- Englishgentilician
- Englishgentilicial
- Frenchgentilice
- Italiangentilizio
- Occitangentilici
- Portuguesegentilício
- Spanishgentilicio
In English words that came into English from gentīlicius
- gentilitialgentīlitius
- gentiliciangentīlicius
- gentilicialgentīlicius
- gentiliciousgentīlicius